40 mile, geen water?!? Deel 1

4 juni 2015
Zandweg in de Mojave woestijn

Doordat mijn postpakket eerst niet, maar later tóch wel, in Mojave is aangekomen mis ik de bus. Deze gaat maar drie dagen per week en omdat ik geen zin heb om twee dagen te wachten wijzig ik mijn plannen. Het stuk vanaf de Tehachapi-pas ga ik tóch wandelen. Er is ‘slecht’ weer op komst en dat is waterdraag-technisch goed nieuws, want hoe koeler het is, hoe minder water ik nodig heb. Dat is extra fijn, want dit is een lange etappe waarbij ik voor zeven dagen eten moet meeneem. Halverwege is er een stuk met zo’n 40 mile! geen water. Daarover later meer… De eerste twee dagen loop ik ‘in de wolken’; het waait hard en het is fris, er is maar een paar meter zicht en ik kom heel weinig andere wandelaars tegen. Gelukkig laat de zon zich op een gegeven moment weer zien. Vooral mijn slaapzak en voeten zijn blij om weer droog te zijn.

Op de derde dag begint het echte werk: tussen mile 609 en 651 is er nog 1 (on)zekere bron; Willow Spring ter hoogte van mile 620, daarna is er zo’n 30 mile geen water meer. In de buurt van 637 mile ligt Yellow Jacket Spring, maar hierop durf ik niet te rekenen, volgens het Water Report moet deze water geven als er sneeuw is gevallen en het is al drie jaar kurkdroog in Californië.

Willow Spring

Willow Spring ligt niet aan de PCT, maar er moet een paar mile voor omgelopen worden. Ik besluit graag voor water in de woestijn om te lopen en op de kaart zie ik dat er vlakbij een 4×4-weg terug naar de trail gaat en daarbij ook nog een paar mile afsnijdt. Andere wandelaars hebben gezegd niet naar de bron te gaan; er is maar weinig water en het is vies hebben ze gehoord. Denk aan dode ratten en vogels in de bron. Iemand anders hoopt op trail-magic onderweg… Een Angel heeft op een tactisch punt jerrycans met water neergezet en waarschuwt voor 40 mile waterloos wandelen, maar niets over Willow Spring.

Het brengt mij aan het twijfelen. Volgens het Water Report is de bron er, en hoewel er niet veel water is, is er genoeg om het te noemen. Kan ik op de bron rekenen?

Ik besluit, voor de zekerheid, mijn water tot 6 liter aan te vullen met water van de Angel en toch langs de bron te wandelen. Als er water is kan ik er pauzeren en flink wat drinken en mijn voorraad aanvullen. Zes liter water is het maximale gewicht dat ik kan dragen; ik krijg mijn rugtas nog net mijn rug gehesen…

Acht mile later ben ik bij de bron en na even zoeken zie ik de vijver en het cystern. Er zijn inderdaad veel sporen van dieren en vee. Maar hé water is water! En al het water onderweg moet gezuiverd worden. Ik kook wat water om soep van te maken en in de rest gaan wat drupjes chloor. Later kan ik nog besluiten om er via het filter uit te drinken en het zo een tweede keer te zuiveren.

Na een korte pauze vind ik 4×4-weg en begin aan de wandeling terug naar de trail. Het is inmiddels 11.00 uur en de zon schijnt fel. De weg bestaat, net als de PCT, uit los zand. Topzwaar en vol in de zon is het hard werken om naar naar boven te komen, pfffft!

Het is best warm vandaag, maar ook bewolkt. Ik wandel daarom steeds korte stukken als de wolken voor de zon schuiven en als de zon weer tevoorschijn komt wacht ik in de schaduw van een groepje Joshua trees. Rond 16.00 uur gaan mijn voeten pijn doen. Door het gewicht van de tas, het lopen in het zand en de warmte zijn ze opgezwollen. Het lukt mij nog een uur door te lopen en na een lange pauze besluit ik dat het genoeg is voor vandaag. Ik ga op zoek naar een kampeerplek en neem mij voor morgen zo vroeg mogelijk op te staan.

Het is nog 20 mile naar de volgende waterbron en ik heb 4.5 liter water.

De hele dag ben ik op twee motorrijders na geen mensen en ook geen trail-angels tegengekomen.

Lees hier 40 mile geen water?! Deel 2

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 4 juni 2015 at 10:48

    Heftig.

  • Rita Berkhout 4 juni 2015 at 20:27

    Lieverd, dit is wel heel heftig en hard werken. !!

    • Claire 7 juni 2015 at 19:40

      Ja, dat was wel heftig en zeker geen luie vakantie 😉