Als een dolle door de sporen

19 februari 2017
TJS Zwitserland

Het is maandag en tout le monde is ehm in ieder geval niet hier op TJS, yeah!

Hoewel ik nog steeds niet helemaal fit ben, ga ik als een dolle: de loipe is dit weekend intensief gebruikt door tout le monde en flink uitgesleten. Daardoor passen mijn brede tourski’s er met gemak in. Samen met de Intelligrip-vellen voelen ze zich er wel in thuis. Daar ben ik blij om.

Le Mont Tendre: toch maar even niet

De ochtend begon met een uitdaging: ik had bedacht om cross-country le Mont Tendre, dat is de hoogte berg van de Zwitserse Jura, op te gaan. Maar ik ben niet helemaal fit. Het werd een korte stoeipartij in de sneeuw, waarbij mijn nieuwe GPS bíjna werd verschwunden. M’n oude GPS is een paar maanden geleden door de Georgische Bach verschwunden. Het touwtje om iets doms, zoals een nieuwe GPS die wordt verschwunden door de sneeuw te voorkomen, zit overigens in mijn rugtas (hier mag een facepalm-smiley).
Loipe TJS
Niet fit zijn én worstelen met de sneeuw is niet leuk en daarom ben ik naar loipe afgedaald en hier lauf ik nu als een dolle. Het laufen gaat zo goed, dat ik de rem er af en toe opzet, zodat ik wat van de omgeving kan zien.

Buiten het geluid dat de ski’s maken is het hier stil. De zon schijnt en er zijn mooie vergezichten te zien.
Mollendruz TJS

Het is een dikke twintig kilometer naar volgende de col, de Mollendruz. Omdat tout le monde vandaag niet hier is, is er geen lift naar het dorp. Ik bind de ski’s op mijn tas en wandel in de zon over de weg naar beneden.

TJS Jura Suisse

Een paar kilometer verderop kan ik de route weer oppakken. Dit keer is het de sneeuwschoenroute. Deze is wat steiler. En wat hobbeliger. Maar glijden gaat nog steeds top! Vlak buiten het dorp Le Pont ga ik vol in de remmen om niet een verharde weg, zonder sneeuw, op te schieten.

Een paar minuten later wandel ik het dorp in op zoek naar de winkel om boodschappen voor het volgende deel van de tocht te doen. Ik ga straks namelijk weer omhoog, naar een Franse berghut, waar ik twee dagen blijf. Omdat het een werkdag is, is daar is nu niemand, maar de beheerder heeft mij de sleutelcode van de hut gegeven. Eerst is er café en een groot stuk tarte à la rhubarbe op het terras in de zon.

Eigenlijk voel ik mij helemaal niet lekker

Is het wel verstandig om alleen omhoog te gaan? Het enige hotel van het dorp is gesloten vanwege een renovatie. Ik loop door naar de andere kant van het dorp, op naar de winkel.

‘Fermé’ – hangt er op het bord op de deur. De openingstijden zijn gewijzigd; de winkel is vanmiddag gesloten.

Fermé = geen eten – dat moet ik zelf meenemen naar de berghut.

hersenen werken langzaam, ben niet fit

‘Merde’

Op weg naar de winkel ben ik langs een shabby hotel/restaurant gelopen. Ik keer om en ga er naar binnen. De eigenaar spreekt alleen francais, één van de klanten helpt mij verder. Twintig kilometer verderop, precies de andere, de verkeerde, kant op, is een hotel? Dat hotel is volgeboekt, want het is voorjaarsvakantie in Frankrijk.

Ondertussen begin ik mij steeds beroerder te voelen.

Hier blijven heeft geen zin. Ik heb geen energie om tien kilometer de berg op te klimmen. Als ik mij niet goed voel wil ik niet alleen in een berghut zitten, terwijl ik weet dat er niemand in de buurt is.

Ik ga naar het station en neem de trein naar het volgende dorp. Eigenlijk tegen beter in, want ik weet dat hier geen hotel is. Iets van acht kilometer buiten het dorp is een hotel, maar ook dat blijkt volgeboekt. Ik loop wat rond in het centrum en spreek wat mensen aan. Ik wordt er niet veel wijzer van. No refuge, no hotel, no chambre d’hôte. Het hotel waar ik vannacht heb gelogeerd is vandaag gesloten, daar kan ik niet naar terug,

De zon gaat onder en het wordt koud. Ik wil douchen en in een warm bed liggen. Er gaat een trein terug richting Genève. Die neem ik en morgen vlieg ik naar huis.

Einde trip.

Le Pont

Leuk nieuws!

Ik heb een artikel voor SNP magazine over de Via Dinarica geschreven. Hier de link naar het magazine (vanaf pagina 76).
Via Dinarica SNP magazine

Gerelateerde berichten

  • Liesbeth 19 februari 2017 at 18:22

    Het begon zo goed……. hmmmm maar soms zit het tegen en tegen en tegen zucht, jammer.
    Gelukkig zijn de foto’s weer erg wel mooi en jij weer beterder

  • diolifestyle 19 februari 2017 at 19:05

    Aaah wat heerlijk zeg. 🙂 Mooie foto’s!

  • Erna van Garderen 20 februari 2017 at 14:24

    Ach wat jammer. Maar beter iets korter dan ziek liggen in een lege hut. Dan zie je ook alleen maar wanden om je heen. Sterkte