Beestjes. Overal beestjes. 

10 juli 2016
Via Dinarica trail to Boracko Jezero

Dag 38: Ruište-Boračko Jezero-Rakitni

Aantal kilometer: 37,4

Voorzien van een nieuwe telefoon zet de taxi mij af in Ruište voor een wandeling van 25km over onverharde wegen naar Boračko Jezero.  Dit is niet de meest interessante etappe, mijn verwachtingen zijn laag zodat het alleen maar mee kan vallen. Vanochtend is het een beetje bewolkt; de eerste meevaller van vandaag, want op dit soort wegen is vaak weinig schaduw.

De wandeling blijkt erg mee te vallen, de staat van de weg ook, er is geen verkeer en onderweg zijn er mooie uitzichten en een paar kleine boerderijen.
Ruiste Via DinaricaTijdens de voorbereiding van deze etappe heb ik een shortcut op de kaart gezien en aan de wegwijzers voor mountainbikers lijkt deze ook te bestaan. Ik waag het erop en hoera, de shortcut bestaat inderdaad.

Boračko Jezero

Bij het prachtige,  maar toeristische meer lunch ik uitgebreid bij een restaurant en daarna doe ik wat boodschappen bij de miniwinkel, inclusief ijsje en chips als extraatje na de lunch omdat de hiker hunger begint toe te slaan.

Daarna is het tijd voor een namiddag-wandeling. Vanaf hier is er een grote verandering in het landschap: twee rivieren slingeren langs hoge grillige bergen. De eerste paar kilometer gaan over een asfaltweg, maar door de geweldige uitzichten en het karige verkeer is het geen straf om hier te wandelen.
Roadwalk to Neretva

Neretva en Rakitni

Dan volgt de hangbrug over de Neretva, uiteraard niet van zware kwaliteit en flink schommelend. Ik kom naar een overkant (tsja, er is weinig keus), maar niet op een stoere manier.
Bridge Neretva Via DinaricaEen wandeling door een glooiend landschap brengt mij naar de volgende rivier, de Rakitni. Voordat ik deze bereik klets ik wat met een herder, hij wijst mij de bergen aan waar ik overheen zal wandelen. Bij de rivier hangt een nog stabielere brug, deze heeft echt zijn beste tijd gehad. Ook hier kom ik op een niet-stoere manier naar de overkant (tsja, er is weinig keus).
Bridge Rakitni Via Dinarica

Een slecht plan

Na de kruising, waar de twee rivieren samenkomen, volgt een klim over een pad waarvan de markering schaars is en de staat slecht*. Hoewel ik het al 18.00 uur is geweest besluit door te lopen, want het is mooi weer en als de zon straks onder gaat zijn er nog vast geweldige uitzichten op de canyon. De geweldige uitzichten krijg ik te zien en het pad is ook echt in een slechte staat. Dit komt mede doordat er hier een bosbrand is geweest. Het kost moeite een geschikte bivakplek te vinden en de zon begint onder te gaan.

*Goed nieuws: in de lente van 2017 heeft dit deel van de trail een make-0ver gehad.


Op een zadel vind ik een plek, ik moet er wat voor tuinieren maar ik ben er tevreden mee.

Als ik in mijn bivakzak lig komt zo’n grote, vliegende kever met indrukwekkende hoorns wel heel dicht bij mij vliegen. Met mijn wandelstok mep ik hem in één slag knock-out. Grote kever valt vlak bij mijn hoofd neer. Hmmmm. Straks neemt hij wraak. Snel leg ik mijn zitmatje op hem en val het geheel aan met een fles water.  Grote kever is onverwoestbaar, ontsnapt, vliegt weg en even later vliegt hij weer vrolijk rondom mijn hoofd.

In de tussentijd word ik aangevallen door enorme aantallen muggen.  En sprinkhanen. Grote sprinkhanen. Veel sprinkhanen. Ik leg mijn slaapzak,  ter bescherming tegen alle insecten over mijn hoofd.

Oempf, dat is warm.

Tarptijd

Mijn bivakplek is een nogal ongelukkige plek, schuin, knuffelend tegen een boom aan, niet bepaald royaal… Maar ik moet iets bedenken om een enigszins rustige nacht te hebben.

Zwetend onder de slaapzak bedenk ik een systeem waarmee ik van mijn kleine tarp een bovenlichaam-tent kan ik vouwen zodat ik mij tegen het ongedierte kan beschermen, mijn rug en benen liggen al veilig in de bivakzak. Terwijl de muggen zich met mijn bloed voederen knutsel ik de tarp en kruip ik in de mini-tent. Als ik mij in het geval heb geïnstalleerd vang ik de muggen en sprinkhanen die erin zitten.

Ha!

… ehm…

mini-tent #1 blijkt wat lekken te hebben en al snel springen er sprinkhanen in rond. En zoemen er verse muggen rond mijn hoofd.

Nee,  dit valt buiten de categorie ‘leuk’, ik heb vandaag een enorme afstand gelopen en ben moe, deze bivakplek is al niet comfortabel en nu kan ik niet slapen door allerlei insecten.

Denk Claar,  denk! 

Er moet een betere manier zijn.

Maar, denken gaat lastig tijdens een ongedierte-invasie.

Denk.

Mep.

Denk.

Mep.

Dan worstel ik mij uit de tent en bivakzak, trek mijn trailrunners de aan en breek mini-tent #1 af en ga aan de slag met een betere versie: een tipi met een lange vlap die over de bivakplek valt, het grondzeil vouw ik terug over de tarp en zet ik vast met stenen.

Hier gaat, no way, geen ongedierte inkomen. Ha!

Als ik veilig in de afgesloten tent lig, blijkt het perfect te werken. Er is één nadeel: buiten dat er niets in de tent komt, gaat er ook niets uit en binnen een paar minuten begint de tent vochtig van mijn adem te worden.

Heel stil lig ik, gevouwen om een boom in een zweettent met een wortel die in mijn heup prikt. Buiten hoor ik allemaal geluiden: zoemende muggen, springende sprinkhanen (die voel ik ook op mijn bivakzak), Puh’s (hopelijk bijten ze mijn drybag niet stuk)… en meer…, ik wacht tot de zon op komt en ik deze verschrikkelijke plek kan verlaten.
Rakitni Canyon

Stage 32 en 33 Via Dinarica

Dit zijn stage 32 en 33 van de Via Dinarica. De links voor meer informatie en GPS-tracks.

Bekijk meer foto’s op Instagram.

Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een ijskoude soda pop.

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon, gekocht in Mostar, tijdens het hiken van de Dinarica; er kunnen daarom extra veel fouten in staan.

Excuses voor het ontbreken van sommige leestekens, die moet ik nog op mijn nieuwe telefoon vinden.

Gerelateerde berichten

  • Brenda 10 juli 2016 at 22:23

    Claire, met 1 woord…. Vreselijk!
    Ik zou mezelf wrl 10 nachten op een zalige plek Kado doen om dit te compenseren!!!
    Sterkte! X

    • Claire 11 juli 2016 at 07:52

      Gelukkig zijn er veel goede dingen op de trail, ter compensatie…

  • anneke 10 juli 2016 at 23:15

    Dat valt vies tegen. Morgen nieuwe dag en nieuwe kansen. Je kunt ze grijpen. Succes.

    • Claire 11 juli 2016 at 07:53

      Precies – en in de tussentijd ondergaan

  • Emma Leenen 11 juli 2016 at 14:34

    Wat een rot beesten zo invasie leger van insecten.
    Dat is echt niet leuk.
    Is daar niet een plastic vliegenmepper te koop en een muskieten klamboe of net te koop.
    Knuffel van Emma

    • Claire 11 juli 2016 at 19:53

      Hmm ik denk dat ik de volgende keer iets beter moet nadenken over m’n bivakplek en tochtplanning.

  • erna van garderen 20 juli 2016 at 15:22

    Wat een krengen toch dat ongedierte. Waarom zijn ze er eigenlijk. Hoe kom je op het idee die mini- en tipten te bouwen. Moet je toch eea bij je hebben en dat geeft weer gewicht. Morgen maar een korte wandeling en een mooie insectvrije plek uitzoeken.
    Knuf

    • Claire 20 juli 2016 at 17:29

      Ik heb een tarp bij mij, tegen de regen of voor schaduw. Uiteraard extra lichtgewicht met extra lichtgewicht haringen. Met bivakzak weegt het een paar honderd gram en is veel lichter dan een tent. Het enige nadeel eraan is dat het niet tegen insecten beschermd. Brrrrrr