Bijna 30

22 juli 2015
Castell Craigs in Californië

Vandaag heb ik -bijna- 30 mile (iets minder dan 50km) gelopen, alweer een record! Hoe is dat mogelijk en waarom is het nodig om zulke grote afstanden te lopen? Allereerst ben ik nu zo’n drie maanden aan de wandelen en goed ‘ingelopen’, mijn bovenbenen zijn flink gespierd en ik ben gewend aan het gewicht van de tas op mijn rug. Verder ligt mijn wandeltempo hoog. Niet zozeer vergeleken met andere PCT’ers, maar ik vlieg de dagjesmensen en weekendhikers voorbij.

Om de PCT uit te kunnen lopen is het belangrijk op tijd in Washington te zijn. Tot half september is het weer goed, daarna begint de herfst. In sommige jaren betekent dit onophoudelijke regen, dagen achter elkaar. In extreme gevallen kunnen de eerste sneeuwbuien vallen.

Daarnaast is er op een dag weinig anders te doen dan wandelen. Eenmaal buiten de bewoonde wereld en in de bergen is hier helemaal niets; geen café, geen bezoekerscentrum, geen IJscoman en meestal geen trailmagic…

Soms komt het water- of kampeertechnisch beter uit wat verder dan gepland te lopen, soms is een mogelijke kampeerplek al bezet, soms is het weer koel, een andere keer is het terrein redelijk vlak waardoor het wandelen gemakkelijker en sneller gaat.

Een andere keer wil ik inkopen, douchen en de was in de stadje doen, maar er niet overnachten, want dat kan behoorlijk prijzig zijn. Dan kies ik ervoor om een paar mile voor het stadje te kamperen, ’s ochtends een of twee uur te wandelen en er dan naar toe te liften. In de middag, als het weer koeler is, lift ik weer terug naar de PCT. Dit scheelt geld en meestal lukt het om op zo’n dag toch nog 10-15 mile te wandelen.

Op de foto: de grillige vormen van Castell Craigs.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 22 juli 2015 at 21:08

    Wow. Lijkt wel een vierdaagse dag. Alleen gaat het bij jou door na vier dagen. Maar is wel de gang van zaken. He bent ook goed ingelopen na meer dan de helft van de afstand al gelopen te hebben.
    Ja en dan is het ook afwegen wat en hoe verder. Hoop dat het weer met je mee blijft spelen de rest van de tocht. Maar je hebt nog even voor de herfst. Loop voorlopig nog maar rustig door. Hoewel 50 op 1 dag is toch petje af.
    knug

    • Claire 25 juli 2015 at 16:23

      Lieve Erna, ik wandel zeker niet iedere dag zoveel, maar het is interessant om te merken dat het een beetje oefening prima kan.
      Vandaag het 1650 mile-punt bereikt, minder dan 1000 te gaan, ik vier het met een omelet.
      X Claartje

  • joep 23 juli 2015 at 06:57

    Dat is zeker een tocht zeg.
    Jij hebt gigantiche getrainde kuiten zeg, petje af

  • Emma leenen 24 juli 2015 at 20:58

    Dag lieve Clara

    Dat is een behoorlijke flinke afstand pfffff 50 kilometer per dag knap hoor.
    Je boven benen ja die worden wel gespierd van al dat lopen van de PCT.
    En je parel witte tanden met je gebruinde gezicht zag ik op de foto in de supermarkt.
    Het landschap ziet hier wel ruiger uit.
    Fijn om je weer te volgen na de week geen bereik wij kijken alle dagen naar je
    berichten en leuke verhalen wat je beleefd.
    Oma vind het ook spannend en zegt wat is Claire al ver en wat gaat de tijd snel.
    In Nederland is het ook heerlijk weer en alles gaat zijn gangetje.

    Hein en ma hebben 2 geweldige weken op de eilanden in Griekenland gehad.
    We zijn naar Shiathos gevlogen en daarna met de ferry boot naar het eiland Szkopelos✈⛵
    Gevaren.
    We hebben een school dolfijnen gezien in de zee.
    DIt heet eiland hoppen.
    Hein heeft mij vervoerd achterop de shooter om goed uit te waaien het was warm.
    De natuur is daar prachtige en Hein geniet altijd van de Griekse keuken,🙋

    Xxxxxxkusjes van Emma en Oma Emma

  • Claire 25 juli 2015 at 16:26

    Dolfijnen en scootertijden, dt klinkt als een goede vakantie!
    Ja, ik ben flink gekleurd door de zon: iedere dag buiten zijn helpt.
    Geef oma maar een dikke knuf. Wat leuk dat zr mijn verhalen leest.