Bitorajka: over een meisje en zes nep-ratten in een schuilhut

16 juni 2016

Dag 12: Sklonište Bitorajka-Mrkopalj (Bijela Vojne)

Aantal km: 16,7

Weertechnisch was het verstandig naar deze hut uit te wijken; het heeft de hele avond en nacht gespookt met regen, donder en bliksem.

Slaaptechnisch was Bitorajka een minder groot succes. Toen ik net in slaap was gevallen werd ik wakker gemaakt door een piepend geluid. Oh nee! Een stuk of zes ratten lopen rond in de ruimte waarin ik lig. Dit gaat een heeeeeeeeel lange nacht worden…

Ze maken geluid, spelen met elkaar en rennen als malloten rond. Ze kunnen zelfs over het plafond lopen. Ik haal mijn etenszak van de spijker, waar ik ‘m aan had gehangen, en stop hem in mijn slaapzak. Ik steek wat kaarsen aan en lees in m’n e-reader (Dimitri Verhulst – om het luchtig te houden). Zodra ik in slaap val, lopen ze rondom (en over, ieee) mijn hoofd en zelfs over mijn slaapzak. Met wandelstok mep ik in het rond, ik gooi met spullen, roep en schijn met mijn hoofdlamp.

Ze zijn niet onder de indruk.

Rond 4.30 uur komt de zon op en gaan de ratten naar hun nest. Ik val voor een paar uur in slaap.

Als ik hier maar weg kan

Hoewel het slecht weer is en het niet raar zou zijn hier een dag te schuilen, besluit ik te vertrekken. Wat een k#@:-)&-nacht! Vergezeld door onweer, hagel, regen, mist en meer onguurs vervolg ik mijn tocht. Snel maak ik een foto op een top.
image
Glijdend daal ik af, en omdat de Dinarica nieuw is mag ik ook nog een stuk ploegen door ongebaand terrein. Ooit een trail, want oude markering, nu totaal overwoekerd. Maximaal 1.5km per uur loop ik. Dat is langzaam. Op het pad zie ik zelfs sporen van een beer die hier en daar óók uitgegleden is (nagels in de modder). Ik voel mij gelijk een stuk minder klungelig; als een beer hier al niet normaal kan lopen…

Als ik een bosweg bereik besluit ik direct voor de langere, maar gemakkelijkere route te gaan. Wat ben ik blij met kilometers onnadenkend marcheren in regen over een verlaten weg! Met een flinke omweg bereik ik Mrkopalj. Hier is een hut van de Kroatische wandelclub. Ik geloof dat ik er kan eten en/of slapen.

Buiten staan er mensen te koken. Ik val met mijn neus in de boter; vandaag is een verenigings-dag. Gratis en veel bonensoep en een boel gezelligheid en warmte. De ratten blijken ‘Puh’ (dormice) te zijn. De Kroaten vinden ze schattig, ze schijnen nogal veel in Velebit voor te komen en zijn gek op eten. Mijn idee om de etenszak in mijn slaapzak te doen bleek zo gek nog niet. Velebit is overigens mijn volgende bestemming.

Om 17.00 uur vertrekken alle 70 wandelaars terug met de bus naar Zagreb. Het pand is verlaten. Morgen kan ik, als ik vertrek, de deur achter mij dichttrekken.

Stage 6 Via Dinarica

Dit is stage 6 van de Via Dinarica. Check deze link voor meer informatie en GPS-tracks.

Bekijk meer foto’s op Instagram. Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een kop extra sterke koffie. Dit blog is geschreven op een slimme telefoon, tijdens het hiken van de Dinarica; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • Roos 16 juni 2016 at 16:11

    Onee Claire, wat een ellende! Pas maar goed op jezelf, er is niemand anders die het doet 🙂
    Maar wat een dosis girlpower heb jij, goed hoor!

    • Claire 16 juni 2016 at 18:16

      Thanks Roos, gelukkig komt het altijd wel weer goed 😉

  • erna van garderen 16 juni 2016 at 16:20

    Brrr. Daar kan je idd je stok goed voor gebruiken. Goed dat je gegaan bent want nog zo’n nacht Brrr. Als ze al over je heenlopen. Maar gelukkig weer bonensoep gehad 😂😂😂. Slaap lekker
    Knuf

    • Claire 16 juni 2016 at 18:17

      Pcies Erna, jij snapt ‘m 😉

  • Emma leenen 16 juni 2016 at 18:25

    Wat een rot nacht is het geweest met de griezel beesten en ook op je hoofd je schrikt je toch rot.
    Het lijkt net een enge film gelukkig heb je de stokken.
    Wel voor je zelf goed grenzen bepalen in het dichte bos.
    Kusxxxx van Emma

    • Claire 17 juni 2016 at 10:49

      Jaja…

    • Claire 17 juni 2016 at 10:49

      Knuf terug!

  • Bas 16 juni 2016 at 18:37

    Ik herinner me een vergelijkbaar verhaal van m’n vader, maar dat was in Soedan. Daar zou ik dus ook echt niet tegen kunnen en hetzelfde handelen als jij. Schattig, hm, rare mensen 😉

    • Claire 17 juni 2016 at 10:47

      Soms is er geen keuze… behalve ‘ondergaan’ 😉

  • V 16 juni 2016 at 18:49

    CLAIRE, WAT EEN VERHAALl! Ik was rechtsstreeks naar huis gegaan, nee, zelfs gevlogen!
    Maar jij gaat ervoor. Op zonnig weer en knaagdierarme gebieden (laat die wandelaars maar praten).

    Veel liefs,
    V

    • Claire 17 juni 2016 at 10:46

      Oh zelfs weggaan was geen optie met de regen en onweer buiten.. gnagna.. Ik zeg maar zo ‘doe mij maar een beer’ 🙂 🙂

  • De reisblogs v/d week - #69 - Expedia Blog 17 juni 2016 at 11:44

    […] over de Via Dinarica. Op dit moment is zij in Kroatië, waar ze een onrustige nacht had in een schuilhut met (nep)ratten die haar eten wilden stelen. Tip: Op haar blog, die ze bijhoudt met haar smartphone, kun je al haar […]