Bonus blog: chillen bij Dom Džambas deel 2

3 augustus 2016

Heerlijk snug lig ik met e-reader in mijn donzen slaapzak en bivy op het terras van Dom Džambas. De zon is bijna onder als er een auto komt aangereden. 

‘Een beetje laat’, denk ik. En ik denk ook dat ik hier nu helemaal geen zin in heb. Opstaan, vriendelijk zijn en goochelen met taal om een praatje te maken – ik was zojuist bijna in slaap gevallen.

Het is Mic, de huttenwaard. Op het terras slapen kan natuurlijk niet. Veels te ongemakkelijk! Uitleggen dat ik hier prima-de-luxe lig probéér ik niet eens. Mic spreekt geen Duits, geen Engels en ook geen Frans, maar wel Servisch en Russisch. Maar ja, dát spreek ik weer niet (behalve ‘Lada Niva’).

Ik sta op en pak mijn spullen in. Ondertussen haalt Mic alles uit de kast. Hapje? Drankje?

De generator komt uit de berging, net als allerlei snoeren die met tape aan elkaar gefixed zijn. Het snoer is te kort en er wordt nóg een stukje aan gefixed. Ik ben de assistente. Na een kwartier geklooi is er licht in de bar/mens’ den (‘ahh de aan/uit-knop, die is er ook nog…’).

‘High five!’

‘Bier? Wijn? Raki?’ Ik ga voor raki, dat is het snelst op.

Had ik gedacht.

Mic schenkt een plastic wegwerpbeker vol.

‘Proost!

We kletsen wat. Mic, oud judoka (Madrid, 19-sok), ergens in de 50, single en recent 30 kilo afgevallen.

Dan moet ik eten. Daar heb ik inmiddels wel trek in met m’n hiker hunger. Gelukkig maar, want ‘nee’ is geen optie.

Ondertussen drink ik in hoog tempo de raki.

‘Proost!’

Worstjes en ingelegde paprika en brood en een gekookt ei komen op tafel.

Ondertussen drink ik in hoog tempo mijn plastic beker raki leeg.

Dan wil ik écht naar bed. Mic haalt nog steeds alles uit kast en maakt mijn bed voor mij op. Hij gedraagt zich netjes, maar ik word er zenuwachtig van. Het ligt er allemaal zó dik bovenop.

Dan…

Er komt een groepje hikers op dit late tijdstip aan!

Hij is nu druk met de hikers en ik kruip snel mijn bed in.

De volgende ochtend krijg ik mijn gebakken ei geserveerd met een knipoog. Het is nu echt tijd om te vertrekken.

‘Sorry, Makedonia wacht’.

Ik mag niet betalen, hoe graag ik ook wil. Goed… een dikke knuffel dan (tsja…) en een hartelijk bedankt.

Ik heb er alwéér een nieuwe Facebook-vriend bij.

Mocht je interesse hebben, ik kan je met hem in contact brengen. 😉

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 3 augustus 2016 at 11:10

    Wat een liefdes kom je tegen. Mwahahaha. Maar fb vertaald in ieder geval . Wel fijn dat de andere hikers aankwamen. Anders had je zeker niet lekker rustig gelegen. Ach en voor eten, raki, gebakken ei . . . Kan er wel even een (kleine) knuffel af. 😂😂😂
    Maar hoeveel raki heb je gehad? Je hebt een paar maal in hoog tempo je raki gedronken. 😊

  • erna van garderen 3 augustus 2016 at 11:10

    Knuf

  • Emma Leenen 3 augustus 2016 at 12:15

    Ja Aardige man 😈maar zo te lezen werd het wel wat te klefferig en daar was de redding
    Yes hikers.
    Zo kwam je van hem af raki is wel sterke alcohol.
    De gebakken 🍳op en wat dacht lopen maar ik ga verder.
    Groetjes van Emma