Danskehytta

14 maart 2016
Danskehytta

De zoon van taxi Hans brengt ons van het hotel naar het gehucht Grotli, vanwaar we terug Reinheimen inwandelen.  Vandaag begint de tocht met een paar honderd meter stijgen. We maken zelf ons spoor en voor het eerst hebben we te maken met diepe, losse sneeuw. De voorste wandelaars zakken tot kniehoogte weg, duwen de sneeuw met hun lichaamsgewicht aan en na een stuk of vijf wandelaars is er een stevig, aangestampt wandelpad (‘sporen’). 

Sporen is niet alleen zwaar, maar óók een bijzondere belevenis. Het voelt als een ontdekkingstocht door een wit, leeg landschap – als eerste persoon een weg vinden door de verse sneeuw – zo moet een ontdekkingsreiziger of de eerste man op de maan zich hebben gevoeld…

Aan het begin van de week waren er maar een paar deelnemers die de voorkeur aan het sporen gaven, maar door de enthousiaste verhalen wil bijna iedereen ervaren hoe het voelt om voorop te lopen.

Sporen

Pauzeren in sneeuw

Voor het eerst deze week schijnt de zon tijdens de lunchpauze. We nemen iets langer de tijd voor de lunch en genieten van het uitzicht. Op andere dagen was het lunchen in verband met de kou een niet-zo-gezellige-en-bijna-militaire-exercitie:

  • warme kleding aantrekken
  • zo snel (en zo veel) mogelijk eten en drinken (noodles smaken ‘krakend’ en warm beter dan in, door de kou, afgekoeld water)
  • plassen
  • warme kleding uittrekken
  • verder wandelen (en weer opwarmen tijdens het wandelen)

Dit alles binnen 10 á 15 minuten. Pauzeren tijdens een wintertocht is wat minder gezellig dan pauzeren in de zomer…

Tafjordfjella, Reinheimen

Danskehytta

Aan het einde van de wandeldag begint het (weer) te waaien en sneeuwen en na een venijnige klim (vooral voor de spoorders) is iedereen blij dat we de Danskehytta -de Deense hut- bereiken. Deze hut ligt op 1400 meter hoogte en op een onguur, winderig punt.

DanskehyttaDe laatste gasten waren hier in oktober ’15, volgens het hyttebok, en dat is te merken; zo mag mijn lieftallige mede-reisbegeleider het toilethuisje uitgraven. Er ligt zelfs een berg sneeuw ín het huisje en een tocht naar het toilet kan alleen op sneeuwschoenen afgelegd worden. Vannacht is alleen naar het toilet gaan geen optie; wat als er iets met je gebeurd en de anderen hebben niets door omdat ze liggen te slapen?

Plassen mag op de slask-emmer in één van de kamertjes in de hut, net als vroeger op de camping.

View from Danskehytta

Ook de Danskehytta is een mooie, gezellige en efficiënt ingerichte hut. Het is bijzonder te bedenken dat al het bouwmateriaal, de inventaris en etensvoorraad naar deze afgelegen plek is (en wordt) vervoerd.

Ook hier is het een project om de temperatuur in de hut van beneden vriespunt tot ‘aangenaam’ op te stoken en sneeuw tot drinkwater te smelten. Het is een eindeloos en bijna meditatief project voor dertien mensen en terwijl de hut langzaam opwarmt kruipt een groepje onder een warme Noorse deken dicht tegen elkaar aan.

Melting snow in DanskehyttaDan komt Sabine erachter dat we een havermout-overschot hebben én dat er een gasoven in deze hut is. Met door andere wandelaars achtergelaten meel, suiker en boter bakken zij en Valeer een grote schaal havermout-koekjes. Yumyum!

Rond 21.00 uur kruip ik met m’n e-reader onder een warm DNT-dekbed in één van slaapnissen op de vide, de hut kraakt van de jagende wind buiten; het is tijd voor de mijmeringen van Karl Ove Knausgård…

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 15 maart 2016 at 18:43

    Vermoeiend, en zoooooo heerlijk alleen (met zijn dertienen) op de wereld.
    en dan lekker, als de hut dan warmer wordt lekker soezen onder de deken.
    Rozig en lekker ontspannen. Ook met E -reader. 🙂
    Knuf

    • Claire 15 maart 2016 at 20:38

      Jij snapt het helemaal, Erna. Met de Duitse hutten is trouwens ook niets mis 😉 🙂

  • Saar 22 maart 2016 at 15:40

    Mooi beschreven Claire, zo is het precies! Winterse avonturen 🙂

    • Claire 24 maart 2016 at 18:37

      Dank je wel Saar 🙂