De aanreis: naar Svaneti (inclusief ENORME rugzakken)

1 september 2016
Svaneti hiking

Dag 1: Kutaisi-Iskari

Met uitzicht op de eeuwenoude (herbouwde) Bagrati kathedraal ontbijten we. Ik moet na drie maanden solo wandelen ineens Nederlands spreken én mij aan het tempo van de anderen aanpassen.

Binnen staan er zes ENORME rugzakken, waar ik mij vanochtend en vannacht al een paar keer druk over heb gemaakt. Wat zit erin? Hoe moet dit allemaal de berg op? Welke berg ga ik eigenlijk op? De tassen zijn GROOT en gevuld. ‘We eten dus een voor-, hoofd-, en nagerecht’, ‘en geen noodles met een zakje pinda’s en-misschien-een-zakje-M&M’s-toe, zoals jij de afgelopen maanden op de Via Dinarica hebt gedaan’.

‘We’ zijn de vijf anderen; Steven, Mieke, Joost, Vera en Felix. En aangezien ik de afgelopen maanden druk met de Via Dinarica was, heb ik niets aan de voorbereiding van deze tocht kunnen bijdragen. Klagen mag ik dan ook niet. Ik heb trouwens óók geen idee waar we naartoe gaan en wat ik ga doen – iets met Georgië, Kaukasus, bergen en wandelen en aan de ENORME voorraad eten in de ENORME rugzakken te zien, ook iets culinairs?

‘Dit wordt geen bikkeltocht, dit wordt een relaxte vakantie’

‘OK!’

Na het ontbijt moeten we vervoer naar ons startpunt regelen, dat kan met de lokale minibus, maar omdat we met z’n zessen zijn, vraagt Steven via de gastvrouw om een prijsopgave van een taxi. De prijs valt reuze mee en een kwartier later komt onze chauffeur in een Japanner voorrijden. Het vraagt wat geTetris’, maar dan zitten we alle zes inclusief ENORME rugzak in de Japanner.

Dan volgt een stop bij de bank, want onderweg zullen er waarschijnlijk geen pinautomaten zijn. Bij de bank blijkt pinnen alleen te lukken met de creditcard, gelukkig zijn er daar twee van mee. Dan rijden we door naar het tankstation; de Japanner gaat een grote tocht maken en heeft dorst. De bediende vult daarnaast ook onze brandstofflessen voor de brander, 2x een kleine liter zonder knoeien vraagt concentratie en is een high five waard!

Dan begint een urenlange rit naar de bergen. Onderweg stoppen we in een gehucht, waar we een ongeorganiseerde groep blijken te zijn.

‘Hoelang zullen we stoppen?’

‘Geen idee, voor koffie toch en om de benen te strekken?’

‘Hé, daar is een bank, laten we proberen te pinnen’

‘Eigenlijk is het lunchtijd’

‘Jongens, wat zeg ik tegen de chauffeur -die ondertussen naar een koffieautomaat wijst-?’

‘Wat zullen we lunchen?’

‘Goh, ik heb wel weer trek in soda-pop’

‘Ik zie daar brood, tomaten, fruit…’

‘Ik ga pinnen’

‘Jongens, wat zeggen we tegen de chauffeur?’

‘Daar is een bankje in de schaduw, dan kunnen we even zitten voor de lunch’

‘OK, wie koopt er wat?’

‘Jongens, wat zeggen we tegen de chauffeur?!’

…..

Twintig minuten later zitten we weer in de taxi. Alle zes inclusief chauffeur.

‘Pffft’

De bergen in

De tweede helft van de rit gaat over een bochtige weg door de bergen; langzaam kruipen we omhoog. Als we in de buurt van ons startpunt, een gehucht, zijn ontstaat er weer verwarring. De chauffeur denkt dat we op zoek naar een adres van een hotel zijn, terwijl we gewoon aan de weg afgezet willen worden. Met een beetje geluk treffen we een homestay of anders kunnen we in iemands tuin kamperen – zie dat maar eens in het Georgisch aan een niet-wandelaar en niet-reiziger uit te leggen…


We besluiten gewoon ergens uit te stappen; ‘hier moeten we zijn chauffeur’. Als we uitstappen en onze tassen klaar voor vertrek maken, komt één van de bewoners van het huis waarvoor we staan een kijkje nemen. De zoon des huizes spreekt Engels. We zijn welkom om in de tuin te kamperen, maar eten kunnen ze helaas niet voor ons klaarmaken – omdat we maar beperkt eten in onze ENORME rugzakken kunnen meesjouwen en deze avondmaaltijd etensplanningtechnisch belangrijk is, besluiten we het verderop te proberen.


Steven en Joost gaan op onderzoek uit, terwijl de rest wacht. Even later komen ze terug; we zijn bij buren verderop welkom en een diner en ontbijt willen ze voor ons maken.

Een paar uur laten zitten we aan een tafel die met eten en drank is gevuld.

‘Proost, op de gastvrouw!’

Bekijk meer foto’s op Instagram. Lees je onze avonturen met plezier? Trakteer ons een sterke kop koffie. Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens het hiken; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • Erik Gouw 1 september 2016 at 06:33

    Have fun daar jongens en kijk uit dat je niet per ongeluk Rusland binnen loopt 😉

    • Claire 2 september 2016 at 10:56

      Ja dat gaat lukken (zonder Rusland dan hè)! Hartelijke groeten terug!

  • Saar 1 september 2016 at 06:53

    Klinkt als een goed begin 😉

    • Claire 2 september 2016 at 10:56

      🙂

  • Wilma Uijtenhaak 1 september 2016 at 07:08

    Ai, dat gaat wennen worden. Dit groepsproces gaat vast nog mee hilariteit opleveren 😊

    • Claire 2 september 2016 at 11:04

      Gelukkig ben ik met fijne mensen op stap 🙂 🙂

  • Marcel 1 september 2016 at 08:45

    Fijn om te horen dat je groepje in ieder geval ook aan het eten heeft gedacht. Succes met de wandeling en nog meer met het groepsproces. Enne blijf bloggen.

  • Emma leenen 1 september 2016 at 09:40

    Wat een leuk verhaal en een komische goed begin wat is het mooi in Georgië. 😉
    Knuffel Emma

    • Claire 2 september 2016 at 11:05

      Dank je wel hoor. Knuffel terug!

  • Roos 1 september 2016 at 10:01

    Veel plezier!

    • Claire 2 september 2016 at 11:05

      Merci Roos

  • sjaak okkerman 1 september 2016 at 20:27

    Claire, ik begrijp niet dat je met een groep gaat lopen. Je bent een soliste.! Na een week ben je het zat.

    • Claire 2 september 2016 at 11:06

      Ha, ik ben best flexibel hoor 🙂

  • erna van garderen 2 september 2016 at 00:43

    Ben het wel met Sjaak eens. Volgens mij geeft het op den duur spanningen, maar jou kennende ga je er wel goed mee om. Maar als jullie rugzakken zo vol zitten waarom moet je dan bij de vriendelijke buren overnachten omdat ze daar wat eten hebben. Maar alles klinkt zeer helarisch dus lang leve de lol. Hoop dat je een hele leuke tijd zult hebben met je wandelvriendjes. 😃.
    Knuf

    • Claire 2 september 2016 at 11:07

      Ah, altijd maar alleen is ook weer zoiets hè – ik moet natuurlijk niet wereldvreemd worden 😉

  • erna van garderen 6 september 2016 at 11:51

    😂😂 😘