De afvallers

2 oktober 2015
Cowboy camping in Yosemite

In mijn mailbox staan blogs die ik uiteindelijk niet geplaatst heb. Ze gaan vooral over ergernissen, het opschrijven bleek vaak genoeg om de ergernis tot redelijke proporties terug te brengen en van een blog vol klaag- en haatmails worden jullie vast niet blij? Bij deze een greep uit ‘de afvallers’.

Leave No Trace (LNT)
Over backcountrycamping zonder sporen achter te laten, manieren om snel en met weinig moeite een ‘cathhole’ te graven en alternatieven voor het gebruik van wc-papier (blijf uit de buurt van zakdoeken die aan de tassen van vrouwelijke hikers!!!).

Haatmail aan muggen
Oei wat zijn muggen soms agressief en hardnekkig en hoe vervelend is het om nog geen kwartier pauze te nemen, zonder opgegeten te worden door deze vrienden… grrrgrrrgrrr. Als ik eraan denk kan ik mij er nog steeds over opwinden.

Haatmail aan yellowjackets
Door de milde winter en extreme droogte waren deze wespen extreem agressief. Normaal steken ze alleen als je te dicht bij een nest komt, nu steken ze zonder aanwijsbare reden en als er een steekt worden z’n huisgenoten wakker geschut door een hormoon dat vrijkomt en zullen deze ook steken, zo snel mogelijk doorlopen is het beste om te doen. De steken zijn gemeen, jeuken en doen nog dagenlang pijn. Eén yellowjacket was in mijn haar verstrikt geraakt met drie gemene steken in mijn hoofd als resultaat.

Haatmail aan herten
Herten zijn absoluut niet onder de indruk van hikers, sterker nog; het kan ze niets schelen dat ik lig te slapen en komen ’s nachts heel, heel dicht bij mijn kampeerplek grazen. In menselijke urine zit iets heel aantrekkelijks voor ze en ze weten precies de kampeerplekken te vinden waar PCT’ers gebruik van maken. Herten maken in het donker heel veel geluid, het geluid dat een beer zou kunnen maken. Iedere keer dat een hert komt grazen wordt ik wakker om te checken of het ook echt een hert is. Wegjagen of een steen gooien helpt maar zo zo, het beste is een ‘verse’ kampeerplek te vinden, maar dat is weer niet LNT. Het aantal keer dat ik wakker ben geworden van een hert: 100.

Het aantal keer dat ik wakker ben geworden van een beer: 0

Hikermidnight, please!?
Ostaan als de zon opkomt en tien uur lopen per dag; rond 20.00/21.00 uur is het hikermidnight voor mij en wil ik alleen nog maar slapen. Doordat ik kampeer in berengebied word ik van ieder geluid wakker om te checken of bruin toch niet komt snuffelen in mijn kamp… niet iedereen en ook niet alle hikers snappen het concept van ssssssstilte (radio luid aan, schreeuwen, blaffende honden…).

ff geen blog
In plaats van een blog heb ik een hele dag foto’s genomen van wat ik onderweg zoal zie. Een leuk idee, maar met mijn mobiel kan ik maar één foto per keer plaatsen en foto’s op Facebook uploaden met gratis beschikbare Wifi lukt niet vanwege het beperkt beschikbare MB’s. Inmiddels weet ik dat Instagram hier het geschikte medium voor is. Leuk idee voor een volgende trip.

En dit zou gezond moeten zijn? – zo op de grens van Californië/Oregon ging mijn lichaam pijn doen. Ieder botje. Iedere spier. Alles. Stilzitten op een stoel deed pijn. Liggen deed pijn. Slapen deed pijn. Opstaan deed pijn. Stretchen deed pijn.

Het minst pijnvolle was eigenlijk blijven lopen en geen pauze nemen.

Na een paar rustdagen in Ashland was de pijn minder, maar deze is tijdens de PCT nooit helemaal weggegaan. Voor het slapen gaan nam ik Ibuprofen en vitamines in, in de hoop in ieder geval in slaap te kunnen vallen. Nadat ik met de PCT gestopt was, heeft het nog zeker drie weken geduurd voordat ik zoals een jong, gezond iemand dat doet, kon opstaan van een stoel.

Nee, je kunt mij niet wijsmaken dat dit soort afstanden lopen ontzettend gezond is.

Gerelateerde berichten

  • Jeroen 3 oktober 2015 at 05:53

    Ah, daar zijn ze dan eindelijk! Vond het allemaal al bijna te mooi om waar te zijn. Af en toe even mopperen kan ook wel eens lekker zijn ☺️

    • Claire 3 oktober 2015 at 17:21

      Niets is zo menselijk als een Claartje!

  • Greet Willems 3 oktober 2015 at 17:48

    Mooie spookboom, grillige foto !
    We hebben t tijdens de wandeling nog over je gehad omdat Cor volgende week Koen gaat helpen weer terug naar huis te verhuizen .
    Ben erg benieuwd hoe je t zal vonden weer in ons mooie landje terug te zijn . Vanmorgen bij Zandvoort gelopen in de waterleiding duinen , we waren met z’n 17en . Best veel dus ’t stikte daar van de herten !
    Liefs Hreet

    • Claire 5 oktober 2015 at 15:51

      Weer kunnen fietsen, lekker brood eten, kroketten… In Nederland is het zo gek nog niet 😉

  • joep Kerkhoff 5 oktober 2015 at 13:55

    als je zo’n fantastische reis maakt,is er altijd wel iets.
    Thuis is de beste plek.
    Maar je hebt nu wel veel indrukken en mooie reisverhalen.
    Geniet er maar van!!!!!!!!!!!!!!

    Joep

    • Claire 5 oktober 2015 at 15:48

      Dat zijn wijze woorden Joep 😉

  • Bea 8 oktober 2015 at 22:26

    Jammer dat al je mooie verhalen ophouden, ik zal ze gaan missen. Wat heb je een prachtige reis gemaakt Claire, die gaat een leven lang mee. Straks maar weer lekker kroelen in je eigen bedje en nieuwe plannen maken. Tot gauw. Liefs Bea

    • Claire 9 oktober 2015 at 15:58

      Dat heb je goed geraden Bea; er zitten altijd nieuwe plannen in m’n hoofd 😉 dikke knuf terug X

  • erna van garderen 12 oktober 2015 at 22:16

    Nou ja, dacht toch dat ik alles, maar dan ook alles, dus geen enkel blogje hsd overgeslagen. Blijkt er toch een te zijn. En dst is deze. Zo herkenbaar dat gemopper. Erg van die pijn. Daar schrik ik wel een beetje van. Soms ben ik nu al een oud wijf met het opstaan. Kan dus nog wat worden.
    Maar ga lekker door zoals je bent. Geniet maar van elke dag. Dat is in ieder gevsl gezond 🙂
    Knuf (deze komt toch nog wel later dan de lastste 🙂 )

    • Claire 14 oktober 2015 at 18:53

      Ohh Erna dat valt mij wel een beetje van je tegen. Een blog missen! Ik heb in order geval kunnen oefenen met een oud wijf zijn en dat was niet altijd even charmant ‘oempf’. Maar nu zijn Alle pijntjes weer weg hoor! X

      • erna van garderen 15 oktober 2015 at 08:23

        Het is ook niet altijd charnant wat de klok slaat. 🙂
        Maar gelukkig dat nu de pijn over is. Hoop je gauw te zien.

        hele dikke kus