Durmitor en Bobotov Kuk

26 juli 2016

Dag 54: Skrcko jezero- Bobotov Kuk – Žabljak

Aantal kilometer: 17,5

Vandaag verlaat ik de Via Dinarica want de beklimming van Bobotov Kuk, Montenegro’s net niet hoogste berg, zit niet in het pakket en nu ik toch in de buurt ben…

Met een kleine omweg loop ik via de berg door Durmitor naar Žabljak waar ik de route weer oppak.

Om een beklimming in warm weer voor te zijn vertrek ik vroeg, helaas iets later dan gepland want door mijn oordopjes, om het geluid van de vele andere hikers bij de hut uit te schakelen, heb ik de wekker niet gehoord.
To Bobotov Kuk
Ook vandaag is de lucht strakblauw. Gisteren betrok het in de middag en was er gerommel van onweer. Ik heb het weerbericht niet kunnen checken, maar onweer in de middag lijkt mij in dit gebied iets wat vaker voorkomt.
Waymarker Durmitor Via DinaricaAlles gaat voorspoedig en ik zie zelfs een Chamois!

… Tot ik het eerste zadel over moet steken. Hier wordt het pad wel heel steil en ik ben geen held met steile afgronden…

Iets na mij komt een groepje wandelaars en ik besluit hun komst af te wachten, wie weet zit ik wel volledig naast de trail? En zoniet, dan kunnen ze mij afleiden terwijl ik omhoog klauter.
View on Skrcko jezero
Dan gebeurd er iets waarvan ik alleen de samenvatting zal geven: als je geen markering meer ziet en de trail wel heel erg steil blijkt te zijn: keer om en ga op zoek naar de trail (hier een facepalm-smiley).

Twee uur verder, maar een uitgebreide kennismaking met een groep Montenegrijnen en één Serviër, twee verse belegde sandwiches en een onvergetelijke wijze les later, ben ik back on track.
Marble Rocks Durmitor
Door deze niet-zo-slimme-actie ben ik twee kostbare, koele ochtenduren verloren. In de verte beginnen al wolken te vormen. Ik zet er, ondanks de gezelligheid, wat vaart in. Met mijn zwaardere rugtas (geen daypack zoals de meeste hikers hier) en met mijn trailrunners wil ik straks niet haastig moeten afdalen in slecht weer – één domme actie is genoeg voor vandaag!

Naar de top van Bobotov Kuk

De trail naar Bobotov Kuk is vaak belopen en goed gemarkeerd. Er hangen zelfs kabels op steilere plekken, waar dat niet echt nodig is – hier in Durmitor is alles voor de toerist uit de kast gehaald.
Cairn Durmitor
Op een kruising, een paar honderd meter onder de top, laat ik een tas met spullen achter. Ik kom hier straks terug en mijn slaapzak, brander, etc. heb ik op de top niet nodig. Met mijn nu superlichte rugtas gaat de beklimming snel en dat is maar goed ook.

Niemand had mij verteld dat er overal waar ik kijk diepe afgronden zijn…

View marble rocks DurmitorHet pad is prima en op de steile stukken hangen kabels… maar dit is allemaal ver buiten mijn comfortzone. Die zet ik voor het gemak maar even uit. Ik kan zo vlak onder de top toch niet omkeren?
Bobotov Kuk Via DinaricaEenmaal op de top wachten er geweldig mooie uitzichten. Ik maak snel wat foto’s en ga weer naar beneden onder het mom van ‘er maar vanaf te zijn’…  Oja, óók omdat de wolken donker beginnen te kleuren.

Top Bobotov Kuk Durmitor

Zoektocht naar een bron

Vlak na de kruising richting Žabljak, iets beneden het zadel, schijnt een bron te zijn en als ik het mij goed herinner is deze moeilijk of niet te vinden. Op een grote steen staat ‘Voda’ met een pijl het pad af, best steil naar beneden. Ik doe mijn rugtas af en ga op zoek. Dan is er nog een steen met een pijl en ‘Voda’ erop geschilderd. Ondanks de aanwijzingen kan ik de bron niet vinden. Stil luister ik en kijk om mij heen.

Ja! Ik hoor water druppelen!

Er loopt een ministraaltje uit de berg langs een vlakke wand. Het vraagt wat geduld, maar dan heb ik een fles vol fris water (inclusief wat grind). Halverwege het vullen zie ik dat iemand een stuk plastic heeft achtergelaten, dat als trechter gebruikt kan worden.

Hierna volgt een zo snel als mogelijke wandeling naar beneden: de lucht begint te rommelen. Ik ga niet héél erg snel, dit deel van de afdaling bestaat uit grind, blokkenvelden en een paar kleine ijsvelden. De trailrunners en mijn rugtas vertragen wat; dit is het moment om uit te glijden en mij te bezeren en daar heb ik geen zin in.

Als het gerommel stopt besluit ik pauze te nemen en snel wat te eten. Ik ben best moe en moet nog een stuk. Žabljak bereik ik over een paar uur, dus ik eet alles wat er nog in mijn etenszak zit op, ook zodat mijn tas wat lichter is. Ik zeg: win/win-situatie!

Glijdend de berg af

Foto’s ontbreken vanaf hier i.v.m. het behoud van mijn devices…

Hierna volgt meer afdalen en ik ben niet de enige; er komen meer wandelaars de berg af. Er wacht bier en frisdrank in een oude boerderij, maar ik sla de versnaperingen dit keer over: er is weer gerommel in de lucht en ik wil zo snel mogelijk naar beneden lopen.

Dan barst het onweer inclusief een enorme hagelbui los. Alweer zo’n heftige Balkan-bui; het is alsof er een (massage)douche open staat.

Het pad is al snel een rivier en overal proberen dagwandelaars onder bomen te schuilen. Ik besluit door te lopen, het is veel te koud om te wachten en nat ben ik nu toch al, ondanks de Gore-Tex. Om het pad/de rivier heen lopen heeft weinig zin, de hagel is glad en de natte stenen en wortels zijn dat ook. Dus: hup, rustig en voorzichtig stap ik door de modder, de rivier en de enorme plassen.

Op de parkeerplaats wachten busjes en bussen; shuttles voor de toeristen. En: vier Lada Niva’s op een rij!

Het is inmiddels droog en ik wandel de laatste 2,5 km snel naar Žabljak en check in het eerste hotel dat ik zie in. Nu heb ik een échte en vooral warme douche verdiend!

Stage 39 Via Dinarica

Dit is stage 39 van de Via Dinarica. Check deze link voor meer informatie en GPS-tracks.

Gerelateerde berichten

  • Emma leenen 26 juli 2016 at 19:32

    Wat sta je leuk op de foto,s Claire je ziet er goed uit en dande 1e dag in Montenegro behoorlijke klim
    Partijen daar.
    Uuh wist je dat niet dat het gebieden zijn met dit soort bergen en afdalingen.
    Kan mij voorstellen als je geen markering hebt petje af maar pfffff puntig hard en dat loopt
    Toch niet echt goed en lekker.
    Het hotel is nu een uitkomst voor je slaap lekker vannacht.Kus Emma

    • Claire 28 juli 2016 at 13:34

      1500km wandeltocht voorbereiden is een beetje veel, dus ik heb niet alles voor kunnen bereiden en sommige dingen was ik vergeten (of ik heb ik geblokkeerd). Af en toe een hotel is luxe, maar ook fijn i.v.m. het schrijven van blogs met wifi en een stopcontact naast het bed. 🙂

  • erna van garderen 27 juli 2016 at 11:24

    Ja, dan wordt je ook weer warm.
    Dat is idd waar ik ook heel heeeeel veel moeite mee heb. Afdalen net al dat loszittende grut. Maar gelukkig heb je het gered. Wijs besluit Door te lopen. Naar beneden moet je toch en hoe langer je wacht des te erger wordt het.
    Wat een prachtige tocht was het voor de bui. Fantastisch die uitzichten. En ja, dat “topje” kan er dan ook wel bij.😃.
    Knuf

    • Claire 28 juli 2016 at 13:37

      Afdalen is zo zwaar voor de gewrichten, hè.. en ik klaag nu al met 33 lentes 🙁
      Durmitor is een aanrader, zo dicht bij de bewoonde wereld, maar best ruig – alleen niet tijdens een druk weekend in juli 😉

  • Frans 27 juli 2016 at 20:49

    Hoi Claire,
    Spannend avontuur daar zo hoog op die berg, een keertje het spoor kwijt raken lijkt me geen schande:-)
    En een onweer als toetje, heftig dagje zo denk ik. Maar je ben nu wel in het land achter Gods rug beland; gefeliciteerd! Hopelijk zitten er in de hotels geen puhs.

    Groeten, Frans

    • Claire 28 juli 2016 at 13:38

      Ha Frans, de weg kwijtraken is niet erg, maar wel als het zó overduidelijk is… Geen Puh’s in de hotels 🙂

  • Eric 28 juli 2016 at 12:37

    Weg van alle wereld ellende en in de natuur… ik benijd je.
    Blijf veilig en geniet zou ik zeggen. Alle respect.

    • Claire 28 juli 2016 at 13:40

      De trail is een wereld op zich, jullie leven in een voor mij andere wereld… 🙂