Dwars door Sinjavina deel 2

29 juli 2016
Ruzica Chapel Via Dinarica

Dag 57: ergens in het veld – ergens in het veld

Aantal kilometer: 31,6

Op dit deel van de Via Dinarica heb ik mij niet echt voorbereid; het ligt tussen twee bekende Nationale Parken in en er is niet veel informatie over beschikbaar. Gisteren was ik al verrast door het landschap, vooral door het deel nadat ik de asfaltweg verliet en vandaag blijkt er een nóg mooiere wandeling voor mij te liggen.

De ochtend begint mwha… 

Mijn tarp en slaapzak zijn vochtig door de regen van gisteravond en vannacht en door het grasveld waarin ik heb gebivakkeerd. Ook was het windstil, wat vochtigheids-technisch niet helpt en vandaag hangen er alweer (of nog steeds) wolken in de lucht.

De dag begint met een wandeling dwars door het land; er zijn wegwijzers en soms is er markering, maar ik stop vaak om te zoeken welke richting ik -zo ongeveer- aan moet houden. Dan bereik ik een onverharde weg langs de bekende houten huisjes. Bij een vakantiewoning hangt er buiten een waterkraan, hier neem ik pauze. De zon schijnt en ik droog mijn vochtige spullen op het grasveld.
Sinjavina Via Dinarica

Beer op de trail!

Na Zabojsko jezero gaat de trail over een modderig pad een bos in. Terwijl ik omhoog ploeter (nadeel van trailrunners) zie ik ineens een beer!

Hij komt mij tegemoet lopen en we botsen bijna tegen elkaar op. Ik zie hem nét wat eerder dan hij mij en ik sta stil.

Dan ziet beer mij; hij gaat zitten, beweegt wat met zijn oren en snuffelt wat.

En dan…

Zoefff.

Beer keert om en rent heel erg hard weg.

Hij laat een verse berepoot voor mij in de modder achter.
Beer Via Dinarica MontenegroWhoehoe! Beer #2 op de Via Dinarica! En deze beer heb ik écht van heel erg dichtbij gezien! Beer #1 heb ik in Slovenië gespot.

Na het bos volgt een lange wandeling door een glooiend landschap. Af en toe is er een pad. Af en toe is er markering. Af en toe volg ik de GPS-track.
Sinjavina Montenegro Via Dinarica

Ružica

Onderweg kom ik behalve één vieze koeien-poel geen bron tegen, maar ik heb deze etappe niet voorbereid. Wellicht ben ik zomaar aan een bron voorbij gelopen? Ik heb in ieder geval geluk dat het vandaag bewolkt is, want het terrein is open en er is hier geen schaduw. Aan het eind van de middag bereik ik ineens de bewoonde wereld; Ružica.
Ružica Via Dinarica
Dit is een nederzetting, waar de herders in zomermaanden wonen om hun vee hierboven in de bergen te laten grazen. Ik word onthaald door agressief blaffende honden en een herder. ‘Of ik trek heb in kafa’, nou heel erg graag! De lucht is inmiddels heel erg donker en het kan ieder moment gaan regenen/onweren.

Met veel moeite lukt het om een praatje met hem en zijn vrouw te maken. Ik krijg koffie en raki, vers gebakken brood en een gebakken ei en verse, zachte kaas. Als ik wil mag ik blijven slapen, maar daar is het allemaal een beetje te schmutzig voor, communiceren is echt heel lastig en het is nog te vroeg om te stoppen met wandelen.
Sheep Ružica Via Dinarica
Na een hartelijk bedankt en een dikke zoen voor de gastvrouw vertrek ik weer. Eerst wandel ik langs de waterbron om mijn fles te vullen en dan kan ik weer flink wat kilometers maken over een onverharde weg met geweldige uitzichten op de bergen en het lokale boerenleven.

Een paar uur lopen van de stad Mojkovac, maar nog steeds in de bergen besluit ik dat het genoeg is voor vandaag. Ik zoek een bivakplek. Morgen wandel ik naar de stad.

Stage 40 Via Dinarica

Dit is stage 40 van de Via Dinarica. Check deze link voor meer informatie en GPS-tracks.

Bekijk meer foto’s op Instagram.

Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een ijskoude soda pop of een sterke kop koffie.

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens het hiken van de Via Dinarica; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • Emma leenen 29 juli 2016 at 18:53

    Whauw Claire de beer zat je hart niet wat harder te bonken van schrik zo dichtbij gelukkig bleef de beer iets op afstand.
    Ik ben blij dat het goed is gegaan ieder geval.
    Wat is het daar ongelooflijk mooi een mooie plek op de wereld.
    Lieve mensen die zomaar eten 🐣voor je maken met de raki hoeps dat loopt toch veel lekkerder.
    Knuffels van Emma

    • Claire 31 juli 2016 at 14:25

      Ah voor de beren hier heb ik geen angst, het is voor al heel erg bijzonder om er één in het wild te zien!
      Knuf tetug!

  • Jeroen 29 juli 2016 at 19:09

    Jaren geleden liep ik hier ook, de andere kant op, maar geen beer gezien. Wow!

    • Claire 31 juli 2016 at 14:27

      Het is heel erg bijzonder om een beet te zien. Jij was ws. niet alleen aan de wandel, want dan is de kans echt heel klein. Herken je mijn verhalen en foto’s?

  • Martin 29 juli 2016 at 19:33

    Jeetje, wat is het mooi waar je loopt, Claire! Enne, nog een klein dingetje over bruine beren… In elk boekje staat te lezen dat ze niet gevaarlijk zijn. Maar ja, de meeste van die beren hebben die boekjes niet gelezen… Ik heb het ooit mogen beleven met wolven. En toch was ik… Ehm… Voorzichtig (das een mannelijke manier van zeggen bang te zijn). Hoe was de encounter voor jou?
    De lieve mensen, de prachtige groene heuvels, de leegte,… Schitterend! En gelukkig voor jou even geen enge afgronden en zo.

    Pas je wel op met je voedselvoorraad? Bern zijn niet gevaarlijk, maar snuffelen graag rond in etenswaren…

    • Claire 31 juli 2016 at 14:30

      Geen angst voor de beren die hier leven, ik heb natuurlijk wat onderzoek naar hun gedrag gedaan (en verhalen over aanvallen gelezen). De kans dathet misgaat schat ik in als heel erg klein.
      Enne ja, ik let op met eten en ander interessant ruikende bagage 😉
      Ik heb er na mijn reis in Amerika een blog overgeschreven: http://reiske.nl/beren-op-de-weg/

  • erna van garderen 2 augustus 2016 at 13:36

    Wat is het prachtig. En wat een lieverds die voormalig joegoslaven. Weinig veranderd in die 25 jaar. 😃. En dan nog beren. Zijn misschien ongevaarlijk, maar hij of zij zal een slechte bui hebben. 😂😂.
    Knuf

    • Claire 5 augustus 2016 at 17:20

      Nee hoor Beer heeft niets om ongelukkig over te zijn: het bosbessen-seizoen! En ik heb ook niets om over te klagen 🙂