Een berige actie

4 juni 2015
Verkeersbord beren in Sierra Nevada

Na een onverwachte longstay (de tentstok had er op vrijdag moeten zijn, en kwam pas op maandagmiddag), mocht ik Kennedy Meadows verlaten. Eindelijk, want hoewel de naam romantisch aandoet, is het geen plek op vrijwillig lang te verblijven. In mijn fantasie is Kennedy Meadows het einde van de woestijn en het begin van de High Sierras met groene weides, schaduw en een rivier; een magische plek om naar uit te zien. Helaas niets van dit alles. Het is er nog steeds woestijn; verzengend heet en stoffig. De rivier is een vies stroompje. De General Store (en alles) loopt op een generator. Er is geen stromend water. De dixitoiletten zien eruit alsof ze in geen weken geleegd zijn en raken vol tijdens mijn verblijf. Hoewel de mensen van de winkel vriendelijk zijn en hard werken om de hongerige en dorstige hikers te bedienen, is alles een beetje ‘shabby’; in de winkel is weinig voorraad en er zijn vooral ongezonde dingen te koop, de burgers zijn mwah, net als het ontbijt.

Ik heb veel bekenden zien komen en weer zien gaan.

Als ik mijn stok dan eindelijk heb, kan ik niet wachten tot het 16.00 uur is, dan begint het namelijk af te koelen en is de temperatuur om te wandelen redelijk. Mijn bestemming is het stadje Lone Pine, zo’n 50 mile hiken + 22 mile liften verderop, aan de voet van Mount Whitney. Hier wil inkopen doen; nieuwe trailrunners (mijn voeten zijn door het lopen uitgezet en ik heb minstens een maat groter nodig), wandelstokken (voor het stijgen en dalen in de bergen), eten voor de volgende etappe en als het goed is liggen er wat pakjes op het postkantoor voor mij klaar.

Het wandelen ben ik na vier dagen retraite nog niet verleerd, maar ohhh wat doen mijn voeten pijn! Mijn trailrunners zijn veel te klein; iedere twee uur moet ik pauze nemen en de schoenen uit doen. Na tweeënhalve dag kom ik aan bij Horshoe Meadow campground. Vanuit hier gaat een weg een paar duizend feet en 22 mile naar beneden, naar Lone Pine. Zoals ik had verwacht is liften lastig. Het is een doordeweekse dag en er is niemand. Ik besluit over het asfalt (fijn voor de pijnlijke voeten) met de afdaling te beginnen.

‘Nee’ is geen optie

Nog geen mile later komt de eerste auto naar beneden gereden en ik werp mij er nog net niet voor. De bestuurder draait zijn raam open en verontschuldigd zich ‘sorry ik heb geen plek in mijn auto’. De 4×4 zit inderdaad propvol. Maar ik bluf ‘jawel, ik pas erin met de tas op schoot. Echt wel!’. Deze rit wil ik niet missen, er is geen ander verkeer en mijn voeten doen zo’n pijn. Ik doe de deur open, verplaats de spullen op de passagiersstoel en hijs mijzelf en daarna mijn tas op mijn schoot. ‘Het past! En ik heb geen gordel nodig, want ik zit helemaal klem!’.

Als we naar beneden rijden ben ik heel erg blij met mijn brutale actie. Er is helemaal geen verkeer en het is een lange bochtige asfaltweg, vol in de zon. Dit had ik noooooit kunnen lopen. Op naar Lone Pine, bekend van Westerns uit vroegere tijden, met een outdoorwinkel, supermarkt en hostel.

Gerelateerde berichten

  • anneke 4 juni 2015 at 07:55

    Hi die Claire,

    Jeetje meis, wat heb ik bewondering voor je, vooral nu ik dagen door eenzaam gebied heb gereden, jawel luxe in een auto, en de takkenbossen heb zien rollen in de wind op droge wegen.
    Maar… het uitzicht en de weidsheid om je heen maakt veel goed en langzaam maar zeker kruip je omhoog.
    Ik hoop dat het lukt met nieuwe schoenen en geef je voeten voldoende rust hoor.
    Wij zijn inmiddels weer in Nederland.

    Kus van Antje.

    • Claire 4 juni 2015 at 14:12

      Ja Anneke, het is hier enorm uitgestrekt en echt heel erg mooi. Maar die afstanden (en zeker in de bewoonde wereld)…

      De jongen van het hostel brengt mij en een groepje anderen straks terug de bergen in. Wij blij, en hij kan wat geld bijverdienen 😊

  • liesbeth 4 juni 2015 at 08:04

    He das leuk! van 2 viendinnetjes een berichtje 🙂
    super trots op je lieve Bella!

  • Bea 4 juni 2015 at 09:28

    Daar sluit ik mij bij aan. Wat een avonturen! Hoop dat je snel van je zere voeten af bent.

    • Claire 4 juni 2015 at 14:15

      Ik ben in het bezit van funky nieuwe trailrunners, maat 42. Ik ga later vandaag proberen of ze vrienden met mijn voeten willen worden.

  • erna van garderen 4 juni 2015 at 20:16

    Oh wat is dst erg hè. Zulke zere voeten.
    jeetje meis, gelukkig die lift naar beneden. Naar beneden lopen doet nog meer pijn.
    Op naar Lone Pine. Nieuwe schoenen. Hoop dat ze goed zullen zitten. Dubbele sokken helpt ook wel. Dunnetjes aan je voet en daarover een tweede. Je hebt dan geen wrijving op je voet.
    Toi toi toi

    • Claire 7 juni 2015 at 16:44

      Ik heb funky nieuwe schoenen en met ondersokken geen blaren. Ik heb nu ook wandeldtooken da’s fijn in sneeuwveldjes en bij het naar beneden lopen. Ik ben weer helemaal happy 😃
      X Claartje

      • Greet 7 juni 2015 at 19:13

        Gelukkig . Want om nou liftend verder te gaan , das niet de bedoeling !
        Succes en groetjes

  • Greet 4 juni 2015 at 22:01

    Ha die Claire , ik volg met veel plezier je eeiservaringen
    Sterkte en ik hoop dat je grotere schoenen kunt kopen !
    We liepen vorige week weer door duin en Kruidberg en toen heb ik nog even genoemd dat jij ons daar op koffie en koek had getrakteerd , het lijkt pad geleden maar je bent al tijden onderweg .
    Succes en geniet , groetjes Greet van de wandelclub de baan

    • Claire 16 juni 2015 at 01:56

      Hoi Greet, Duin en Kruidberg klinkt inderdaad zo ver weg, maar ook zo dichtbij. Lieve groeten terug, Claire