De eerste kilometers in Durmitor NP

25 juli 2016
Via Dinarica Marker Montenegro

Dag 53: Pivska-Skrcko Jezero

Aantal km: 28,5 (+7 km. met de auto)

‘Kafu?’ Vraagt de mevrouw als ik voorbij loop. Hmmm lekkere sterke kafu, dat lijkt mij wel wat!

Eerst krijg ik een glaasje limonade. We kunnen elkaar niet verstaan, maar dat maakt niet uit. Met wat woorden kletsen we. De hilariteit is groot als blijkt dat Eva hier pasgeleden ook een kopje koffie heeft gedronken.

Bij de waterkraan buiten was ik mij een beetje, want na de zweetpartij van gisteren ben ik een wandelend buffet voor de vliegen (en die zijn er hier veel). Dan is het tijd om verder te gaan, het is nog geen acht uur ’s ochtends en het is nu al warm.

Ik vertrek zonder een extra paar handgebreide sokken. 

Hier op het plateau zijn glooiende heuvels die ik eerst via een onverharde en dan via een verharde weg volg.
Pivska Via Dinarica

Pffft, het is warm en er is bijna geen schaduw.

Er is ook geen verkeer om een stuk te liften.

Er zit niets anders op dan een verhitte wandeling over de weg (met mooie uitzichten, dat wel).

Dan komt er tóch nog een auto aangereden en voordat ik bedenk te liften stopt de bestuurder, die hier met vrouw en kinderen op familiebezoek is. Ze nemen mij een klein stukje mee, voor hen is maar zeven kilometer, voor mij is het anderhalve uur in de warme zon wandelen. Een klein gebaar, grote blijdschap van mijn kant.

Bij het uitstappen let ik niet goed op en stap ik op mijn heupbandclip, er ligt een steentje onder en ik sloop het ding tussen het asfalt en het steentje.

Claar! Hoe krijg je het voor elkaar???

Na een diepe zucht over deze zoveelste niet-zo-slimme-actie bedenk ik mij dat toeristendorp Zabljak twee wandeldagen verderop is (hopelijk kan ik daar wat regelen) en dat mijn tas niet topzwaar is (er zit nog voor maar twee dagen eten in).

De twee dagen eten zijn overigens best krap. Mira, die inkopen voor mij had gedaan, kon niet alles op het lijstje vinden. In plaats van een alternatief te kopen, had ze niets daarvoor in de plaats gekocht. Nu moet ik het op deze etappe met een stuk minder calorieën doen en dat terwijl ik een dikke, vette en onverzadigbare hiker hunger heb.

Nedajno

Dan wandel ik door het dorp Nedajno. Daar staat dit bord:
Nedajno Via Dinarica caféIk vraag het meisje om eten met véél calorieën en in de koelkast staat cola, waar ik al dagen aan denk…

Even later krijg ik op mijn kop van andere klanten. Hoe kán ik cola bestellen, als er huisgemaakte sap is? Juist ik, die een enorme wandeltocht maakt. Nou goed, ik ben de beroerdste niet en bestel ook een glas sap. Yup, dat smaakt inderdaad goed!

Voor toekomstige wandelaars; je kunt hier ook overnachten.

Nadat ik ook nog een stuk taart in mijn holle kies heb gestopt, is het tijd om verder te gaan.

Wat volgt is een slingerende asfaltweg naar beneden. Dit is geen topwandeling, maar ook niet echt een vervelende wandeling. Er is best wat verkeer; toeristen op Jeepsafari, motoren en dagjesmensen. Stuk voor stuk geen liftmateriaal.
Canyon Nedajno Via DinaricaEenmaal beneden, bij een droogstaand meer, is er een hut, maar deze is gesloten, want alleen open met de welbekende sleutel of op afspraak. Buiten vertoeven is prima; er is water, er zijn banken en tafels en kamperen kan hier ook. Ik neem een lange pauze en wacht tot het vier uur is en de hitte wegtrekt.

Vanaf hier is het, volgens het bordje, drie uur wandelen naar de berghut. De eerste helft van de wandeling gaat over vlak terrein door een bos, onderweg is er een bron en op een gegeven moment is er ook een beek.
Trail to Skrcko Jezero
Hierna is er klim van een paar honderd meter. Het eerste uitzicht is direct overdonderend: hoge, witte, grillige toppen van een Alpine landschap.
Trail to Skrcko Jezero

Skrcko jezero

In minder dan de drie uur bereik ik Skrcko jezero en de daaraan liggende berghut.

Oei! Wat is het hier druk. En er blijven maar mensen bijkomen. Heel Europa en zelfs Rusland zijn hier op bezoek. Mijn tarp mag ik opzetten bij het nabijgelegen, kleinere meer en trekt direct de aandacht van wat andere bezoekers.

  • ‘Hopen maar dat het niet gaat regenen’ – Ik ben nog niet nat geworden onder tarp, ik zet ‘m gewoon wat lager bij grond op. 
  • ‘Gaat dat niet heel vochtig worden?’ – Niet als er wind doorheen kan blazen en ik heb een bivakzak bij me.
  • ‘Is dat niet heel koud’ – Hier in de zomer is het hooguit fris (en ik ben een koukleun).
  • ‘Er kunnen allemaal insecten inkomen en inkruipen’ – Uhuh, tell me about it…
  • ‘Wat voor werk doe je dat je de hele zomer vrij kunt nemen? Social worker? Betaalt dat zó goed in Nederland!?!

View from Skrcko JezeroDan is het wat mij betreft over met show, ik wil mij omkleden en lekker warm en rustig in m’n slaapzak en bivy een blog typen en de dag van morgen voorbereiden. Oh en daarna nog wat lezen. Vanavond doe ik oordopjes in, zodat ik het feestgedruis mis (en morgenochtend de wekker, maar dat weet ik nu natuurlijk nog niet).
Camping at Skrcko Jezero

Stage 39 Via Dinarica

Dit is stage 39 van de Via Dinarica. Check deze link voor meer informatie en GPS-tracks.

Bekijk meer foto’s op Instagram.

Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een ijskoude soda pop of een sterke kop koffie.

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens het hiken van de Via Dinarica; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • Martin 25 juli 2016 at 18:57

    Hoi Claire,

    Volg je verslag dagelijks met plezier. Ik zie landschappen veranderen. Lees je inventiviteit en soepelheid waarmee je met tegenslag omgaat. In de beste zin des woords ben je een “stoer wijf”!

    • Claire 26 juli 2016 at 07:57

      Dank je wel 🙂

  • erna van garderen 25 juli 2016 at 21:12

    Helemaal met Martin eens. 😊😊.
    Prachtige gebieden weer. En die tarp moet je me maar eens goed uitleggen. Zie ik ook wel zitten als hij zo licht is.
    Lekkere koffie gekregen ook nog.
    Lekker gegeten. Wat wil een mens nog meer. Oordoppen in en slapen. Heeft je wekker geen trilfunctie?? Hihihi. Slaap lekker.
    Knuf

    • Claire 26 juli 2016 at 07:59

      Mij hoor je niet klagen 😉

  • joep 26 juli 2016 at 17:21

    ik vind de verhalen prachtig is kijk al uit naar het volgende verslag

    • Claire 28 juli 2016 at 13:30

      Dank je wel Joep! Wat leuk dat je mij nog steeds volgt 🙂

  • Emma leenen 26 juli 2016 at 19:05

    Wat dacht je Claire ze vragen het hemd van mijn lijf en je moet je nog omschakelen
    Met al die talen die je gehoord hebt.
    Maar als het goed is praat je nu een aardig woordje kroatische en iemand uit Bosnië kan
    Je de weg wijzen Door de bergen.
    Dit heb je achter de rug 🌸🌹🌼en gehad👏op naar Montenegro.

    • Claire 28 juli 2016 at 13:32

      De praatjes zijn op zich heel gezellig hoor… maar mensen vragen allemaal dezelfde vragen en dat is soms wat vermoeiend 😉 zonnige groeten!