El Bolsón: la chica de Holanda

5 november 2017

Als ik in het hostel terug kom van het boodschappen doen spreekt het hostel-meisje mij aan. ‘De politie was hier. Ze zijn op zoek naar je. Je moet je op het bureau hier om de hoek melden. Ja, echt jij. Ze zijn op zoek naar la chica de Holanda, en andere chica’s de Holanda zijn hier niet. En ook niet in El Bolsón’.

Hmmm… Ik heb géén idee waarom. Zou het de man, die mij gisteren een lift heeft gegeven, zijn? Dáár heb ik echt geen zin in.

Aangezien ik mij van geen kwaad bewust ben (en geen andere keuze heb), meld ik mij op het bureau.

!Ola!, Soy la chica de Holanda…’

Ik mag plaatsnemen in de kamer van een juffrouw met gezag – een politie-jongen loopt steeds haar kantoor binnen met allerlei papieren en ze heeft een bureau vol stempels.

De juffrouw spreekt alleen Spaans, ik heb geen benul wat ik hier doe en er volgt een -interessant- gesprek. Ze stelt allemaal vragen over mijn tocht van gisteren. Met behulp van Locus en een woordenboek-app geef ik zo goed mogelijk antwoord.

Is er iets gebeurd? Zijn ze op zoek naar een getuige?

‘Ja, ik ben gisteren naar de rivier gelopen’, ‘ik ben langs een boerderij gekomen en heb wat gekletst met de bewoners. Bij de rivier heb ik m’n zapatos gewisseld. Zapatos de Aqua. El río was muy forte en peligroso. Ik ben teruglopen naar het dorp El Foyel aan de Ruta 40. De mensen van de boerderij heb ik niet gezien. Het was toen siësta. Bij El Foyel heb ik gelift naar El Bolsón. Ja, ik ben in goede gezondheid’.

Na het ondertekenen van mijn verklaring mag ik weer vertrekken.

Écht, ik heb werkelijk waar geen idee waar dit over gaat.

Terug in het hostel is er Wifi. Verschillende Argentijnen proberen via Facebook contact met mij te krijgen. Van één iemand heb ik berichten in het Engels ontvangen: ‘Are you OK? We received a SOS-message with your details. Please contact us’.

Ik stuur ‘m een bericht. Iemand blijkt aan een hut doorgeven te hebben dat ik daarnaar onderweg was. Omdat ik die avond niet in de hut verscheen is de politie bij de rivier naar mij op zoek gegaan. Er waren voetafdrukken aan één kant van de rivier te zien, maar niet aan de andere kant.

Ik vraag of ze wel de juiste persoon hebben, ik was helemaal niet op weg naar de hut, ik heb dat zéker niet aan mensen onderweg verteld en de hut ligt niet op mijn route.

Ja, ze weten zeker dat ze mij bedoelen.

Ik bied mijn excuses voor de consternatie aan en bedank ‘m voor de goede zorgen.

Die avond nodigen de andere gasten in het hostel mij uit voor een asado (BBQ). Natuurlijk zijn ze nieuwsgierig naar de reden van het politiebezoek. Ik vertel ze het verhaal, uiteraard in m’n beste Spaans. Ze lachen hartelijk om het verhaal en vanaf nu ben ‘la chica de Holanda’.

De volgende ochtend gaat de telefoon in het hostel. Iemand wil mij spreken. ‘No, la chica de Holanda is hier niet!?!’, roep ik. Maar ja, ik moet ‘m aannemen. Het is een lieve mevrouw van het consulaat. Ze wil controleren of alles goed mij is. Gelukkig kan ik dát bevestigen.

Ook via haar wordt niet duidelijk wie de hut heeft gebeld.

Ook aan haar bied ik mijn excuses voor de consternatie aan.

Ook haar bedank ik voor de goede zorgen.

M’n eerste kennismaking met Mate

s Middags…

Omdat ik hier in El Bolsón een extra dag heb wil ik graag een wandeling in de buurt maken. Na de toestanden in Nahuel Huapi en mijn niet-vermissing durf ik het eigenlijk niet, maar ik begeef mij naar de toerismebureau. Ik wil PRECIES weten wat de bedoeling is. Het meisje spreekt Engels en geeft uitgebreid uitleg over de mogelijkheden.

Voor de statistieken heeft ze wat gegevens van mij nodig. Ze wil weten hoe oud ik ben, hoeveel dagen ik in El Bolsón blijf en waar ik vandaan kom….

 

Ehm.

‘Holanda’, fluister ik terwijl ik liever “Allemania” had willen antwoorden.

‘!La chica de Holanda!’

‘Dat kan niet missen, de politie was hier gisteren. Ze waren op zoek naar je. Vertel! Wat was er aan de hand?!’

Weer vertel ik het verhaal. Ik vraag of zij weet wie de melding heeft gedaan. Ze vertelt dat de mensen van de kiosko aan de snelweg in El Foyel dit hebben gedaan. ‘Ze hebben je richting el río zien lopen, maar niet terug.’

Goed, nu snap ik er écht niets meer van.

Ik bén helemaal niet vanaf de snelweg naar el río gelopen, de afslag lag zelfs in tegengestelde richting van het bushokje -mijn liftplaats- én ik heb aan de kiosko-mevrouw gevraagd wanneer de eerstvolgende bus naar El Bolsón ging…

Wat betreft de wandeling hier in de buurt: ik moet mij registreren bij de bergclub. Dat heb ik uitgesteld tot morgen. Ik weet nog niet of ik mij op het kantoor durf te melden.

Gerelateerde berichten

6 Reacties

  • Reply Erna 5 november 2017 at 12:06

    Jeetje Claire, wat een consternatie. Hahaha. Maar voor de thuisblijvers wel heeel fijn dat je zo goed in de gaten gehouden wordt. Alleen moeten de links niet met rechts verwarren. 😃😃😃 ook daar kom je dus in de geschiedenisboeken. 😂😂😂

    Knuf

  • Reply Eric 5 november 2017 at 13:38

    Er raken nog al wat reizigers in de problemen en of echt zoek in Zuid Amerika… En nemen de instanties dus liever geen risico. De eerste 24 uur is vaak cruciaal. Heb je op het politiebureau ook je GPS en andere apparatuur laten zien en uitgelegd dat je een ervaren lange afstand hiker bent? Aan je gezicht kunnen ze dat namelijk niet zien.
    Politie en instanties in het Zuiden daar – Argentinië en Chile, zijn uiterst correct daar en hoef je in mijn beleving niet te vrezen… dat is tenminste mijn persoonlijke ervaring.
    Succes en geniet ervan…

    • Reply Claire 8 november 2017 at 15:47

      Dat klopt inderdaad. En ik ben blij met de zorgvuldigheid. Iedereen was gelukkig erg relaxed 🤣

  • Reply Emma 5 november 2017 at 20:33

    Hilarische wat een verhaal er word goed op je gelet.Het is wel schrikken voor je het woorden boek is goud waard.xxxEmma

  • Reply rita berkhout 5 november 2017 at 21:08

    Dat gaat maar door eh, je moet heel wat doen om de chica de holande te worden. Ze houden je in de gaten….

  • Reageer