Feestelijk Choquequirao

18 maart 2018

Na Bolivia ben ik in Cusco, Perú. Het afscheid van Bolivia was feestelijk met overgeven en diarree en mijn onthaal in Peru is even feestelijk.

Ik was van plan twee tochten te maken; één alpiene tocht, genaamd Ausangate, denk aan bivakkeren op 4000 meter en met passen op zo’n 5200 meter en uitzicht op een top van zo’n 6000 meter. Helaas, door alle feestelijkheden; géén Ausangate voor deze chica.

Wel voel ik mij OK genoeg om de tocht naar Choquequirao te ondernemen. Choquequirao is het lastig bereikbare, ‘zusje’ van Machu Picchu. Lastig bereikbaar als in: eerst een reis van 3.5 uur met de bus naar Ramal (een kruising aan een doorgaande weg met een handvol eetgelegenheden), dan een taxi naar dorp San Pedro de Cachora en daarna een wandeltocht van 1.5 dag/enkele reis.

In San Pedro besluit ik te overnachten, dit in verband met de eerder genoemde feestelijkheden. Het is laagseizoen, maar het hospedaje in het centrum is geopend. Omdat het vanavond Carnaval is, is er behalve straateten (wat ik oversla in verband met eerder genoemde feestelijkheden) weinig keuze. Bij een mini-winkel koop ik fruit, crackers en wat beleg.

De volgende ochtend wandel ik het dorp uit en het platteland op; zoals de eigenaar van het hospedaje al vertelde ‘er is veel markering’ en de route vinden is gemakkelijk.

Op kilometer #4 onthaalt Luisa mij in haar honderd jaar oude huis. Kamperen en overnachten is hier mogelijk, net als wat eten of groente voor onderweg kopen. Ik eet er een ontbijt onder het gezellige gebabbel van de prettig gestoorde mevrouw.

De wandeling naar de Mirador, zes kilometer verderop, gaat deels over een onverharde weg. Normaal ben ik daar niet zo van onder de indruk, maar de geweldige uitzichten maken veel goed. Ik loop een stukje op met een onverstaanbaar geitenmeisje en later zijn er mannen met paard.

Bij de Mirador wacht een medewerker van de archeologische site, het is de bedoeling dat ik mij registreer en hij geeft aanwijzingen ‘daar achter de wolken…’.

Naast het wolkenballet onthaalt het bulderende geluid van de rivier Apuyimac, 1750 meter lager, mij.

Er volgt een laaaaaange afdaling over een redelijk pad. Zo af en toe kom ik wat andere wandelaars of localo’s (al dan niet met paard) tegen.

Na een paar uur kom ik aan bij …. Het is mogelijk om er wat te eten, maar ik sla het eten, in verband met eerde genoemde feestelijkheden, over. Wél koop ik fruit. Yumyum!

Een uur afdalen verder is Playa Rosalinda, de naam is misleidend want een duik in de woeste rivier is levensgevaarlijk. Ook hier mag ik mij registreren. De medewerker zegt dat ik met mijn tempo vandaag gemakkelijk naar Marampata, 1800 meter hoger, kan lopen. Ik doe het rustig aan en doel op de eerst mogelijke camping, twee uur verderop.

Links de nieuwe brug, rechts de deels weggespoelde oude brug. In het midden de Tirolesa (een kabel waar een kar aan kan hangen).

Het pad is aan deze kant van het dal iets minder vriendelijk, het is steil en er zijn veel stenen. Ik ben blij als ik de camping Santa Rosa Baja, een grasveld in de tuin van de bewoners, bereik. Later vergezellen vier wandelaars mij op de camping. Over de eigenaren van deze uitspanning zijn niet zulke vriendelijke verhalen op Internet te lezen, maar ik heb merk er niets van.

’s Ochtends wacht er een eindeloze klim omhoog. Ondanks dat ik na vier maanden wandelen een bereconditie zou moeten hebben, komt de klim niet vanzelf (pfffft). Dat het warm en vochtig is helpt natuurlijk ook niet. Goed, onder het genot van wat Podcasts, bereik ik gehucht Marampata. Yeah!

Ook hier zijn versnaperingen verkrijgbaar, ook hier sla ik ze over. Het enige waar ik héél blij van wordt zijn de cactusvruchten die ik onderweg pluk.

Kort na Marampata meld ik mij bij de kassa en checkpoint #3. Ook hier krijg ik bruikbare aanwijzingen ‘daar achter de wolken…’

en MOET ik een foto van de ‘landkaart’ maken. Zelfs als ik mijn iets betere kaarten in Locus laat zien.

Hier kan vriend Locus niet tegenop!

Door de wolken laat Choquequirao zich af en toe zien: spectaculair gelegen terrassen die tot diep, ergens beneden lopen.

Er is nog maar een klein van de plek blootgelegd, een bereklus.

Op de ‘gratis camping’ op één van de terrassen zet ik Tarptent op en nadat ik mijzelf en de zielige, magere campingkatten heb gevoederd, is het eerst tijd voor een siësta, ik ben tenslotte nog herstellende.

De camping deel ik met een handvol toeristen. Dát is wat anders dan duizenden bezoekers zoals bij Machu Picchu.

Alweer zijn er spectaculaire uitzichten!

’s Middags wandel ik naar de terrassen, Plaza Principal en de verschillende huizen.

Het is bijzonder hoe de Inca’s hier op 3000 meter hoogte en op een best-wel-steile helling hebben geleefd.

Vanaf hier kan er over een Inca-trail (en ook onverharde wegen en langs het spoor) naar Machu Picchu gelopen worden.

Helaas heb ik daar geen tijd voor en loop ik de weg terug die ik ben gekomen; eerst 1800 meter over een niet-zo-vriendelijk pad naar beneden, daarna 1800 meter omhoog.

Daar is Choquequirao.

Het is 18.00 uur en het begint te schemeren als ik bij de Mirador aankom.

Dorp Cachora is tien kilometer verderop, ik laat mij er in taxi/compleet stuk gereden familieauto naar terug brengen. Daar wacht het hospedaje en een diner in een huiskamerrestaurant. Dat laatste vind ik, met alle feestelijkheden van de afgelopen tijd, het meest avontuurlijke aan de tocht.

Lees op Wikiexplora meer over Choquequirao en over Ausangate.

Choquequirao trail

List   

Information
Click following button or element on the map to see information about it.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

Cachora-Choquequirao-Cachora   

Profile

50 100 150 200 5 10 15 Distance (km) Elevation (m)
No data elevation
Name: No data
Distance: No data
Minimum elevation: No data
Maximum elevation: No data
Elevation gain: No data
Elevation loss: No data
Duration: No data

Description

Choquequirao Trail

Gerelateerde berichten

  • Erna van Garderen 18 maart 2018 at 14:24

    Wat een feest. Elke dag weer. 😀 Maar wat een pracht. Nog steeds volop genieten.
    Knuf

    • Claire 18 maart 2018 at 15:39

      Ja, alwéér een ander landschap 😁

  • Biking Banker 18 maart 2018 at 17:51

    Als je nog in de buurt van Ayacucho komt kan ik je paar tips geven!

    • Claire 21 maart 2018 at 13:48

      Ehm, het is nu écht over met het feest. Het is tijd om terug naar NL te gaan en te gaan werken. Oók leuk 😁

  • Claudia 25 maart 2018 at 08:31

    Heerlijk! Wat een fijne plek. 🙂