Georgisch lunchen en inkopen doen in Mestia

5 september 2016
Camping Mestia

Dag 5: Bivak-Mestia-Zhabeshi (taxi)

Aantal kilometer: 9

‘Het is maar goed dat we vandaag een uur laten dan gisteren zijn opgestaan’ – het heeft vannacht gevroren en de zon is nog verborgen achter de bergen.

Warm ingepakt eten we het ontbijt. De ene helft van de groep eet havermout (licht in gewicht en geeft lang energie), de andere helft experimenteert met couscous (alternatief voor de havermout, snel te bereiden en zit ook boordevol calorieën). De zon komt achter de bergen vandaan, maar verdwijnt snel achter de wolken.

Naar Mestia

In zo’n drie uur lopen we naar het dorp Mestia, dat zo’n 1100 meter lager ligt. Eerst volgen we een trail, maar al snel komen we op uit op een jeeptrack. Onderweg naar beneden komen we plukjes dagjesmensen tegen, die op gympies en slippers onderweg naar naar een paar meren zijn. ‘Hoe ver is het nog?’ – vraagt zo ongeveer iedere tegenligger. ‘Geen idee, want wij komen daar niet vandaan, maar the only way is up…

We vrezen het ergste van Mestia; om de economie hier in de bergen te stimuleren is er een snelweg aangelegd (de weg waarover we vanuit Kutaisi zijn aangereisd) en een vliegstrip (als het weer goed is én als het je lukt een plek te reserveren kun je twee keer per week voor een bodemprijs vanuit Tbilisi hiernaartoe vliegen). Veel toeristen en backpackers weten het dorpje inmiddels te vinden, de toeristen-hoofdprijs wordt hier gevraagd en het dorp is niet bepaald authentiek meer.

We starten onze pitstop bij een ongezellig uitziend café met een zak uien op de stoep en een dikke kokkin in de keuken. Achter de bar staat de eigenaar met pretogen en een half uur later zitten we aan een tafel gevuld met vers gebakken brood, salades, bier en Turkse koffie. Yumyum!

Eén ronde volstaat niet, dus we bestellen een tweede ronde.


Na de lunch gaan we naar het park. Ik blijf achter bij de ENORME rugzakken terwijl de anderen benzine (voor de brander), aanvulling op het eten voor het volgende deel van de tocht en snacks voor onderweg scoren.

De benzine is redelijk gemakkelijk gekocht. Het inkopen van eten is avontuurlijk; in de mini-winkels, waarvan er hier ruim voldoende zijn, is het aanbod schaars. In onze ENORME rugzakken hebben we veel ingrediënten die hier lastig te krijgen zijn meegesjouwd en met een beetje creativiteit lukt het het boodschappenlijstje af te vinken. Deze reis is duidelijk een andere culinaire belevenis dan thru-hiken op de Balkan, waar ik niet veel verder dan noodles met een zakje pinda’s als diner kwam… 

Daarna gaan Vera en Steven op zoek naar een taxi. Dat het hier toeristisch is, blijkt uit de prijs. Voor een rit van nog geen 15 kilometer (ok, deels over een onverharde weg) vragen de chauffeurs bijna de helft van de prijs die de urenlange rit van Kutaisi naar de bergen kostte.

Na wat onderhandelen gaat er wat van de prijs af en niet veel later zitten we in een gebutste discobus met een chauffeur die een snelle,roekeloze en agressieve rijstijl blijkt te hebben. Opgelucht (en ik ben misselijk) dat we deze rit hebben overleefd stoppen we in het gehucht Zhabeshi, hier is buiten wat homestays niets te vinden – en dat is precies wat we nodig hebben voor een rustdag.

Terwijl we in de schaduw overleggen over onze wensen voor het onderkomen en wie er op zoek gaan (met z’n zessen iets uitkiezen is niet handig), spreekt een kwieke dame op leeftijd ons aan. Niet veel later zijn we ‘ingecheckt’ in Guesthouse Dodo. Het oude deel van dit huis, de karakteristieke toren is meer dan 400 jaar oud. Onze gastvrouw is hier van april tot november, in de winter is hier teveel sneeuw. In de tuin liggen haar ouders begraven en haar man komt morgen vanuit Tbilisi (dat duurt acht uur met de minibus). In de bergen heeft ze nooit gewandeld, dat is niets voor haar, ze spreekt Engels omdat ze juf is geweest.

Vanavond is er vanwege onduidelijke technische problemen geen warm water voor de douche, maar het eten dat ze serveert is overdadig, vers en super lekker. De vieze borden mogen we na het eten naar de keuken brengen, maar helpen met de afwas mag absoluut niet!

Bekijk meer foto’s op Instagram. Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een ijskoude soda pop of een sterke kop koffie. Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens het hiken; er kunnen wat fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 5 september 2016 at 17:09

    Lekkere luie, niet al te grote wandelingen. Wat is het er prachtig. En wat ziet het er allemaal lekker uit. Weer gewend aan het andere ritme? En je gaat me toch niet vertellen dat de dame op de schommel de kwieke dame op leeftijd is hè. Niet een van jullie neem ik aan net die schoentjes 😃.
    Knuf.

    • Claire 8 september 2016 at 13:16

      Ja, het is héél erg mooi hier en het voelt als een vakantie 🙂 Vera zit op de schommel, met haar ‘hutten/rivieroversteek-schoenen’

  • Yvonne 22 september 2016 at 19:53

    Jammer dat het niet echt zo authentiek meer is en het toerisme is losgebarsten hier. Goed om het dorp te verlaten dus als we hier volgend jaar over de snelweg naartoe zijn gereden. 😉 (voor dit stuk willen we een auto huren)