GPT3 Ríos Claros: Puma op de Huella

31 januari 2018
Oso Chile

‘Nee, absoluut niet! Je bent sola. Je bent una chica. Nee. Alleen híer in de bergen? Nee. Er zijn hier Puma’s. Het is een grote tocht. Je moet he-le-maal omhoog lopen’.

Op de weg was er ineens een gesloten hek. Dat gebeurt hier wel vaker. Op het hek hangen allerlei borden waarop ‘verboden toegang’ staat. Ook dat gebeurt hier wel vaker. De GPT is geen trail en gaat vaak over privé-terrein, ik heb geen recht om er overheen te lopen.

Nét op het moment dat ik naar het hek liep, kwam er een man op paard aangereden. Ik vraag of het is toegestaan om hier verder te lopen. Hij vraagt wat ik van plan ben. Ik vertel mijn plan (naar het volgende ‘dorp’ lopen, om het overzichtelijk te houden) en krijg bovenstaand antwoord.

Roadside Maria

Ik leg uit dat ik helemaal van Pucón naar hier ben gelopen. Door de Cordillera, de bergen. Alléén. Zonder problemen. Ik heb kaarten en een GPS. Ik laat wat foto’s zien.

‘Loop terug over deze weg en neem de bus. De route in de bergen is veel te moeilijk’, zegt de Arriero.

‘Ik wil graag door de bergen lopen. Als het te moeilijk is of gevaarlijk dan kom ik terug. Ik heb veel kilometers gelopen. In Chili. In de Cordillera, zonder problemen’, reageer ik.

De Arriero wordt ongeduldig. Ik denk dat hij vraagt wat ik van plan ben. Met hem over de weg teruglopen of verder lopen door de bergen? Ik wil, uiteraard, door de bergen lopen. ‘Is het toegestaan dat ik hier loop?’, vraag ik.

‘Dat moet je niet aan mij vragen, maar aan de bewoners van het terrein’, zegt hij. Zeg dat dan meteen!, denk ik. ‘Goed ik ga met de bewoners praten, een fijne dag nog’.

Cactus GPTDe mevrouw, die in het huis achter het hek woont, is niet enthousiast over mijn plan. ‘Er is een Puma en die heeft wel twee schapen opgegeten!’ Mijn Spaans reikt niet ver genoeg om te antwoorden dat een aanval door een Puma te verwaarlozen is. Puma’s zijn nachtdieren; ’s Nachts slaap ik en al liggend in Tarptent ben ik geen prooi. Ik luister naar haar en maak een praatje. Onder andere over de vele kampeerders/dagjesmensen die hier in de buurt een enorme rotzooi achterlaten en dat ik dat niet begrijp. Dan vraag ik nog een keer of ik verder mag lopen. ‘Wat zei de Arriero?, vraagt ze. ‘Die vertelde dat het goed is, maar dat ik toestemming aan u moest vragen, lieg ik. ‘Nou goed dan’.

In Europa zijn er spreekwoordelijke beren op de weg. Hier is het de Puma.

Dit is niet de eerste keer dat ik dit soort gesprekken mag voeren en dat ik al mijn beleefdheden, overtuigingskrachten en inlevingsvermogens inzet (+ een creatieve invulling aan de waarheid geef).

Met deze toestemming begin ik aan een nieuwe etappe. De rest van de middag kom ik niemand, behalve een Pluisje, tegen.

Araña

‘Pluisje’

Ik kampeer aan de voet van een klim, die bewaar ik voor morgenochtend. Dan is het namelijk koel en zijn de Tábano’s nog niet actief.

Oven

Houtskool-oven

Ergens de volgende middag, terwijl ik in de schaduw uitrust, komt er een andere wandelaar aangelopen. Het is Virgil uit Frankrijk en hij heeft nog wat kilometers te gaan, met Canada in plaats van Santiago als einddoel.

‘Ah, jij bent la chica de Holanda’ – gelukkig heeft dat hier in Chili een andere betekenis dan in Argentinië.

De rest van de middag lopen we samen. Wat leuk om éindelijk weer eens ervaringen te delen!

’s Avonds kamperen we op een terrein van Arrieros. Er zijn hier geen puesto’s, wel terreinen met een kampvuurplaats, een tafel en stoel (of een steen of een stuk hout) en meestal met héél veel afval, met name lege wijnflessen en bierblikje.

Besurta GPT

Op deze etappe ligt extreem veel afval.

Ik vertel Virgil over mijn gesprekken gisteren. Nee, hij maakt dat soort dingen niet mee. Ik krijg daarentegen veel liften aangeboden, dat krijgt hij weer niet – dat is ook niet nodig, want hij heeft als doel om 100% naar Canada te lopen.

’s Ochtends vertrek ik vroeg; het is overdag warm en ik wil zoveel mogelijk in de koelte lopen (en de in de middag actieve Tábano’s ontwijken). Virgil is een snelle loper, hij haalt mij ergens vandaag weer in.

Ochtendworsteling in een monsterlijk doolhof

Het eerst doel is een pas op 2050 meter hoogte. Om de pas te bereiken mag ik eerst een doolhof bedwingen; een met stekelige planten, dichtbegroeide toestand- het is een onaangename verrassing. De planten zijn hoog, ik kan niet zien in of ik naar een vriendelijk dichtbegroeid stuk bushwhack of dat ik naar een monsterlijk dichtbegroeid stuk bushwhack.

Aan de GPS-tracks van vorig jaar heb ik niet veel; er is teveel bijgegroeid in de tussentijd. Terwijl ik mij door de boosaardige fauna worstel, grijpen de planten zich vast aan mijn kerstsokken, haar, rugtas en de unit (slaapmat) die aan mijn tas hangt en regelmatig krijg ik een klap op mijn zonnebril van een zwiepende tak.

Bushwhack

Dit is ‘vriendelijk monsterlijk dichtbegroeid’

Au!

Whaaaaaaah!

Grrrrr!

Als het doolhof mij uitgeworpen heeft, zie ik er er, met verhit hoofd, bloedende armen en benen en takken in mijn haar, compleet verwilderd uit.

De resterende tocht, omhoog naar de pas en aan de andere kant van de pas naar beneden verloopt gemakkelijk in vergelijking met de ochtendworsteling in het doolhof – dat betekent overigens NIET dat dit gemakkelijk wandeling is.

Paso Río ClaroEen paar uur later volgt er een korte herhaling van het doolhof. Dit keer met bramenstruiken. Dan steek ik een beek, met een natuurlijk zwembad, door. De keuze is snel gemaakt en niet veel later poedel ik in fris water.

Na de opfrisbeurt en lunch wacht er een eindeloze afdaling, met eindeloos veel, gemene, korte klimmen over een stenig en zanderig pad. Mijn runners zijn versleten en vallen nog net niet van ellende uitelkaar. Het blijkt een uitdagende combinatie met het droge, zanderige pad te zijn.

Virgil heeft mij inmiddels ingehaald, we lopen een stuk samen en kletsen wat. Dan verdwijnt hij met zijn snelle, jonge jongens tempo.

Flowers GPTAan het begin van de avond bereik ik een rivier en heb ik het einde van de eindeloze afdaling éindelijk bereik: Ik ben niet van plan nog maar één stap te zetten – pffft.

De volgende ochtend loop ik het gebied uit: twaalf redelijk gemakkelijke en snelle kilometers. De eerste weg die ik bereik is leeg. Een paar kilometer later, op de volgende weg, is er een bushalte zonder vertrektijden. Binnen een paar minuten krijg ik een lift naar Rancaqua, de laatste stad voordat ik Santiago bereik.

Cactus Chili

Ríos Claros

List   

Information
Click following button or element on the map to see information about it.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

Rio Claro Trail   

Profile

50 100 150 200 5 10 15 Distance (km) Elevation (m)
No data elevation
Name: No data
Distance: No data
Minimum elevation: No data
Maximum elevation: No data
Elevation gain: No data
Elevation loss: No data
Duration: No data

Description

GPS Rio Claro Greater Patagonian Trail

Op Wikiexplora lees je meer over de GPT.

Heb je iets aan deze informatie? Lees je mijn blog met plezier?
Wandelen en bloggen maakt dorstig!

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon in Patagonië: er kunnen fouten in staan. De internetverbinding is ‘op goed geluk’.

Gerelateerde berichten

  • Erna van Garderen 31 januari 2018 at 12:56

    Wat een wandeling/ ploetertocht. Arme jij met al je komende littekens . Auw ja. Prettig weer eens een Europeaan tegen te komen. Prachtige foto’s weer. Volop genieten hier aan de andere kant van de wereld.
    Knug

  • Emma 3 februari 2018 at 20:19

    Met recht een ploeterdag stekels aan je armen en benen de hitte erbij wel met mooie grote cactussen.
    Nu op naar Santiago.
    Wat leuk om ook op de blog vanVirgil de Fransman zijn tocht te kunnen lezen🙋

    • Claire 6 februari 2018 at 13:37

      Ja, de Fransman (of -jongen met z’n 21 jaar ?) maakt er een heel andere tocht van. Leuk om te lezen. 😃