GPT35 Lago Jeinimeni: Tamango en Park Patagonia

21 november 2017

Cochrane – Park Tamango: 24km., 1470m. stijgen en 585m. dalen

Het NP-kantoor is gesloten en ik vraag mij af of het nog in gebruik is: er hangt een waarschuwing voor ongedierte op deur. Er schijnt nog een kantoor te zijn, maar daar moet ik kilometers voor omlopen. Het zomerseizoen is nog niet begonnen en ik ben nog niemand tegengekomen: ik loop door, áls ik iemand van het park tegenkom dan komt het vast wel goed… of niet.

Mijn tas zit propvol eten, want ik verwacht de komende acht dagen geen winkel of restaurant tegen te komen. Hopelijk wél een bemand kantoor in één van de volgende parken, want ik hoop meer informatie over de route te krijgen.

Deze etappe wordt, zoals alle etappes tot nu toe, een verrassingsetappe.

De eerste verrassing zijn twee tegenliggers, een stel dat de afgelopen dagen een deel van de route heeft gelopen, die ik ook wil lopen. Als ze horen dat ik helemaal naar Chile Chico ga, vragen ze hoe dat kan met mijn kleine rugtas.

Nou, deze rugtas zit propvol eten en hij mag klein zijn er zit méér dan genoeg gewicht in.

Ze geven mij veel informatie over de trail en wat folders en kaarten, die ze in het bezoekerscentrum hebben gekregen. Ook vertellen ze dat de mensen in het centrum vriendelijk waren, maar weinig up-to-date informatie konden geven. Ik geef ze een beetje informatie over de laatste 15 kilometer van hun tocht.

Verrassing: schuilhut. Yeah!

De rest van de dag loop ik vergezeld door Patagons zonnig verder richting de grens van park Tamango. Eerst zijn er uitzichten op een meer met daar achter besneeuwde toppen, dan loop ik afwisselend door een stil bos en moerassige velden rondom een meer.

Vlak voor een volgende klim en een steile afdaling vind ik het genoeg voor vandaag. Morgen loop ik verder, met iets minder gewicht in mijn rugtas omdat er dan wat eten uit is.

Park Tamango-Camping Casa de Piedra: 39,9km., 1085m. stijgen en 1750m. dalen.

Binnen een kwartier lopen van mijn bivakplek zijn de eerste sneeuwvelden. Dát verklaart waarom ik het vannacht, voor het eerst, best wel koud had.

In de frisse, vroege ochtend is de sneeuw nog ijs. Voorzichtig loop ik erover. Na het pink-incident wil voorlopig geen tuime-claars meer maken. Ondertussen ben ik van het ene park het volgende park, Park Patagonia, ingewandeld.

Dit park is bekend vanwege de welgestelde Amerikaanse eigenaren, inmiddels is het volgens mij overgedragen aan Chili. Anyhow, buiten het Patagonse weer is het hier Amerikaans ingericht.

Eerst passeer ik een camping (incl. warme douches) en nadat ik bijna tegen een Guanaco ben afgelopen arriveer ik bij een strak vormgegeven informatiecentrum. De wandelaars van gisteren hadden mij al gewaarschuwd; er valt weinig informatie te halen. Volgens het meisje gaat het vanavond en morgen regenen en qua waterstand geeft ze hoog boven haar heupen aan (best gevaarlijk) – máár de wandeling is prima te doen.

Als ik haar goed begrijp zijn er meer wandelaars die dezelfde route lopen (een groep?) en geeft ze aan de mensen van het volgende park door dat ik eraan kom. Helaas ben ik te laat voor het ochtendverkeer en zit er geen lift in; er zit niets anders op dan een laaaange, onverharde weg door de vallei richting de trail te lopen.

Gelukkig regent het niet en zijn de uitzichten mooi.

Ook zijn er eindeloos veel grazende Guanaco’s te zien.

Dik twintig kilometer later stopt een eerste auto. Het is de politie en we maken een praatje. Helaas rijden ze in tegengestelde richting. Nog eens zeven kilometer later kom ik moe en met pijnlijke voeten aan op de strak vormgegeven camping.

Een wandelaar komt nét terug van de trail en weet te vertellen dat de hoogte van het water bij de rivierdoorsteken prima te doen. Oh, en dat het ijskoud water is. Maar dát wist ik al.

Na bijna 40 kilometer lopen vind ik het wel genoeg voor vandaag. Daarnaast: in de vallei staat een harde wind en op de (nog) gesloten camping zijn beschutte picknick-plaatsen. Ik neem een huisje in beslag, laat mijn tas ontploffen en slaap onder de overkapping op de tafel. Fijn uit de wind.

Nieuw! Meer Reiske op Oppad.nl

Ook voor Op Pad blog ik over mijn avonturen. Lees het eerste bericht hier.

Greater Patagonian Trail 35 (GPT35): RN Lago Jeinimeni

De kaart is ter illustratie: dit is de geplande route.

List   

Information
Click following button or element on the map to see information about it.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

Cerro-tamango   

Profile

50 100 150 200 5 10 15 Distance (km) Elevation (m)
No data elevation
Name: No data
Distance: No data
Elevation gain: No data
Elevation loss: No data
Duration: No data

Description

Add here your formated description

Op Wikiexplora lees je meer over de GPT en kun je meest recente informatie vinden.

Heb je iets aan deze informatie? Lees je mijn blog met plezier?
Wandelen en bloggen maakt dorstig!

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon in Patagonië: er kunnen fouten in staan. De internetverbinding is ‘op goed geluk’.

Gerelateerde berichten

5 Reacties

  • Reply Erna 21 november 2017 at 12:39

    Genieten weer van je verhaal. En lekker na zo’n wandeling een hete touch
    Knuf

    • Reply Erna 21 november 2017 at 12:40

      Touch is natuurlijk douche.

      • Reply Claire 22 november 2017 at 01:10

        Verhitte toestanden 😙

  • Reply Biking Banker 21 november 2017 at 22:36

    Zijn die rijke Amerikanen de helaas recent verongelukte Douglas Tompkins en zijn vrouw Chris? Interessante figuur: “..so it´s kind of like the quest for the holy grail. Who gives a shit what the holy grail is… It´s the quest, that´s what is important!” Zou zomaar op jouw reis kunnen slaan!
    🙂
    Raad je aan om de documentaire 180° South onderweg ergens te streamen, waarin hij figureert (Netflix): Corcovado, Fitz Roy, etc. Zal je leuk vinden!
    Goede reis (pittige afstanden hoor!)
    PS: Oppad is helaas met magazine gestopt.. alleen nog online. Jouw artikel ziet er top uit!

  • Reageer