GPT39 Monte Fitz Roy: el barco de Marco

18 november 2017

El Chaltén-Lago del Desierto-Villa O’Higgins

11,8km. + 22km. + veel km’s met de barco van Marco

Het is tijd om naar het noorden te vertrekken en nadat team Philipp afscheid heeft genomen, neem ik deze enige bus van vandaag naar mijn startpunt.

De bus vertrekt om 12.00 uur en het blijkt een ‘ik-geef-mij-hieraan-over-ervaring’ te zijn. Ik deel de bus met allerlei lieve en gezellige dagjesmensen van een zekere leeftijd en onderweg stoppen we verschillende keren bij uitzichtpunten om foto’s te maken.

Twee en half uur later hebben we 37 kilometer over een niet al te beste weg afgelegd. Ik neem afscheid van mijn nieuwe groep en begin aan mijn middagwandeling.

Ooit was deze grensoversteek avontuurlijk, inmiddels wordt deze door veel wandelaars en fietsers gedaan. De fietsers, kom ik later te weten, nemen de wandelroute omdat de Carretera Austral iets noordelijker bij de ferry in Villa O’Higgins, midden in het niets eindigt. Het is gemakkelijker de fiets over 7 kilometer bospad te duwen dan 300 kilometer terug te fietsen.

Patagonië trakteert mij éindelijk op Patagons weer met soms-uitzichten over Lago del Desierto en aangrenzende bergen met gletsjers, watervallen en meer moois.

Ik besluit bij de Argentijnse grenspost te kamperen, want het Patagonse weer dreigt om te slaan in een flinke regenbui.

Niet veel later arriveren er vermoeide wandelaars uit de tegenover gestelde richting: ‘Pfft, wat verschrikkelijk pad met héél veel moeilijke rivieroversteken!’ Ik hoor de verhalen aan; het pad zal niet veel verschillen met wat ik vandaag heb gelopen en dat was naar mijn idee prima te doen.

Nadat ik Tarptent heb opgezet begint het te regenen. Wat de hele nacht en, zo ongeveer, de hele volgende dag zo blijft. ’s Ochtends heb ik niet veel zin om op te staan.

Bleh, een natte tent inpakken, terwijl het heel hard regent.

De wandeling schijnt zo’n zes uur te duren, ik wil op tijd voor de enige barco (ferry) van de komende twee dagen zijn, maar niet te vroeg omdat ik dan moet wachten en ik niet weet of ik ergens kan schuilen.

Van top tot teen ingepakt in Gore-Tex stap ik om 9.30 uur het grensgebouw in om mijn Argentijnse uitreisstempel in ontvangst te nemen. De meneer verschijnt in ‘vrijetijdskleding’, is nog niet helemaal wakker en weet te vertellen dat het de hele dag zal blijven regenen. Yup, zo ziet de lucht er inderdaad uit.

Voor het eerst loop ik in Patagons weer en omdat ik weet dat ik vanavond in een hostel logeer, maakt het allemaal niet zoveel uit. Blij loop ik door het bos, blij dat weer verder ga met mijn wandeltocht.

En dan is daar ineens een man op een paard, met een extra paard en wat honden.

Het is Ricardo en hij brengt het paard naar de grens. Toeristen kunnen het paard huren om hun bagage te laten dragen. Hij vertelt over el barco de Marco. Ik begrijp ‘m niet helemaal, maar er vertrekken vandaag meerdere ferry’s, mij maakt het niet uit zolang er maar één gaat. ‘Nee, ik geen reservering voor een barco gemaakt, ik ben sola en het is laagseizoen’. Natuurlijk steun gráág de kleine ondernemer en ik beloof het te onthouden.

De zeven kilometer trail door het bos is naar mijn idee absoluut geen verschrikkelijk gebeuren, zoals de wandelaars van gisteren vertelden. Het is gewoon en pad met veel rivieroversteken. Bij- en in iedere rivier liggen stenen en boomstammen, waardoor ik mijn schoenen redelijk droog weet te houden bij het oversteken.

Na het bos is er de grens. En net zoals op andere plekken in de wereld, verandert de staat van de weg direct: de gezellige trail is in Chili een onverharde weg. Het wandelt een stuk sneller, maar ik ben geen fan van ongezellige, onverharde wegen in de stromende regen.

Iedere kilometer wordt gemarkeerd met een bordje en na een tijdje kom ik een hand vol tegenliggers tegen; verse wandelaars die nog niet als doorweekte wandelaars uitzien; het eindpunt kan niet ver weg meer zijn!

Eerst mag ik mij melden bij de Chilenen. Mijn etenszak wordt geïnspecteerd op verboden goederen (vlees, groente en fruit) en daarna krijg ik een inreisstempel, inclusief formulier. ‘Niet verliezen!’, zegt de meneer met een vriendelijke, dwingende blik.

Het gehucht Candelario Mancilla is niet meer dan paar huizen van de gelijknamige familie, die hier begin 19de eeuw kwam wonen. Als ik aanklop bij de ‘herberg’ (het huis van de familie) en vragen of ik iets kan eten (de boot gaat over twee uur en het regent nog steeds), ben in welkom om aan te schuiven bij de lunch. Het is het huis van Ricardo uit het bos. ‘¡Ola!’ Op de vraag of het niet gevaarlijk is alleen te wandelen grap ik ‘het enige gevaar in het bos hier zijn mannen te paard’.

Ook Marco van de barco is van de partij. En na de lunch brengt Marco mij naar de overkant. Als een prinses zit ik alleen in de speedboot, terwijl de discomuziek voluit aanstaat. Het seizoen begint volgende week en dan zijn er iedere dag boten en véél wandelaars, vertelt hij en deze boot is ‘muy rapido!’ Er staat veel wind, dus de boot stuitert over de golven van het enorme meer (zie de kaart hieronder).

Ondertussen verschijnen er opklaartjes en zijn er uitzichten op de barre bergen met eindeloos veel en hoge watervallen. Óók in deze uithoek is er hier-en-daar een huis te bekennen.

Eenmaal in de haven, nadat de lekke band van de 4×4 is gewisseld, krijg ik een lift naar het dorp, 8 kilometer verderop. Marco zet mij af bij de bushalte/busticketverkooppunt/bij de kiosk/in het dorpscentrum (Villa is niet meer dan een paar straten groot). Wat een service!

De bustijden blijken gewijzigd, maar morgen kan ik nog steeds meerijden. Dat is fijn want de bus gaat niet vaker dan drie keer per week. De aansluitende etappe vanuit Villa O’Higgins loop ik namelijk niet; het is een expeditie van minstens 8 dagen, ver van de bewoonde wereld, er ligt teveel sneeuw, er is geen duidelijk wandelpad en er zijn waarschijnlijk geen andere wandelaars. In El Chaltén ben ik erachter gekomen dat vriend Spot, die mijn locatie aan thuisblijvers doorgeeft en waarmee ik in geval van nood om hulp kan vragen, hier niet goed werkt en onbetrouwbaar is voor een tocht als de komende.

Nu, hop door naar het hostel. Wat trouwens een aanrader blijkt te zijn.

Greater Patagonian Trail 39 (GPT39): Monte Fitz Roy

De kaart is ter illustratie: dit is de geplande route.

List   

Information
Click following button or element on the map to see information about it.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

Cross-border-el-chalten-villa-ohiggins   

Profile

50 100 150 200 5 10 15 Distance (km) Elevation (m)
No data elevation
Name: No data
Distance: No data
Elevation gain: No data
Elevation loss: No data
Duration: No data

Description

Add here your formated description

Op Wikiexplora lees je meer over de GPT en kun je de meest recente informatie en GPS-gegevens vinden.

Heb je iets aan deze informatie? Lees je mijn blog met plezier?
Wandelen en bloggen maakt dorstig!

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon in Patagonië: er kunnen fouten in staan. De internetverbinding is ‘op goed geluk’.

Gerelateerde berichten

1 Reactie

  • Reply Erna 18 november 2017 at 12:29

    Wat een genieten dat blog van jou. Heerlijk. Geniet van je hostel.
    Knuf

  • Reageer