Gras glijdt beter dan ijs – alles voor uitzicht op een gletsjer

11 september 2016
Shkahara gletsjer Georgia

Dag 11: Bivak-Shkahara gletsjer-bivak-Ushguli

Aantal kilometer: 20 (ofzo)

Aan het einde van de jeeptrack zien we een onofficieel wandelpad verder heuvelop. ‘Laten we verder omhoog lopen, daar is vást een mooi uitzicht!’

Vanochtend zijn Felix, Joost, Mieke en ik vertrokken voor een tocht naar het uitzichtpunt op de Shkhara gletsjer.

Het pad gaat steil omhoog en is niet meer dan wat omgeploegd gras; wat er uitziet als een gemakkelijk te lopen pad blijkt best pittig te zijn. ‘Jongens, dit is mij te steil, we moeten ook nog naar beneden’. Joost haakt als eerste af.

Na het oversteken van een beek wordt het pad nóg een stukje steiler. Ik ben niet zo goed met hoogtes en kijk maar even niet achterom. Met brandende kuiten klim ik verder omhoog. De kluiten gras bieden meer houvast dan de wandelstokken die ver in het gras wegzakken – disclaimer: dit is niet de goede manier van een berg opklimmen!

Dan vind ook ik het genoeg; de zweetdruppels lopen over mijn hoofd, mijn benen trillen (van de inspanning, niet van de hoogte) en de uitzichten op de gletsjer worden niet veel beter, ze zijn al geweldig mooi! Felix en Mieke gaan verder, terwijl ik op ze wacht zodat we gezamenlijk kunnen afdalen. Niet veel hoger is het genoeg voor Mieke. Felix loopt nog een stukje verder, maakt wat foto’s van het uitzicht en komt dan samen met Mieke terug.

‘De op je billen-naar-beneden-glij-methode werkt hier héél goed!’

Mieke heeft in de tussentijd over een tactiek om naar beneden te komen nagedacht. Felix neemt de rugtas met daarin al onze bagage en wandelstokken en klimt als een aapje naar beneden. Mieke en ik glijden over het gras, met één been naar voren gestoken en de andere opgetrokken zodat we kunnen remmen. Ondertussen houden we ons aan de graspollen vast. Disclaimer: doe óók dit niet na.

Snel dalen we af richting Joost, maar we bereiken hem niet voordat we van de laatste steile helling afglijden. De helling is iets te steil voor mij; ik verlies de controle en zoef in hoog tempo naar beneden. Ik weet mij op mijn buik te draaien en probeer met gespreide handen en benen te remmen. Een methode die in winterse omstandigheden prima werkt, maar op deze grashelling nutteloos is. Mieke vangt mij op en remt mij af. Als ik opsta, zit ik onder het hooi, stof en striemen van het scherpe gras. ‘Arme Joost zit dit allemaal van een afstand en weet niet hoe veel plezier we hebben’, lachen de meisjes.

Dan lopen we naar Joost, nú hebben we trek in een drankje in het bergcafé!

Na een, in het gletsjerwater gekoeld, biertje lopen we terug naar Vera en Steven, die een enerverende ochtend met het lokale vee hebben gehad (iets met nieuwsgierige stieren, interessante tenten en een zak afval).

Nadat de tenten zijn afgebroken en de rugzakken weer zijn ingepakt, lopen we terug naar Ushguli.

Vanavond logeren we weer in een guesthouse, want daar wordt eten geserveerd en een douche is welkom (vooral voor mij, zegt de groep), na alle regenbuien en het gezweet in Gore-tex ruik ik wat ehm muf.

In Ushguli is zo ongeveer ieder huis een guesthouse, maar er zit wat verschil in kwaliteit. Steven en ik gaan op onderzoek uit. Guesthouse Salomon voldoet aan alle wensen; er is een tuin waarin we kunnen rondhangen, de bedden zijn OK, er is een warme douche en de gastvrouw is vriendelijk. Verder ziet het er verzorgd uit én er is zelfs WIFI.

Tijdens een avondwandeling blijkt Ushguli écht heel fotogeniek te zijn.

Het avondeten dat de vriendelijke gastvrouw serveert blijkt zelfs ontzettend lekker te zijn. De gerechten zijn anders dan we de afgelopen dagen te eten hebben gekregen en de afwisseling is meer dan welkom. Zes tevreden, schone en gevoederde wandelaars kruipen vroeg in bed. Dit keer in een knusse, gedeelde kamer. 🙂

Ik ben finalist in Travelbloggers contest van Balkanvibe.com!

Help mij meer bekendheid aan mijn blog en de Via Dinarica te geven door het artikel te delen, liken of erop reageren. Lees het artikel hier. Op 20 september worden de drie winnaars bekend gemaakt.

Bekijk meer foto’s op Instagram. Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een ijskoude soda pop of een sterke kop koffie. Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens het hiken; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 11 september 2016 at 22:02

    Dus toch gegaan. Zie Cor Speelman? 😊😊.
    Jammer dat je het niet helemaal hebt gered, maar geen van allen dus. 😃😃
    Maar wat eng die afdaling van je. Goed dat je opgevangen bent.
    Lekker douchen en lekker slapen doet wonderen.
    Knuf

    • Claire 12 september 2016 at 07:40

      Eigenlijk waren we verder dan het officiële uitzichtpunt – waar niet zoveel te zien is omdat de gletsjer heel hard aan het smelten is 🙁

  • Paul Souverein 12 september 2016 at 12:46

    Dank voor het mooie reisverslag en het up-date houden! Was erg leuk en interessant! Succes en groet van de ouders van Mieke die alles met belangstelling hebben gevolgd (alles goed afgelopen 🙂

    • Claire 14 september 2016 at 17:22

      Dank je wel hoor! Ik heb genoten van het gezelschap van Mieke 🙂

  • erna van garderen 13 september 2016 at 09:04

    Erg hè. Hoor je nu steeds meer.

    • Claire 14 september 2016 at 17:18

      Ja, zoooo zonde 🙁