Grønvassbue II

4 april 2016
Tafjordfjella

Hoewel we het niet koud hebben gehad is er vannacht niet veel geslapen; negen personen wisten in vier en een halve bed te kruipen, twee hebben op dunne slaapmatjes op de koude grond geslapen en nog twee brengen de nacht door op een houten bankje.

De groep was het direct met elkaar eens dat Onno en ik in ieder geval samen in één van de bedden zouden slapen; wij, de reisbegeleiders, moeten zo fit mogelijk blijven om beslissingen te nemen – ze hebben gelijk en we nemen het aanbod aan. Beiden hebben we niet veel geslapen; het bed was écht heel smal en buiten dat hebben we ons veel zorgen over vandaag gemaakt.

We staan op de normale tijd op om te ontbijten met, uit Nederland meegebrachte, havermout. Dan is het tijd om de feiten op een rij te zetten:

  • Het heeft sinds gisterenmiddag onophoudelijk gesneeuwd en er komen nog steeds grote, dikke vlokken sneeuw uit de lucht.
  • Er is weinig zicht en veel wind.
  • De barometer is gelijk gebleven; we verwachten geen verandering in het weer.
  • We weten niet hoe het weer morgen zal zijn: hetzelfde, beter of misschien wel slechter?
  • We hebben nog een beetje eten voor vandaag, maar niet genoeg voor een ontbijt morgen én een lange wandeltocht die, gezien de omstandigheden, veel energie zal kosten.
  • Verder lopen is geen optie; de route, heuvel op en dieper het gebied in is te uitdagend en onlogisch.
  • De weg terug naar de bewoonde wereld is lang en door het slechte zicht en de diepe sneeuw gaan we te langzaam om dit veilig te doen.
  • Onderweg is er geen gelegenheid, zoals deze hut, om naar uit te wijken en in te schuilen.
  • Iedereen heeft slecht geslapen. Hoe fit zijn we morgen na twee nachten nauwelijks geslapen te hebben?

Het is 7.30 uur als Onno en ik aan de groep uitleggen dat we vandaag niet zullen vertrekken en via Spot om hulp vragen omdat we denken dat we óók morgen niet, zelfstandig op een veilig manier terug naar de bewoonde wereld kunnen komen.

Wachten…

Na het ontbijt zijn we druk met klussen die bij het verblijf in een hut horen; het smelten van sneeuw, de afwas, opruimen en zoveel ons mogelijk startklaar te maken – mocht er hulp komen.

Ondertussen proberen we te bedenken wat er zal gebeuren. Zal er iemand op een sneeuwscooter onze kant op komen? Dat zal gezien de afstand en het dikke pak sneeuw écht nog een flinke klus zijn.

Wachten…

Iemand denkt een helikopter te horen…

…er is niets te zien.

We proberen het wachten met zoveel mensen in de kleine hut zo aangenaam mogelijk te maken; lezen wat Noorse vis- en wandelsportliteratuur, doen een spelletje, drinken warme chocolademelk en praten over serieuze en minder serieuze onderwerpen. Het lukt mij zelfs ’s middags een uur te slapen.

Wachten…

Iemand denkt iets in de verte zien…

…het is een rots.

Ook vullen we thermosflessen met heet water, wie ons weet te bereiken zal uren onderweg zijn geweest en trek in iets warms hebben.

Sneeuwworsteling

Iemand denkt iets in de verte zien…

Het is een man op langlaufski’s!

Hij verdwijnt achter een sneeuwduin.

Hij komt weer tevoorschijn.

Het ziet eruit alsof hij aan het worstelen is met de sneeuw.

Dan zijn er, achter hem, lampen te zien.
Eerst twee.
Dan vier.
Dan meer.

LanglaufSnel maken we ruimte in de hut, want het zijn véél mensen.

  • Ze zijn door de verse, diepe sneeuw lang onderweg geweest (als een Noor zoiets zegt, dan is dat HEEL ERG LANG).
  • Ze zijn blij dat we OK zijn.
  • Ze begrijpen dat we zelfstandig niet verder of terug konden.

We mogen direct vertrekken, terug naar Grotli. Binnen tien minuten zijn dertien in thermo-ondergoed geklede en wachtende Hollanders omgekleed in Goretex/eVent-dragende sneeuwschoenwandelaars, klaar voor een winterse tocht.

De eerste kilometers van de tocht zijn te steil voor de scooters om met het gewicht van een extra persoon te kunnen rijden, maar het pad is door de sneeuwscooters aangestampt en het lopen gaat daarom razendsnel.

Tafjordfjella

Sneeuwscooter

Zodra het landschap minder steil is, worden we één voor één op een sneeuwscooter geholpen. Snel trekken we extra warme kleding aan, want een ritje op de sneeuwscooter is door de wind en het stilzitten koud. Razendsnel zoeven we terug en als we bij twee rupswagens verzamelen blijkt hoe ontzettend veel mensen (30!) betrokken zijn bij ‘assisting us out of the area’.

Omdat er niets ernstigs aan de hand is, is de sfeer uitgelaten, ontspannen en gezellig. De vrijwilligers en beroepskrachten zijn blij en trots dat ze ons snel konden helpen in dit afgelegen en dunbevolkte gebied. Er worden selfies gemaakt en een groepsfoto.

Reinheimen

Rupswagen

Dan brengen rupswagens ons terug naar de bewoonde wereld. Ik zet mijn telefoon aan om aan de mensen thuis te laten weten dat alles goed met ons is. Maar zodra er mobiel bereik is, stroomt mijn telefoon vol met gemiste oproepen, sms’en en meer…een ware ontploffing…niet alleen van bezorgde betrokkenen…

Pulli

This is from Norway

In Grotli is er een kort gesprek met politie waarin we uitleggen waarom we om hulp hebben gevraagd en bevestigen dat de groep compleet en ongedeerd is. Er staat geïmproviseerde maaltijd voor ons klaar; soep en brood – met excuses dat er niet meer is, ‘het hotel was nog gesloten en dit was alles dat op voorraad was’.

We bedanken de hulpverleners uitgebreid – maar dat is niet nodig- de mensen zijn blij dat we in orde zijn en dat ze mochten en konden helpen, dat een kleine gemeenschap over de mankracht en materialen beschikt om snel en kundig te reageren. Ze vinden het spijtig dat we onze tocht hebben moeten afbreken en hopen dat we terugkomen. ‘Ja, er was écht ontzettend veel sneeuw in korte tijd gevallen, ongekend, zelfs in dit gebied’ en precies zoals we ski’er en hoofd-reddingsdienst Rune al zagen doen ‘het was een ware sneeuwworsteling’.

Langzaam blijkt dat onze noodoproep méér dan alleen de aandacht van de hulpdiensten heeft getrokken, de Nederlandse media hoopt op breaking news. Bij gebrek aan feiten zijn er vooral speculaties. Speculaties die ook onze familie en vrienden hebben bereikt en die zich, mede hierdoor, BIJZONDER VEEL zorgen over ons hebben gemaakt. Wat is dat ontzettend vervelend om te horen!

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 4 april 2016 at 21:06

    Ja, de angst die wij hadden, afgewisseld met “Claire weet wat ze doet” gedachten, hebben die dag geregeerd.
    groot de euforie toen er goed nieuws kwam. Zie je wel. 🙂
    Maar fijn dat de laatste dag nog beschreven is.
    knuf

    • Claire 5 april 2016 at 07:08

      Pfft ja, echt naar die spanning en dat terwijl wij bezig waren met de veiligheid.

  • anja van kesteren 4 april 2016 at 21:40

    Fijn Om jullie kant van het verhaal te lezen! We hebben ook van Bas al veel gehoord en gezien!
    Goed om dit tr lezen.

  • Cor Speelman 5 april 2016 at 06:28

    Ja Claire, best vanaf 12.00 uur bezorgd over je geweest, maar wel met in mijn achterhoofd. Claire doet geen onbezonnen dingen en zeker niet als zij verantwoordelijk is voor een groep.
    “Dacht zelfs nog even aan een publiciteitsstunt om je blog onder de aandacht van een groter publiek te krijgen”.
    Maar goed om te lezen hoe het werkelijk is gegaan.

    • Claire 5 april 2016 at 07:12

      Nee, géén stunt voor mijn blog! Maar echt heel vervelend dat je bezorgd bent geweest en om dan de berichten in de media kritisch te bekijken/luisteren…

  • Boudewijn Snoeck 6 april 2016 at 20:34

    Beste mensen, Wat goed om jullie verhaal te lezen, gaf een mooi beeld over wat jullie hebben meegemaakt. Zelf heb ik op de grote vaart als officier gevaren in de tijd van ‘de morse’, en een enkel brief in een haven. Als radio-luisteraar bleef ik elk half uur in het nieuws als eerste bericht ‘jullie-noodoproep’ horen; en allerhande speculaties passeerden de revue. Pas aan het eind van de middag kwamen de geruststellende berichten in de ether. Zoals ik eerder van Jitske had begrepen is een ‘noodoproep’ daar hetzelfde als wij hier 112 bellen en om hulp verzoeken. Heel goed dat jullie dit zo hebben gedaan, proficiat! Veel plezier op de volgende reis.