Grønvassbue

25 maart 2016
Snowshoeing Danskehytta

Vandaag staat er een tocht van 18 kilometer op het programma; dit is de langste dag van de reis en we vertrekken daarom extra vroeg. De eerste drie kilometer lopen we terug over de route die we gisteren ook hebben gelopen, waarna we afbuigen richting de Veltdalshytta. Het heeft behoorlijk gesneeuwd en gewaaid en van het spoor dat we gisteren gemaakt hebben is weinig meer te zien. 

Uitdagende omstandigheden

Het is de hele week al wisselvallig weer, maar vandaag ligt de nadruk vooral op sneeuwbuien-met-hele-dikke-vlokken-sneeuw. Tijdens zo’n sneeuwbui is er bijna geen zicht (white out), waardoor het navigeren en het vinden van een veilige route extra veel tijd kost. Doordat, zelfs met een sneeuwbril op, er bijna geen diepte te zien is, is het voorop lopen nóg lastiger.

In de loop van de ochtend gaat ons tempo door de diepe, losse sneeuw en het slechte zicht omlaag. We lopen, als we lopen, niet meer dan 2 kilometer per uur, terwijl we op andere dagen gemakkelijk 4.5 kilometer per uur liepen. De wandelaars voorop werken hard, ze zakken bij iedere stap tot ver boven hun knieën in de sneeuw en daarom wordt er vaak gewisseld tussen de spoorders. De mensen achterin de groep hebben het minder zwaar met een aangestampt pad, maar koelen snel af omdat ze steeds moeten wachten.

We stoppen vaak om, zoals dat gaat met navigeren gaat, kaart, kompas en GPS te checken, de route te zoeken en dan na een stukje in de juiste richting gelopen te hebben weer opnieuw te stoppen, de route te checken, etc…

Navigating in Reinheimen

Is dit veilig?

Tegen de middag vragen Onno en ik ons af of we ons langzame tempo de volgende hut wel veilig kunnen bereiken.  Zeker omdat de ochtendetappe het ‘gemakkelijke’ deel van vandaag is en we, tijdtechnisch, nu al enorm uitlopen. Later vandaag moeten we een paar honderd meter klimmen met de wind en sneeuw vol in ons gezicht, met plekken waar we misschien nog wel dieper in de sneeuw weg zullen zakken waardoor we nóg langzamer zullen lopen.

White out in Tafjordfjella

Plan B.

We besluiten dat we het tweede deel van de tocht vandaag te risicovol vinden; ons doel de Veltdalshytta gaan we niet op een veilige manier bereiken.

Het is te laat en te ver weg om terug te keren naar de vorige hut, de Danskehytta. Op de kaart staat een zomerroute langs een meer, waarmee we een doorgaande weg kunnen bereiken. Een andere optie is doorlopen naar een kleine (nood)hut, waarvan we waarschijnlijk geen sleutel hebben.

We besluiten naar naar de weg te lopen, hopelijk bereiken we deze voordat het donker wordt. Als we het nieuws aan de groep vertellen reageert iedereen heel erg relaxed; iedereen begrijpt dat we in de problemen kunnen komen als we op deze manier en met dit tempo verder gaan.

Na een half uur ploeteren door de diepe sneeuw komen we terug op het besluit. We lopen véél te langzaam; het wegzakken in de diepe sneeuw kost teveel tijd en energie. We besluiten terug te keren en in de kleine hut te overnachten. Ook dit keer reageert de groep relaxed op de gewijzigde plannen.

Grønvassbue

Binnen tien minuten zijn we terug op het punt waar we een half uur eerder van de route zijn afgeweken – lopen over een pad dat al is aangestampt pad gaat zovéél sneller! – en een klein uur later zien we de Grønvassbue-hut liggen.

Gronvassbue in winter

‘Is het een steen? Het is Grønvassbue! Yeah!

De standaard DNT-sleutel past niet op het slot, maar er hangt een nødnøkkel naast de deur. Het glas waarachter de sleutel hangt krijgen we niet weggeschoven en breekt – we sturen later wel een e-mail naar de beheerders- .

Bij binnenkomst blijkt Grønvassbue een knus onderkomen voor vijf personen te zijn; er zijn twee stapelbedden met behoorlijk wat dekens, een Jotul-houtkachel met een flinke voorraad hout, een tafel met banken en krukjes en er is zelfs een mini-keukentje. Al met al méér dan genoeg voor een groep van dertien vermoeide, maar heel blije wandelaars!

Grønnvassbue in winter

De hut is zo klein dat we (en de rugtassen) alleen in etappes naar binnen kunnen. Binnen no time is de 24M2 grote hut verandert in een uitdragerij die vol hangt met natte handschoenen, mutsen, gamaschen, jassen en andere buitensportmateriaal…

Vanavond smaken de uit Nederland meegebrachte stamppot mét rookworst en roomtoetje extra, extra, extra lekker.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 25 maart 2016 at 13:57

    Dat onverwachte maakt het juist allemasl zo ontzettend aantrekkelijk. Mag dat wel 🙂
    en hebben jullie lootjes getrokken voor de bedden of met zijn allen lepeltje lepeltje gelegen. Haha.
    de hele week de stamppot met roomtoetje meegedragen voor deze leuke avond.
    en de volgende dag toen warme chocolade???

    • Claire 25 maart 2016 at 14:22

      Op ál deze vragen krijg je in het volgende blog antwoord! 😉

    • Claire 25 maart 2016 at 17:24

      Bij Spring nemen we in de regel een ‘noodmaaltijd’ mee om in ieder geval íets te eten te hebben. Als ik alleen wandel is dat een andere verantwoordelijkheid en verhaal 🙂

  • erna van garderen 27 maart 2016 at 22:51

    Ja. 🙂
    Knuf (was ik bij de vorige reactie vergeten)

  • Roos 28 maart 2016 at 19:46

    Het leest al een soort feuilleton die blogs van je! Iedere keer weer een nieuwe episode met onverwachte wendingen! 🙂

    • Claire 28 maart 2016 at 19:56

      Dank je wel Roos – het was net als in Amerika; de verhalen blijven maar komen 🙂