Het B-2 visum, de heen- en de terugreis

11 november 2015
Verkeersbord met beer in Californië

Het visum
Voor een lange reis in Amerika heb je, als toerist, het B-2 visum nodig. Hiermee mag je maximaal 180 dagen achter elkaar in de USA verblijven. Het visum aanvragen is wat werk en mag wat kosten, maar dan heb je wat: het is geldig voor tien jaar. De Amerikanen zijn niet scheutig met het afgeven van dit visum, want ze zijn bang dat toeristen niet meer naar huis keren. Dit is niet zonder reden; het grootste deel van de illegal aliens zijn mensen die ooit het land binnen zijn gekomen op een toeristenvisum. Naar mijn idee kijken de mensen van het consulaat daarom vooral naar je binding met Nederland of België. Het helpt om de volgende zaken te bezitten; een koopwoning, een contract bij een werkgever, kinderen en/of een echtgeno(o)te (die niet mee naar de USA reist). Ik had op het moment van aanvragen alleen een arbeidscontract, welke ik van plan was op te zeggen – maar dat heb ik er uiteraard niet bij verteld. Verder wordt er gekeken of je voldoende spaargeld hebt om een lange reis te kunnen maken. Ga uit van minstens 1000 dollar per maand en het liefst nog meer. Dit is een aanwijzing dat je geen werk in de USA zult gaan zoeken. Tot slot zijn ze geïnteresseerd of je mensen in Amerika kent. Dit laatste is een aanwijzing dat je wellicht van plan bent daar een leven op te bouwen.

De aanvraag doe je online en is vooral een ‘papierwinkel’, hierna volgt een afspraak voor een ‘interview’ op het consulaat, waarin je de aanvraag toelicht en eventuele ‘bewijsmaterialen’ meebrengt. Ik heb mij vooraf ingelezen op het forum van www.allesamerika.nl. Hier staan vooral verhalen op van mensen die problemen hebben bij hun aanvraag, laat je daar niet door afschrikken!

Enkele tips

  • Zorg dat je alle benodigde documenten voor het interview op het consulaat bij je hebt. Als er iets ontbreekt kun je weggestuurd worden.
  • Zorg dat je er net gekleed uitziet en dat je de informatie over je reis paraat hebt. Onderwerp je aan het behoorlijk Amerikaanse en bureaucratische gebeuren tijdens de aanvraag. Dit is alvast een oefening voor later…
  • Met het aanvragen van het B-2 visum verwerp je het recht om met het gemakkelijke ESTA-visum (maximaal 90 dagen) naar de USA te reizen. Als het B-2 visum wordt afgewezen kun je niet (nooit meer) op een andere manier als toerist naar de USA reizen. Je bent vrij om het B-2 visum nog een keer (of zo vaak als je wilt) aan te vragen, maar dit is een kostbare en tijdrovende bezigheid.
  • Het B-2 visum geeft je niet het recht om de USA in te reizen. Dit is een gunst.
  • Bij aankomst in de USA is het aan de douanebeambte of je het land in mag. Je wordt nog een keer aan allerlei vragen onderworpen. Zorg dat je bewijsmateriaal als het PCT-permit, een print van het saldo op je bankrekening, wandelkaarten, etc. in je handbagage bij je draagt.
  • Als bewijs dat ik van plan was weer naar huis terug te keren heb ik een retourticket gekocht.
  • Let erop bij het boeken van het ticket dat 180 dagen niet hetzelfde is als zes maanden.

Heenreis
Ik ben naar San Diego gevlogen en heb hier een paar nachten in een hostel geslapen zodat ik nog wat inkopen zoals eten, een waterfilter en een gascanister kon doen. Ook heb ik mijzelf een bouncebox gestuurd. Een bouncebox is een pakket dat je naar jezelf stuurt, ergens verderop on trail, met daarin allerlei reservematerialen. Vanuit San Diego gaat er een bus naar Campo, het startpunt van de PCT. Het busstation ligt buiten de stad, maar is met de metro goed bereikbaar. Informatie over het OV in San Diego is hier te vinden. Ik heb er overigens voor gekozen om een andere bus naar een iets noordelijker gelegen sidetrail te nemen. Vanuit hier ben ik in een dag naar Mount Laguna/de PCT gelopen.

Er zijn veel vrijwilligers uit de buurt van San Diego die iets voor PCT’ers willen betekenen. Sommigen bieden een lift naar de trailhead in ruil voor benzinegeld. Je kunt eventueel een oproepje op één van de Facebook-groepen plaatsen. De kans is groot dat iemand reageert.

Wat ik anders zou doen

Inkopen doen met behulp van het OV is niet handig in de USA; de afstanden zijn hier te groot voor. Achteraf gezien zou het handiger zijn geweest om voor vertrek uit Nederland van alles online bij buitensportwinkels te bestellen en dit bij het hostel of op het postkantoor af laten leveren. Zelfs gascanisters worden bezorgd. Het vervoer gaat dan over de weg in plaats van door de lucht, de levering duurt daarom een paar dagen langer.

Grens Amerika/Canada
Let op: de Amerikaans/Canadese grens met een B-2 visum oversteken is schemerig, want er zijn veel regels, onduidelijkheden en uitzonderingen. Ik raad je aan zelf onderzoek te doen en een afweging te maken!

Via de PCT wandel je van Harts Pass in Amerika naar Manning Park in Canada. Officieel is dit geen grensovergang. Wat de Canadezen betreft is dit geen probleem. Je kunt vooraf in Nederland of België een verklaring bij het Canadese consulaat aanvragen. Van Manning Park rijdt er een bus naar Vancouver en met deze verklaring kun je daar een entry stamp in je paspoort laten zetten.

Nu zou je denken? Waarom terugreizen naar de USA? Waarom niet vanaf Vancouver terug naar Europa vliegen?

Zoals ik het begrijp moet je de USA op een gegeven moment op een officiële manier verlaten. Als je dit niet doet ben je een overstay. Doordat je het land niet officieel heb verlaten, is je verblijf in de USA langer dan de toegestane 180 dagen. De volgende keer dat je naar het land of opportunity reist kun je een hoop gedoe aan de grens verwachten. Als je geluk hebt mag je het land in. Als je geen geluk hebt mag je direct terug naar Europa.

Met het B-2 visum mag je vanuit de USA naar Canada en weer terug reizen. Let op: er is een maximum aantal dagen dat je met het B-2 visum in Canada mag verblijven en weer terug de USA in kunt reizen.

… Maar nu komt het schimmige gedeelte…

Van de Amerikanen mag je met het B-2 visum de USA niet via een onofficiële grens -dus via de PCT/Manning Park- verlaten! Je bent hiermee in overtreding en het B-2 visum kan ingetrokken worden. In het ergste geval kom je nooit meer als toerist het land in.

Ik heb Harts Pass door de bosbranden nooit gehaald. Maar de meeste niet-Amerikaanse hikers kiezen ervoor naar de grens -het PCT-eindpunt- te lopen, maar Canada niet in te reizen. In plaats hiervan hiken ze terug naar óf Harts Pass óf Ross Lake (via de Pacific North West-trail) en liften vanaf hier in de richting van Seattle, vanwaar ze naar huis vliegen. Ook ik was dit van plan.

Tijdens mijn reis ben ik met de bus van Seattle naar Vancouver gereisd. Toen ik de grens overstak ben ik niet gecontroleerd door de Amerikanen, alleen door de Canadezen. Van hen kreeg ik een entry stamp. Via dezelfde weg ben ik later weer terug naar de USA gereisd. De Amerikanen keken naar de entry stamp van de Canadezen, de geldigheid van mijn B-2 visum en het aantal dagen dat ik in Canada had doorgebracht. Toen dit klopte kon ik de USA weer in reizen.

Wat ik anders zou doen

Om mijn kans om de USA in komen te vergroten heb ik vooraf een retourticket gekocht. Een half jaar vooruit plannen is lastig en eigenlijk onmogelijk. Er kan van alles onderweg gebeuren waardoor de reis korter of langer wordt of het waardoor eindpunt een andere plek dan Seattle is. Een volgende keer zou ik een flexibel ticket boeken. Dit kost wat meer, maar geeft vrijheid om de vlucht te wijzigen.

Tot slot
Hopelijk helpt deze informatie je verder op weg. Doe vooral zelf onderzoek, want de regels kunnen veranderen en het is mijn interpretatie ervan. Voor Amerikanen gelden er andere regels. Amerikaanse PCT-hikers weten daarom niets van deze regels, zij zijn niet de mensen die ik om advies zou hierover zou vragen.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 11 november 2015 at 12:04

    Wat een gedoe. Maar met Amerika ofwel de pct heb ik.niets te doen. Dat zal ik niet meer doen.. 🙂
    Maar klaar en duidelijk.opgesteld.

    • Claire 12 november 2015 at 12:42

      Dat is dan weer het voordeel van in Europa wandelen; je hoeft je met dit soort dingen niet bezig te houden.

  • Reinhold Vink 12 november 2015 at 11:44

    Kijk, hier kan ik iets mee.
    Het is allemaal niet makkelijk, maar ja, dat is 4000 km lopen ook niet.
    Enorm bedankt voor je uitgebreide info.

    • Claire 12 november 2015 at 12:41

      Succes met je voorbereidingen! En als je straks op de PCT loopt ben je het gedoe allemaal weer vergeten 🙂

  • Reinhold 14 november 2015 at 20:37

    Mag ik nog een verzoek doen voor een onderwerp?

    • Claire 15 november 2015 at 10:04

      Natuurlijk 🙂

      • Reinhold Vink 16 november 2015 at 08:12

        Zou je iets willen vertellen over het navigeren op de PCT?
        Wat voor tools gebruik je daarvoor? de half mile maps zijn mooi maar volgens mij heb je er
        honderden van, niet echt handig denk ik.
        En hoe weet je nou of je bijvoorbeeld op half mile 485.5 bent?
        Kun je ook iets vertellen over de beerbestendige voedselbox? Volgens mij is die verplicht vanaf
        Kennedy Meadows,,, maar waar koop je die?

        Dank je.

        • Claire 16 november 2015 at 14:56

          Ha! Dat zijn goede vragen, ik er een mooi antwoord op bedenken 😉