Het hoogste punt van de PCT

7 juni 2015
Forrester Pass met sneeuw

Het hoogste punt van de PCT is niet Mount Whitney (4400 meter), deze ligt vlakbij de trail en is een optioneel uitstapje, maar Forrester pass. Omdat het weer slecht is; het sneeuwt en er staat flink wat wind, besluit ik niet omhoog te gaan.

Wat heeft het voor zin om een paar duizend feet omhoog te lopen terwijl er boven geen uitzicht is?

In plaats hiervan heb ik voor de volgende dag een ambitieus plan; twee passen over, flink wat meters omhoog en omlaag en 20 mile lopen en dan liften naar het plaatsje Independence. Op de eerste pas ligt sneeuw en daarom wil ik er zo vroeg mogelijk zijn. De sneeuw is dan nog hard en niet zompig, zodat ik grip heb… en zodat mijn voeten niet zo nat en koud worden als op Mount Baden-Powell.

Ik sta om 5.00 uur op en ben een uur later klaar voor vertrek. Op dat moment begint het te sneeuwen. Aan het ontbreken van voetsporen kan ik zien dat ik de eerste wandelaar van de dag ben en dat is fijn, want dan heb ik meer grip.

Forrester Pass

Forrester pass is met 13120 feet (iets minder dan 4000 meter) het hoogste punt van de PCT. Van andere wandelaars heb ik wilde verhalen over Forrester gehoord, maar het is een klim met veel bochten en het is een mooi aangelegde pas, welke verre van steil is. De zware rugtas en de ijle lucht door de hoogte zorgen er wel voor dat ik snel buiten adem raak en regelmatig moet stoppen om even op adem te komen en mijn hartslag te laten relaxen… De laatste paar meters gaan over ijs, maar omdat er dit jaar bijna geen sneeuw is gevallen, valt het allemaal reuze mee. Om 8.30 uur sta ik op het zadel en is de lucht opgeklaard; een geweldig uitzicht wacht als beloning!

Op Youtube zijn beelden van Forrester pass met meer sneeuw en ijs te zien, niet ieder jaar is de pas veilig en met alleen trailrunners aan te beklimmen!

Aan de noordkant ligt een flink pak sneeuw, de zon staat er nog niet op en ik kan de voetsporen van voorgangers volgen. Het afdalen gaat redelijk voorspoedig en dan sta ik in Kings Canyon NP; een prachtige dal met enorme, grillig gevormde bergen.

De rest van de dag heb ik het tempo er goed in en om 16.00 uur sta ik aan de voet van Kearsarge pass. Hier een minder hoge klim, met veel bochten en geen sneeuw. Na een flinke afdaling kom ik aan het begin van de avond aan in Onion Valley; een winderig en schaduwrijk dal. Het is zaterdagavond en natuurlijk rijdt er niemand op dit tijdstip naar beneden.

Wat zal ik doen? Hier kamperen en morgenochtend liften? Nee! Het doel is Independence, 14 mile verderop. Waarom? Gewoon omdat ik het kan (en omdat er een motel is en eten…). Ik besluit over de asfaltweg te lopen. Wie weet komt er toch een auto langs?

Een mile later komt er inderdaad een auto voorbij. De bestuurder zwaait vrolijk, maar stopt niet. Weer een mile later komt er een tweede auto voorbij. En ja, deze stopt. Er zitten al twee hikers in en ik mag meerijden. Yeah! Om 19.30 uur ben ik in Independence. Doel bereikt. Monstertocht gelopen.

Gerelateerde berichten

  • Brenda 7 juni 2015 at 20:47

    Jee Claire, wat moedig en wat een enorme afstanden… Echt waanzinnig wat je doet.
    Hier ook lekker bezig, gister mooie tocht op de wielrenfiets gemaakt, echt genoten van dat platteland en het water in het noorden.
    Het is mooi weer hier, dus er lekker op uit.
    X brenda

    • Claire 16 juni 2015 at 02:00

      Oooh fietsen door het Hollandse land; dat klinkt goed. Ik probeer de mensen hier uit te leggen dat ook dat erg mooi en leuk is. Geniet van de zomer daar!

  • Bas 7 juni 2015 at 21:25

    Nice! Klinkt bijna alsof je van tevoren dacht “Ik ben Claire en dit doe ik effe!” Mooi gedaan!

  • roos 7 juni 2015 at 21:27

    Goed gedaan Claire! Wat een fantastische bestemming, Independence!

    • Claire 8 juni 2015 at 16:06

      Ha, die naam is geweldig Roos. Ooit was hier een strijd o.a. in de omgeving van de Alabama hills, die later weer door Hollywood voor Westerns gebruikt werden.

  • Jeroen 7 juni 2015 at 21:38

    Wauw Claire! Wat een bikkel ben je. Super leuk al die verhalen, ze worden met veel plezier gelezen! Ga zo door

    • Claire 16 juni 2015 at 02:03

      Dank je wel Jeroen!

  • erna van garderen 7 juni 2015 at 21:49

    Wat genieten is dat. Veel en ver maar idd zoals Bas zei. Ik ben Claire en . . . .
    pet af. Lekker een motel en lekker eten. En waarschijnlijk jou kennende een biertje erbij.

    • Claire 8 juni 2015 at 16:04

      Ja zeker met een biertje erbij en eten in bed. Burp!😉

      • erna van garderen 8 juni 2015 at 16:43

        Hihihi. Zie je zitliggen

  • erna van garderen 7 juni 2015 at 21:51

    P.S. Wat een prachtig uitzicht.
    en in plaats van een paar weken niets horen nu al wee wat . 🙂

  • Cor Speelman 8 juni 2015 at 05:58

    Hoi Claire, wat een uitzicht en wat een tocht, daar is onze zaterdagochtend duinwandeling niets bij.
    De lopers van de Loopbaan durven nauwelijks nog te zuchten als ik ze vertel wat jij doorstaat.
    Chapeau voor je doorzettingsvermogen.

    • Claire 16 juni 2015 at 02:04

      Dank je wel Cor… Ook de zaterdagclub is stoer hoor!

  • Rita Berkhout 18 juni 2015 at 07:33

    Hai Clairtje, was er even niet dus moet inhalen. Wat een fantastische dag.
    En het uitzicht. Daar doe je het o.a. voor. Op naar het volgende verhaal. Dag Lieverd.

    • Claire 23 juni 2015 at 05:20

      Ja Rita, de uitzichten maken veel zweet en gepuf de bergop goed 😊 Lieve groet terug!