Interstate 15 en El Cajon Pass

15 mei 2015
Trailangel hiker PCT

Met mijn nieuwe shorts vlieg ik door Californië!

Ik zie er -bijna- uit als een Amerikaanse hiker-meisje met shorts, trailrunners en een Buff. Bijna, want de meeste Amerikanen gaan ULW. Dat is extra lichtgewicht; geen tent, geen brander en pan, geen regenkleding, etc. Mijn tas is wat groter en zwaarder, maar daar komen gedurende de dag wat luxe artikelen zoals een Ebook en extra veel en lekker eten uit. Ondanks het extra gewicht op mijn rug vlieg ik over de PCT en maak ik dagen van 16, 20 en 23 mile (= 37 km). Naast mijn nieuwe shorts en daardoor koele, droge en niet-schurende benen komt dit ook doordat er een koele wind staat en de route grotendeels door hoger gelegen en schaduwrijke dennenbossen gaan. De twee dagen erna zijn er meer waterbronnen en hierdoor hoef ik minder water mee te dragen. Mijn tas is lichter en ik wandel sneller en langer.

Interstate 15 en El Cajon Pass

Op de derde dag wachten de Interstate 15 en El Cajon Pass, nabij Los Angeles en de San Adreas Fault. Een ‘sfeervolle’ plek waar snelwegen en spoorlijnen samenkomen. Hier zijn een McDonald’s en een tankstation-winkeltje om wat eten voor onderweg te kopen.

Bij McDonald’s is het zaak om zoveel mogelijk calorieën en vocht binnen te krijgen. Burp…

Om 17.00 uur vertrek ik met 5 liter water in mijn rugtas en met een groepje anderen voor een avondwandeling. De komende 22 mile is er geen water en we willen, nu het afkoelt, nog een stuk wandelen. De volgende ochtend beginnen we vroeg aan de lange wandeling waarin we meer dan 5000 feet klimmen.

Volgens het weerbericht is er slecht weer met sneeuwbuien opkomst, voor mijn planning is dit geen probleem, want ik ben van plan naar het stadje Whrightwood te gaan en hier twee rustdagen te nemen. De mannen, met wie ik wandel, lopen in een sneller tempo dan ik en nemen bijna geen pauze. Het kost mij moeite hen bij te houden. In de loop van de ochtend bedenk ik mij dat ik beter in mijn eigen tempo en ritme kan wandelen…

Ik begin moe te worden en deze lange klim -met veel gewicht in mijn tas- kost veel energie. Ik voel mijn spieren en voeten, mijn kleding is vies, ik kan een douche gebruiken en ik heb trek in eten, veel en vet eten!

Halverwege de klim wacht Angel Ed met Gatorade, koud water en chips. Yeah!

De mannen; Sixtwo, Ironhusk, Hendrix en Armstrong hebben hier pauze en samen vertrekken we. Met hen lopen is gezellig, want ze hebben humor en ze vormen een wandelende jukebox. Ed waarschuwt ons voor het slechte weer dat eraan komt.Na een paar uur wandelen kan ik het tempo van de mannen niet meer bijhouden en begin ik heel erg moe te worden. Het enige dat ik wil is mijn tent opzetten en slapen. Ik besluit nog 3 mile te lopen, naar Guffy campground op 8000 feet, vanwaar het nog 5 mile naar de bewoonde wereld is. Ik heb voldoende water en eten, een goede, warme slaapzak en kleding voor nat en koud weer. Als het slechte weer morgenochtend in plaats van morgenmiddag al komt dan is dat geen probleem.

Op Guffy campground aangekomen zet ik mijn tent snel en zorgvuldig op. De scheerlijnen zet ik stevig vast met stenen en ik zorg dat al mijn spullen waterdicht ingepakt zijn. Na het eten val ik uitgeput in slaap in mijn warme slaapzak en met mijn wollen, in de hikerbox gevonden, muts.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 15 mei 2015 at 22:17

    Dat is heel wat wat je nu vertelt. Om 17.00 nog beginnen asn een wandeling? Wow. Toch wel voor het donker gestopt? En ja, de meeste mannen hebben langere benen dan jij, en een andere snelheid dan de jouwe is niet goed. Afhaken.
    maar erg vervelend dat wisselende weer. Maar beter iets koeler dan dat hele hete.
    op de foto zie je er florissant uit. En boor de kou is een muts op je hoofd heeeeel lekker.
    knuf

    • Claire 15 mei 2015 at 23:41

      Ja Erna; de woestijn bepaald het ritme…

      Daarvoor heb ik wel een paar uur gepauzeerd in de McDonald’s en het lopen in de avond scheelt heel veel energie en waterverbruik. We zijn inderdaad vlak voor het donker werd gestopt.

      In de nacht hadden we bezoek van coyote’s. Een daarvan heeft een hele tijd op een paar meter van de andere wandelaar gelegen.. Er zijn overigens geen gevallen bekend van coyote’s die mensen aanvallen…

  • erna van garderen 16 mei 2015 at 08:45

    Misschien zochten ze ook gezelschap 🙂
    Zijn ten slotte ook een soort honden..
    in de verte dan