Kapela: Claar is er even klaar mee

18 juni 2016

Dag 14: Sklonište Miroslav Hirtz-Senj

De schuilhut deel ik met twee vriendelijke Kroaten die een handje vol Duits spreken en de familie Puh.

Vlak na de hut is een afslag naar een dorp. Dit is meest gangbare wandelroute voor dag- en weekendwandelaars maar niet voor de Via Dinarica. De Dinarica, uiteraard de weinig-belopen-route, verandert snel in een verouderd pad met hier en daar markering, omgevallen bomen en hoge begroeiing. Vooral de begroeiing is vervelend, want onder de planten liggen stenen en boomstammen verstopt. Lopen gaat langzaam en in combinatie met zoeken naar de route; heel erg langzaam. De planten zijn vaak brandnetels of andere stekelig-soorten.

Ik probeer niet te denken aan de fauna die zich in deze vochtige omgeving vasssssst heel erg thuisvoelt. Ik stap hard en zwaai enthousiast rond met mijn wandelstok (GPS in de andere hand). Dit is een groot nadeel van alleen wandelen; samen met iemand zoeken en opletten kost véél minder energie.
image

Hergroeperen bij Stalak

Dan bereik ik een weg die naar de kust gaat. Mijn etenszak is bijna leeg doordat ik langer over de afgelopen dagen heb gedaan dan verwacht. Door de regenbuien heb ik kou gevat en voel ik mij niet fit. Ik heb nog 30 kilometer naar de volgende weg te gaan. Waarschijnlijk over een weinig bewandeld en flink overgroeide trail. De verlaten berghut, Stalak, die aan deze uitgestorven weg ligt, versterkt mijn vermoeden.
image
Als ik één en ander overpeins, bedenk ik mij dat ik écht geen zin heb in nog een volle dag stoeien, zoeken, uitglijden en meer ongein.

Na een uur komt de eerste auto voorbij rijden. Natuurlijk onverwacht.

Ik ren naar de weg (om tactische-zichtbaarheidsredenen zit ik aan de overkant).

Ik zwaai.
Ik struikel.
Ik val.
Ik klim snel omhoog.
Ik zwaai met twee armen.

Deze auto MOET voor mij stoppen.

Drie meiden zijn op weg naar het strand en met een beetje aandringen mag ik meerijden. Yeah! Nadat ze mij hebben afgezet in een dorp, neem ik een half uur later de bus naar het charmante stadje Senj. In het budgethotel, direct aan de haven, krijg ik een kamer met uitzicht op zee. Na een douchebeurt en een uitgebreide lunch met gegrilde calamaris en verse salade kom ik niet verder dan in de hotelkamer rondhangen en blogs schrijven. Ondertussen heb ik uitzicht op een onweersbui die overtrekt.

Stage 9 Via Dinarica

Dit is stage 9 van de Via Dinarica. Check deze link voor meer informatie en GPS-tracks.

Bekijk meer foto’s op Instagram. Lees je mijn blog met plezier? Heb je iets aan deze informatie? Trakteer mij op een kop koffie. Dit blog is geschreven op een slimme telefoon, tijdens het hiken van de Dinarica; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • W. van der Mije 18 juni 2016 at 18:32

    Hallo Claire,
    We hopen dat je snel weer fit bent, geniet van je koffie.
    Groeten Ben en Wil van der Mije.

    • Claire 19 juni 2016 at 08:54

      Ah! Wat lief. Dank jullie wel. De koffie is hier trouwens héél erg goed 🙂

  • erna van garderen 18 juni 2016 at 18:39

    Tja, af en toe komt de gedachte: jeetje waar doe ik het voor. Kost me nog een hoop geld ook.
    Maar na een lekkere lunch, een goed geslapen nacht of zelfs alleen maar een aardig woord, of alleen bonensoep 🙂 , zie je het weer veel vrolijker en loop je er de volgende etappe weer lustig op los.
    Toi Toi Toi
    Knuf

    • Claire 19 juni 2016 at 08:50

      En zo is het helemaal! Er staan alweer nieuwe blogs klaar hoor – ik heb m’n trailrunners nog niet in de wilgen gehangen 🙂

  • Emma Leenen 18 juni 2016 at 20:21

    Hoi lieve Claar Je hebt een goede beslissing genomen om uit het bos te gaan met die begroeiing.
    Het zal ongetwijfeld mooi zijn maar het is toch totaal anders als de PCT.
    Waar het beter geregeld is het lijkt of de Dinarica niet goed begaanbaar en geregeld is met de veiligheid voor het lopen.
    Geniet lekker van een echt matras verwen je voeten een heerlijke douche slaap lekker vannacht.
    Veel kusjes en een dikke knuffel van Emma💗💟💕

    • Claire 19 juni 2016 at 08:51

      Van nu af aan kan het alleen maar leuker worden, toch?