Korab en andere avonturen

20 augustus 2016
Flowers near Korab

Dag 79: Pilana Podeba-Korab-Ribnica-Mavrovo

Aantal kilometer: 29 te voet en 15 per auto

WHHHHHHHRRRRRAAA

Eerst komt er één hond op mij afgerend.

WHHHHHHRAAA

Ik ben niet bang.

Dan volgen zijn vier! vrienden.

Ik ben niet bang en roep ze wat toe: ‘goed volk’.

Ik ben niet bang. 

Het zijn grote herdershonden. Gemaakt om de schapen te beschermen. Het zijn honden die bijten én om van onder de indruk te zijn en vooral om van uit de buurt te blijven.

WHHHRAA

GRRRRRRRRRRRRRRRRR

Dat doe ik meestal ook, maar nu kom ik de heuvel opgeklommen en stond ik ineens op het terrein van een boerderij. Omdat het vroeg is staan de schapen nog in de kooi en liggen de honden ze te bewaken

Ik ben inmiddels omsingeld door vijf blaffende honden die mij nog nét niet aanraken.

GRRRRRRR

WHHHHHHHWAAAAHHH

Ik heb twee wandelstokken, maar laat het uit mijn hoofd ermee te slaan. No way dat ik enige kans maak tegen vijf grommende, blaffende en tot fatale afloop instaat zijnde honden…

Ik ben niet bang…

Dan komt mijn verlosser, in de vorm van een herdersjongen met stok, en binnen no time zijn de honden weg. Ik geef de jongen een high five en loop cool door.

Neuh hoor, ik ben niet bang (uhuh).

Naar de top van Korab

Trail to Korab in Macedonia
Nu ben ik tenminste écht wakker en kan ik, volledig bij bewustzijn, de klim naar de top van Korab ervaren.

Deze route is vaak belopen, goed gemarkeerd en onderweg zijn er veel bronnen (dat laatste wisten wandelaars die ik gisteren op weg naar beneden tegenkwam te vertellen). Eigenlijk is dit niet zo’n ingewikkelde toestand; omhoog, zo die gaat. Bijna boven deel ik de trail met verschillende herders, kuddes schapen en wakende honden.
Sheep near Korab
Nadat ik wat topfoto’s heb gemaakt loop ik verder.
Top Korab Macedonia Albania
De route gaat verder naar mali Korab, de kleine versie. Eerst via een best wel steile afdaling over gravel en losse stenen, favoriet bij Clara en dan over een sporadisch gemarkeerde route. Ter hoogte van de kleine Korab is er weer een duidelijke trail en markering.

Mali Korab
Dan volgt er een serieuze, maar spectaculaire afdaling van ik-weet-niet-hoeveel-meter met ik-weet-niet-hoeveel-haarspeldbochten.
Trail Korab to RibnicaEen paar uur later ontmoet ik twee wandelaars en als we een praatje maken, herkennen ze mij. ‘Are you that girl hiking the Via Dinarica?’ Ah wat leuk! Ze zijn lid van een lokale wandelclub en een jongen die ik een paar dagen geleden heb ontmoet, heeft een bericht over mijn tocht op hun Facebook-pagina geplaatst.
Reiske Facebook
Als ik verder loop en mij realiseer dat ik dichtbij het gehucht Ribnica ben en besluit ik mijn tocht om te gooien. Vanuit Ribnica zou ik eigenlijk weer terug omhoog moeten lopen, deze tour is een soort van 270° actie met ontelbaar hoogtemeters en ik ben mijn motivatie daarvoor kwijt (pffft wéér omhoog). Ik denk dat het komt om Korab nu is geweest, Ohrid in de buurt komt en omdat in een restaurant wil eten en in een hotel wil slapen. Ik besluit door te lopen naar Ribnica en de hoofdweg 5km verderop. Vanaf hier wil ik liften naar een groter dorp met voorzieningen.

Een monsterlijke toegift: naar Ribnica

Helaas werkt de trail niet mee; ik beland met de GPS in mijn hand in een monsterlijke afdaling van varens (tot boven mijn hoofd), stekelige planten en jeneverbesstruiken. Vooral die laatste zijn veurschrikkulijk. Terug omhoog is geen optie vanwege de groeirichting van dit akelige trio.

Er zit niets anders dan een plantworsteling bergaf. Met bekraste en bebloede benen en een t-shirt vol extra gaten weet ik mij naar beneden te stoeien. Het zweet druppelt over mijn hoofd, ik heb een heel arsenaal aan nieuwe scheldwoorden bedacht, maar ik ben enorm blij als ik een wandelpad bereik. Na dik 20km + Korab was dit geen leuke actie. Bij een bron was ik mij een beetje, want door al het vee zijn hier veel vliegen en die zien in mijn zweet en bloed een feestbuffet (ik ben geen paard!).
Na nog iets meer bushwhacken door het bijna verlaten gehucht kom ik aan bij een weg.
Vanaf hier is het nog een uur lopen naar de hoofdweg. Het is inmiddels 18.00 uur en ik besluit het erop te wagen. Ik zet er flink de pas in, want over een uur gaat het schemeren en in het donker lopen of liften is geen optie.

Feest in de canyon

In marstempo loop ik door de canyon, waar overigens geen geschikte bivakplekken zijn. Als ik de laatste bocht voor de kruising bereik, zie ik tot mijn opluchting een geschikte bivakplek, zo’n bbq plaats met ruimte voor auto’s. Dan hoor ik lawaai van mensen. Rondom een tafel zitten een boel mannen te eten en drinken. Ik roep ze enthousiast iets toe en ze nodigen mij direct uit om aan te schuiven

Aan tafel zitten tien mannen. Hun vrouwen zijn thuis bij de kinderen. Ze hebben bij elkaar op school gezeten en werken allemaal in Italië. Eén werkt er zelfs in Nova Goriza, waar ik mijn wandeltocht ben begonnen. Ze komen hier uit de buurt en vieren vakantie. Mijn beklimming is een applaus waard en ik krijg, met verontschuldigingen, de resten van de BBQ toegeschoven. Ik ben allang blij met de tomaat, paprika, ui, het brood, de kaas, olijven en de worst en de Italiaanse wijn (burp). Ze vragen naar mijn plannen en bieden mij direct aan naar Mavrovo te brengen. Nou, daar zeg ik geen ‘nee’ tegen.

In Mavrovo moet ik eerst mee naar een café daar krijg ik een hamburger en cola. ‘Nee’, is geen optie – ik ben niet meer gewend aan grote hoeveelheden eten en de restanten waren meer dan voldoende. Braaf en moedig eet ik de burger op en klets in Duits/Engels/Italiaans/Abracadra verder. Tegenover het café kan ik voor 7€ in een appartement slapen. ‘Prima’ – het is inmiddels 21.00 uur en ik val om van de slaap na alle avonturen van vandaag. Ik geef de mannen een dikke zoen en na een hartelijk dag/bye/ciao kruip ik in bed – linksom of rechtsom het komt áltijd goed hier op de Balkan 🙂

Over de Via Dinarica

Lees dit blog (inclusief een link naar GPS-tracks en waypoints van dit deel van de tocht).

Balkanvibe Travelbloggers contest

Ik doe mee met de travel bloggers contest van Balkanvibe.com. Help mij meer bekendheid aan mijn blog en aan de Via Dinarica te geven door het artikel te liken, delen, retweeten of erop te reageren. Lees het hier – reageren kon tot eind september.

Bekijk meer foto’s op Instagram. Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een ijskoude soda pop of een kop sterke koffie.

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens het hiken; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • V 20 augustus 2016 at 10:34

    Hej Claire, oh oh wat veel avontuur op EEN dag. Van harte gefeliciteerd met de beklimming!
    Ik verheug me je snel te zien. Veel liefs, en geniet van niet-avontuurlijk Ohrid (tenminste, daar heb jij wel invloed op 😉

    Knuf V

    • Claire 21 augustus 2016 at 13:42

      Dank je wel hoor! Ja zoveel avontuur dat kan natuurlijk alleen op de Balkan!

  • Emma leenen 21 augustus 2016 at 10:03

    O O Claire wat zal je geschrokken (bang)zijn geweest met die grote herdershonden om je heen 1 zo beest
    Is al angstig voor je.
    Een hond nooit in de ogen kijken dan ben je gevaar nou afstand houden dat kon niet ze hadden je
    Omsingeld.
    Wat zal je blij geweest zijn en een opluchting klopten je hart niet bonk bonk in je keel voor dat de herders jongen.
    Die grote beesten terug haalden.
    Oef en dan balen daarna je benen open heb je geen pleisters om de open plekken te beplakken voor de vliegen.
    Jeetje wat een dag het is net of ik het voor mij zie en dan weer de 10 redders mannen die je naar het dorp brengen.
    Liefs en kus van Emma

  • anneke 21 augustus 2016 at 10:43

    wat ben je toch een doordouwer en wat schrijf je leuk. Het nodigt uit om de wandelschoenen weer eens aan te trekken.
    Ik kijk uit naar je volgende bericht.

    • Claire 22 augustus 2016 at 05:26

      Ah dank je wel:-)

  • erna van garderen 29 augustus 2016 at 20:20

    Wow. Wat een dag. Honden ben ik idd niet bang voor, maar 5 blaffers in één keer. Maar je weet. Blaffende honden bijten niet. En dan die shit afdaling. Zulke kunnen mij ook gestolen worden. Leer zo met je mee voor nieuwe scheldwoorden. Gelukkig met de laatste hulp toch nog goed terecht gekomen. Slaap lekker.
    Knuf

  • Stéphanie 2 september 2016 at 19:59

    Ik ben je blogs eindelijk aan het doorlezen, ik leef even met je mee! Ik moest even lachen toen ik het begin van dit verslag las, ik ben namelijk ook onwijs bang voor honden.. En vooral herdershonden!! Ik had in jouw geval het liefst onder grond willen verdwijnen met vijf exemplaren om mij heen.. Brrrrrr. Gave tocht maak je hoor, en je maakt zoveel mee. Veel succes en wandelplezier nog!

    • Claire 3 september 2016 at 08:54

      Dank je wel hoor, enne gelukkig bijten de honden niet meteen 😉