Mag ik even huilen?

4 juni 2015
Zonsondergang in de buurt van Kennedy Meadows

In Mojave heb ik mijn oude nieuwe tent omgeruild voor een nieuwe Amerikaanse tent van het merk Big Agnes. Hoewel Agnes wat meer tijd vraagt om op te zetten ben ik heel erg blij met haar. Na de eerste nacht slapen zijn we dikke vriendinnen. Van mijn oude nieuwe, Europese tent was de tentstok voor de tweede keer gebarsten. Ik kon de tent nog prima gebruiken, maar nu de serieuze bergen met serieus weer in zicht komen en er veel minder stadjes onderweg zijn, wil ik graag een betrouwbare tent. Vanuit Europa is mij beloofd dat ze een nieuwe stok opsturen, maar ik ben vijf weken verder en heb nog geen zekerheid. Ik was het gedoe zat en heb Agnes daarom gekocht. De afgelopen vijf nachten heb ik heerlijk in haar geslapen…

Maar tijdens het opzetten van Agnes vanavond hoorde ik een geluid dat iets weg heeft van ‘krak’…

‘Nee!’

De stok is gebroken!

Op een plek die niet even gemaakt kan worden al is het maar tijdelijk!

Big Agnes is stuk. Big Time stuk. ‘Agnes laat mij niet in de steek. Alsjeblieft?!’

‘Nee!’

Het is nog 30 mile naar Kennedy Meadows, de volgende stop. Dit is geen dorp met hotel of hostel. Het is een gehucht met een General Store. Waarschijnlijk is er niet eens mobiel bereik of internet.

Ik ben moe van de hele dag wandelen en het enige wat ik wil is slapen. In Agnes.

Ik sta op een prachtige bergkam, hoog en niet bepaald beschut. Het is over een uur donker en voor nog een stuk verder lopen en afdalen ben ik te moe. Als het gaat regenen heb ik echt een heel serieus en groot probleem. Ik kan niets met de tent zonder stok. Ik kan er waarschijnlijk niet eens een fatsoenlijk afdakje mee maken.

Het is 30 mile lopen en twee nachten voordat ik in de, enigszins, bewoonde wereld ben en contact kan zoeken met de Agnes-verkopers. Het zal dan nog zeker twee dagen duren voordat ik een nieuwe stok krijg. En het weekend zit er dan vast ook nog tussen… Er is geen eerdere mogelijkheid dit gebied uit te komen…

Ik kan wel huilen als ik dit alles bedenk.

En dat doe ik ook. Lekker. Veel.

Dan blaas ik mijn matje op, kruip in mijn slaapzak en zet mijn (slaap)muts op. De komende nachten ga ik, noodgedwongen, kamperen als een cowgirl; in de open lucht. Ik hoop dat het weer niet omslaat en het niet gaat regenen, sneeuwen of er ’s nachts wolken ontstaan…

Hopen jullie mee?

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 4 juni 2015 at 11:03

    Jeetje, wat heb jij met tentstokken. Heb er nog nooit een gebroken gehad. Dan voel je je idd door god en alleman verlaten
    dat is ook om te janken. Lucht ook op.
    Zal mijn vipes oversturen en duimen met al.mijn kracht dat het weer goed blijft en er geen beesten, klein of groot, ja nachtrust verstoren. Voordeel van openlycht is dat je wel met de 1e zonnenstraal wakker bent dus vroeg kan vertrekken.
    knuf

    • Claire 4 juni 2015 at 14:07

      Ja, dat met die stokken, dat vraag ik mij ook af. Ik ven er namelijk best wel heel erg voorzichtig mee sinds de eerste stuk is gegaan.

      Ik ben inmiddels in het bezit van twee overcomplete tenten, dus alles is goed gekomen en Claartje is weer een happy camper. 😃

  • erna van garderen 4 juni 2015 at 20:26

    🙂
    sjouw je echt beide tenten mee?

  • Rita Berkhout 4 juni 2015 at 20:34

    Nog even en je kan tenten gaan verhuren, doe je nu voorzichtiger ?
    Of kijk je uit naar het kontakt met de tentenboer ?

    • Claire 7 juni 2015 at 19:45

      Ik heb inmiddels twee complete tenten, maar sjouw er maar een mee. De andere zit in de bounce box; een postpakket die ik aan mijzelf vooruit stuur, want terug naar NL sturen is prijzig en de tent wegdoen is zonde, want het is een prima en best wel dure tent.