Naar Dom Ljuboten

11 augustus 2016

Dag 71: Skopje-Dom Ljuboten

Aantal kilometer: 3 (ofzo?)

Het is tijd om Skopje te verlaten en weer terug de bergen in te keren. De bus van 6.00 uur brengt mij naar Tetovo en de taxi brengt mij naar de bergen. Voordat ik vertrek eet en drink ik wat bij de bakker. De buurman heeft mij allang gespot en als ik vertrek mag ik absoluut niet deze trail nemen, iets verderop is een andere trail en die is véél beter.

Met tegenzin luister ik naar de man (weer zo’n bemoeial, gromgrom). Braaf wandel ik verder, zo’n 1000 meter berg op en het is nu, om 8.00 uur, al warm. Na een klein uur wandelen en zweten kruis ik een onverharde weg. Er komt nét een Lada Niva aangereden. Of ik naar Ljuboten ga? ‘Ja’ (en als dat niet zo was, dan wel – alles voor een ritje in een Niva!).

Wederom word ik als een prinses omhoog gereden en de chauffeur werpt mij onder het rijden een stuk mais toe. Bij de hut blijken er vier jongens te zijn, wat ook de reden is dat de huttenwaard omhoog rijdt. Drie van jongens zijn voor het eerst in de bergen, terwijl ze hier vlakbij wonen. Er is ook een trailrunner, een echte, zo’n hardloper. Aanstaande zaterdag is er een wedstrijd en hij markeert de route. Hij vertelt e.e.a. over mijn route en waarschuwt mij voor het weer. Vanmiddag en morgenmiddag gaat het waarschijnlijk onweren en stormen. De huttenwaard is het met hem eens; er is slecht weer op komst.

Oh en de Duitsers van wetter.com zijn het óók met de trailrunner eens.

Vanaf hier gaat mijn route alleen maar omhoog en daarna volg ik een bergkam. Wat zal ik doen?

Hmmm. Lastig, lastig…

Vooral omdat ik mij niet zo goed op dit berggebied heb kunnen voorbereiden en ik niet kan inschatten wat precies waar is en wat niet.
…maar de trailrunner geeft best gedetailleerde informatie over de route en ook de huttenwaard komt hier al twintig jaar…

De jongens hebben veel eten mee naar boven gebracht en bieden mij aan te voederen (wachten = eten opeten dat voor de tocht bedoeld is). En ik besluit vandaag te blijven, dan blijft er in het slechtste geval (en hopelijk) één dag met kans op storm over.

Niet veel later zit ik aan tafel met rakija en shopska salade. Yumyum én erg gezellig.


Even later komen er twee dagwandelaars aan bij de hut. Hé, dat is de buurman van bakker! Wat een gezelligheid hier!

Ook komt er een hond model XXL aangelopen. Het is een brave en vooral coole hond; hij geeft high five’s.


En weer even later komen er een Duits/Macedonische jongen en zijn zoon aan. Ondertussen krijg ik koffie, rakija, koekjes en meer toegeworpen – het leven is hier goed.

De lucht vertoont wat donkere wolken, maar een storm zie ik nog niet verschijnen. Had ik dan toch moeten vertrekken? Nu is het te laat.

De jongens koken spaghetti en ik moet mee-eten – het is gezellig, lekker en ik ben blij met de calorieën. Intussen ziet de lucht er prima-de-luxe uit. Heb ik voor niets de hele dag hier rondgehangen?


Er schijnt een meteorenregen te komen, wie weet kan ik daar vannacht wat van meekrijgen?

Over de Via Dinarica

Lees dit blog (inclusief een link naar GPS-tracks en waypoints van dit deel van de tocht).

Leuk nieuws! Balkanvibe travel bloggers contest

Ik doe mee met de travel bloggers contest van Balkanvibe.com. Help mij winnen en meer bekendheid aan mijn blog te geven door het bericht te liken/delen/etc. – meer bekendheid = meer avonturen, dus doe er je voordeel mee!

Hier de link of kijk op Facebook.

Bekijk meer foto’s op Instagram.Lees je mijn blog met plezier? Heb je iets aan deze informatie?Trakteer mij op een ijskoude soda pop of een sterke kop koffie.

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens het hiken; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 29 augustus 2016 at 19:34

    Lekker lekker. Zo’n dagje is toch niet te versmaden. Gezellig en voedzaam. 😊😊
    Knuf