Naar Popova Shapka

15 augustus 2016

Dag 74: ergens in een kom-Popova Shapka

Aantal kilometer: 20 (+ een stuk of wat met de auto).

‘S nachts word ik wakker van de kou en hoewel van de kou wakker worden niet fijn is, ben ik ook blij, want kou betekent dat het opklaart. Als ik om mij heen kijk zie ik voor het eerst in 36 uur weer de omgeving waarin ik ben, yeah! 

Op mijn slaapzak, bivakzak en tarp ligt een laagje ijs en ik trek snel alle kleding aan die ik bij mij heb. Als ik mijn spullen heb ingepakt en omhoog wandel, zie ik dat ik op een oud wandelpad loop. Omhoog lopen over een oud wandelpad gaat een stuk gemakkelijker dan de route anderhalve dag geleden recht omlaag, dwars door blokkenvelden en enigszins gehaast door het slechte weer.

Eenmaal boven wandel ik in de zon en is het een stuk minder guur. De route is duidelijker dan ik had verwacht, maar ik ben blij dat ik hier niet in de mist heb gelopen; links en rechts zijn er diepe afgronden én de uitzichten zijn hier ontzettend mooi!

Het grootste deel van de dag volg ik de kam en zorgen de wolken en mist voor kunstzinnige uitzichten.

Omdat ik een dag niet heb kunnen lopen, maar wel heb gegeten, raakt mijn tochtplan in de war en moet ik ergens eten zien te kopen. Tijdens een pauze bekijk ik de opties en ik besluit door te steken naar Popova Shapka, een dorp en ski-gebied. Dit is best een ambitieus plan, maar omdat een deel van route over een verharde weg gaat, hoop ik op een lift of anders op wat hulp in de vorm van een taxi.

Het eerste deel van de doorsteek blijkt alleen op de GPS te bestaan; ik daal crosscountry af. Daarna volgt een wandelpad gecombineerd met een stuk bushwhacking. Uiteindelijk kom ik uit in een dorp met een doolhof aan steegjes. Trots dat ik uiteindelijk de weg heb bereikt loop ik het dorp uit. Op de brug staan twee mensen die mij in het Duits aanspreken. We raken aan de praat en ze bieden mij direct een lift aan. Hun familie komt hier uit de buurt en ze zijn hier met vakantie. Ik word, voor de verandering, weer eens als een prinses rondgereden!

Voordat ze mij bij het hotel afleveren word ik meegenomen naar een authenthiek Albanees restaurant, waar ik word gevoederd (yumyum). Bij het restaurant informeren ze naar de best keuze qua hotel, alles gaat hier natuurlijk viavia.

Oh wat ontzettend lief en zorgzaam zijn deze mensen weer! Ik mag bij aankomst in het hotel absoluut niet op koffie trakteren. Nou goed, twee dikke zoenen dan maar.

In het hotel wachten klussen; mijn spullen zijn vochtig na er 36 uur in gelegen te hebben en hang ik te drogen, ik kan zelf ook een douchebeurt gebruiken, mijn GPS-tracks zijn niet helemaal OK (wie weet lukt het mij er wat aan te doen?), een paar blogs kunnen een finishing touch gebruiken en ik maak een boodschappenlijstje. Morgenochtend ga ik avontuurlijk inkopen doen in een mini-winkel hierin het dorp.

Over de Via Dinarica

Lees dit blog (inclusief een link naar GPS-tracks en waypoints van dit deel van de tocht).

Balkanvibe travelbloggers contest

Ik doe mee met een wedstrijd op balkanvibe.com. Help mij meer bekendheid aan mijn blog te geven door het artikel te delen, liken of erop te reageren. Hier de link naar het artikel. – stemmen kon tot september.

Bekijk meer foto’s op Instagram. Lees je mijn blog met plezier? Heb je iets aan deze informatie? Trakteer mij op een ijskoude soda pop of een sterke kop koffie.

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens het hiken; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • Emma leenen 18 augustus 2016 at 09:32

    Een zware dag voor je geweest Gelukkie dat je een lift kreeg en weer eten hebt gekregen.
    Eind doel het hotel dat maakt het weer goed.💋kus Emma

  • erna van garderen 29 augustus 2016 at 19:49

    Je meeste kleding g weer uitgedaan zie ik. Lekker weer dus weer. Ptachtige beelden ook weer. Toch wel lekker die liften en daarbij het nodige aan voeder. 2 zoenen zijn ook genoeg. Toch? 😂😂.
    Nu eerst een lekkere schone nacht.
    Knuf