Nanos: regen of mist, het maakt geen verschil

5 juni 2016

Dag 2: G.K. Selovec – Predjama Castle

Als ik om mijn heen kijk zie ik wolken… of is het mist?

Opstaan gaat altijd lastig aan de begin van een wandeltocht. Het duurt een paar dagen voordat ik mijn ritme te pakken heb. En met weer, zoals dit, is het eigenlijk aantrekkelijker om in de warme slaapzak te blijven liggen. Ik heb helemaal geen zin om op te staan en in het natte grasveld mijn spullen in te pakken. Brrrr.

Tegen acht uur ben ik aangekleed, heb ik ontbeten, mijn tanden gepoetst en zijn de slaapzak, de bivakzak en het matje ingepakt. Als ik mijn tarp wil afbreken, de volgende stap in het ochtendritueel, begint het hard te regenen. Onder het genot een warme kop outdoorkoffie, dat is een mix van instant espresso en vanille latte, zit ik de bui uit.

RAB Tarp Via Dinarica

Een uur later, als het niet meer regent, maar de luchtvochtigheid niet ver van de 100% af ligt, vertrek ik. Omdat er door de mist (of is het regen?) geen zicht is en er zo af en toe donder te horen is, ga ik voor de snelle route. De mooie route langs de rand van het plateau en over een paar kleine toppen zijn vandaag de inspanning niet waard. Over deze onverharde weg maak ik gemakkelijk vaart – dát is dan weer een voordeel.

Zo af en toe klaart het op en heb ik uitzicht over de vallei en rotsen langs de rand van het plateau die in de meest bijzondere vormen zijn uitgesleten. Regen en mist wisselen elkaar de hele dag af. Eigenlijk maakt het niet zo veel uit; beiden zorgen ervoor dat alle kleding die ik draag vochtig wordt. Het meest aangename is doorlopen en dat doe ik dan maar.

View Nanos plateau Salomon trailrunners

Col

Als ik rond rond 15.30 uur in het dorpje Col aankom trekt de lucht open. In het restaurant ontvangt de eigenaar mij hartelijk. Ik heb trek en kan geen keuze uit het menu maken. Op zijn advies ga ik voor Goulashsoep, brood, salade en een toetje van deeg, boter, suiker en kaas.

Na deze calorierijkelunch wil ik nog een stuk verder lopen, zodat ik morgenmiddag zonder haast een bus kan halen. Thuis had ik een mooie doorsteek uitgestippeld. Hier in Col blijkt deze niet te bestaan… dat had ik na mijn ervaringen van gisteren natuurlijk moeten weten. Goed voorlopig geen doorsteken meer.

Plan B: Predjama Castle

Ik kies voor een andere route en besluit een stuk van 6km over een asfaltweg te lopen. Deze weg is niet druk, er is goed zicht en de zon schijnt waardoor mijn tas en wat spullen kunnen drogen terwijl ik wandel. Ook kom ik langs een dorp met waterkraan en snij ik een flink stuk van de optie B-route af. Ik zeg: win/win/win-situatie!

Vandaag wil uiterlijk om 20 uur stoppen met wandelen, maar al snel blijkt dat dat waarschijnlijk niet gaat lukken. Ik loop namelijk in houtkap-gebied. Hier is geen vlak stuk, zonder modder en houtstronken te vinden; vrachtwagens en machines hebben ieder mogelijk stukje bivak-grond omver gewoeld.

Dan blijkt Predjama Castle, het plan B-doel van morgenochtend niet eens zo heel ver meer te zijn. Als ik doorloop ben ik er voor het donker en met wat geluk tref ik er toeristen die mij een lift naar het stadje Postojna (met hostel en douche) kunnen geven. Dáár loop ik wel een stukje sneller voor 🙂

De laatste kilometer naar Predjama is er eigenlijk één teveel en ik tref er geen toeristen; het is er uitgestorven…

Er staat een kapel met terras én afdak, afgewend van de weg en met uitzicht op het kasteel; dit is een AAA-locatie! Vannacht slaap ik goddelijk en als een prinses, wat wil ik nog meer?

Bivouac at Predjama Castle

Bekijk meer foto’s op Instagram.

Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een stevige kop koffie, ijskoude soda pop of een calorierijke maaltijd. Dit blog is geschreven op een Sloveens toetsenbord, er kunnen daarom wat fouten in staan of leestekens ontbreken.

Gerelateerde berichten

  • Bea 5 juni 2016 at 10:37

    Wat moet ik weer om je lachen. Wat er ook gebeurt je blijft positief! Wat een andere tocht al dan in the States, waar er vaak iemand in de buurt was om je op weg te helpen. Maar je maakt goede keuzes en gaat weer helemaal Toppie! Cool Woman! X

    • Claire 6 juni 2016 at 14:37

      Dank je wel Bea. Het is hier bigtime anders dan op de PCT 🙂 x

  • Roos 6 juni 2016 at 20:54

    Mijn nieuwe motto is: rain is just confetti from the sky!

    • Claire 7 juni 2016 at 16:09

      Oh Roos die ga ik onthouden 😉 – en ’t is ook nog Leave No Trace…