Op weg naar de WCT

13 september 2015
Strand op de West Coast Trail

Om 6.30 uur vertrekt de bus naar de noordelijke trailhead: Pachena Bay. Hoewel dit zo’n 200km van Victoria is, zal de rit 6.5 uur duren. Onderweg moeten er meer hikers opgepikt worden en er zijn een paar korte pitstops. De trip duurt vooral lang omdat er halverwege niet meer over asfalt maar over onverharde wegen wordt gereden. Deze zitten vol gaten omdat er veel en vooral grote vrachtwagens voor de bosbouw overheen scheuren. Het aantal beschikbare permits per dag is beperkt. Er zijn 25 reserveringen vooraf afgegeven en er zijn vijf startbewijzen voor ‘aanlopers zonder reservering’ zoals ik. Wie pech heeft moet een of soms zelfs twee dagen wachten in een gehucht met weinig voorzieningen en vermaak.

De bus stroomt gedurende de rit langzaam vol en als we op de parkeerplaats bij de Trailhead aankomen staan er nóg meer groepjes hikers. Ik tel veel meer dan 25 wandelaars. Als het mijn beurt aan de balie is vraagt de mevrouw of ik gereserveerd heb?

‘Nee, maar ik heb vandaag wel zin in het aanloop-arrangement’, zeg ik.

‘Vandaag?’ zegt de mevrouw en begint allerlei gegevens te vragen. Dan mag ik mijn Credit Card tevoorschijn halen en betalen. Klaarblijkelijk is er plek, yeah!

Na de verplichte, maar informatieve ‘navigeersessie’ over de do’s en don’ts op de trail is het tijd om te vertrekken. Het is inmiddels drie uur in de middag en de eerste kampeerplaats is 12km van dit startpunt.

Het is bijna niet voor te stellen, maar er valt hier zoveel regen dat het bos een regenwoud is; het is groen en er groeien veel varens en paddenstoelen. Het is daarnaast ook berengebied; dezelfde, redelijk onschuldige, zwarte beren als in de US. In de verte hoor ik zee; het ruikt hier naar een mix van oerwoud en zeelucht.

De trail begint goed met een van de vele houten ladders, die door de mos en regen glad zijn. Stijl omhoog en met een volle rugtas die mij snel uit evenwicht brengt…

Waarom wil ik dit zo nodig doen? Ik hou helemaal niet van hoogtes, gammele trappen, diepe ravijnen en gladde bruggen! OK Claartje, niet achterom kijken, stap voor stap omhoog en niet zeuren!

Na een paar trappen ben ik gewend en weer blij dat ik hier mag wandelen.

Het is belangrijk de tijd te nemen; de West Coast Trail is een trail vol modder en obstakels; het ruige zeeklimaat en het natte weer doen de trail geen goed. Als snel zie ik eruit als een heel erg modderig floddertje. Een paar uur later kom ik aan bij de kampeerplek met uitzicht op zee en voordat de regen echt losbarst heb ik mijn tent al opgezet en lig ik warm en droog in bed.

Gerelateerde berichten

  • Saar 13 september 2015 at 20:06

    Ah Claartje, I like the story!! AVONTUUR :-DD Genieten, genieten, genieten!

  • Nicolette Leenen 13 september 2015 at 20:10

    Het lijkt wel een sprookje de foto.

  • joep Kerkhoff 13 september 2015 at 20:18

    rustig tree voor tree.
    En af en toe stilstaan en genieten van de omgeving.
    succes

    • Claire 14 september 2015 at 04:15

      Precies Joep tree voor tree en niet nadenken hoe eng het is..brrr

    • Claire 14 september 2015 at 04:17

      Yup Nic, het was echt heel erg mooi daar. Ik heb nog steeds een dikke 😊 op mijn gezicht!

  • erna van garderen 13 september 2015 at 21:38

    Hihihi. Dat k..gevoel herken ik ook nog wel. En daar moet je dan ook nog voor betalen. :-). Maar idd als je weer aan het lopen bent gaat alles weer en us de wereld weer ok.
    een heel ander iets dan de pct of niet dan.
    helemaal blij dat je weer bezig bent.
    slasp lekker in je warme omgeving.
    Knuf

    • Claire 14 september 2015 at 04:18

      Pcies! ‘Waar ben ik aan begonnnen???’ Dat gevoel…

  • Bas 13 september 2015 at 22:30

    Weer heel wat anders, maar ook heel mooi!

  • Rita Berkhout 29 september 2015 at 19:26

    Begin weer aan het nieuwe hoofdstuk, ben benieuwd xx

    • Claire 30 september 2015 at 16:48

      Veel plezier x!