Op, zo die gaat!

22 augustus 2015
Bridge of the Gods in Washington

De Columbia River scheidt Oregon van Washington en the Bridge of the Gods is de manier om over de rivier te komen. Vroeger, heel vroeger toen de Columbia River nog niet vol was gebouwd met dammen lagen er op deze plek allerlei stenen waardoor de Indianen de rivier konden oversteken. Een wonder der natuur, vandaar de naam. Tegenwoordig ligt er een lelijke en smalle tolbrug waar wij PCT’ers met gevaar voor eigen leven overheen mogen wandelen.

De weidse gorge ligt op, bijna Hollands, niveau; 180 feet en de komende twee dagen staat er vooral veel ‘klimwerk’ op het programma. Vandaag is het warm, maar de wind is gekeerd en er hangt geen rook meer in de vallei. Met volle rugtassen vertrekken we omhoog en aan de laatste 500 PCT milen.

Ook hier in Washington is het extreem droog. Het water in de meren staat laag, de vijvers zijn droog en er stroomt geen water meer door de ‘seasonal streams’.

De volgende middag voel ik mij tijdens het wandelen ineens niet lekker; ik ben duizelig en heb honger en dorst. Snel doe ik mijn rugtas af, ga zitten en doe een graai in mijn etenszak.

Ik eet in een paar minuten al mijn tussendoortjes en ontbijtrepen op.

Hap. Slik. Weg.

Alle tussendoortjes en het ontbijt voor morgen én overmorgen spoel ik weg met een grote fles water.

Burp!

Hmmm, dat was niet echt verstandig, maar ik voel mij veeeeel beter. Rustig wandelen we verder en aan het eind van de middag koken we voor ons allebei een grote maaltijd.

In dit soort gevallen heeft de ander meestal genoeg eten bij zich om te delen, maar Brendon blijkt niet veel extra’s te hebben. Dat wordt ontbijten met noodles of instant aardappelpuree en er is nog wat bacon over voor tussendoor… Het is niet veel, maar voldoende om naar de cache te komen en wie weet komen we nog wat weekendtoeristen tegen aan wie ik wat te eten kan vragen? Of een andere hiker die wat over heeft?

Als we tegen de avond bij de basiq campground aankomen komt er al snel iemand op mij af met blikjes bier voor ons in zijn hand. Als we trek hebben kunnen we straks pasta met kip en broccoli komen eten?

Yup! Yeah! Ja!

Het is Magic! Heel erg welkome Magic!

In het donker, bij het kampvuur eten we die avond ons tweede diner met een blikje koude cider erbij en maken kennis met drie mannen uit Seattle. Twee zijn ‘sectionhikers’ en de derde was ooit kok en voedert graag mensen. Het is niet de eerste keer dat ze dit doen en dat is te zien aan het materiaal dat ze bij zich hebben; stoelen, tafels, koelboxen, kooktoestellen en allerlei handige spullen die wij hikers nodig zouden kunnen hebben…

Omdat er in het noorden al maanden! een XXL brand is hebben ze informatie hierover proberen in te winnen. Het ziet er niet goed uit: twee belangrijke (en enige) wegen zijn afgesloten, stadjes worden ontruimd en er is zelf een oproep gedaan waarin om hulp en materiaal van burgers wordt gevraagd… We bereiken dit gebied over tien dagen en het kan zelfs een voortijdig eindpunt van de PCT betekenen. Maar goed tien dagen is nog ver weg en de berichten over de brand veranderen iedere dag, we zien het wel als we het gebied bereiken.

De volgende ochtend schuiven we aan voor het ontbijt; pannenkoeken, eieren, worstjes, verse koffie, sinaasappelsap… Daarna mag ik ‘winkelen’ in de voorraad en krijg een hand vol mueslirepen mee voor onderweg. Hiermee kan ik onze etenscache met gemak bereiken.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 22 augustus 2015 at 22:32

    Oh wat is dat toch erg. Ziek voel je je. Of dat van de honger is of tekort aan suikers of zout. Op dat moment heb je het nodig.
    maar wat heerlijk om dan weer van die mensen tegen te komen die zo heerlijk voor je zorgen.
    volgende keer tegen Brendon zeggen dat jij meer extra’tjes nodig heb 🙂
    je gaat dus richting brand. Niet fijn, maar idd gewoon afwachten hoe het dan is.
    en anders een stuk verder weer starten. Zou zo zonde zijn het niet af te kunnen maken.
    Knuf knuf

    • Claire 24 augustus 2015 at 00:53

      Ik denk dat de combinatie vam hitte, omhoog lopen en iets te wrinig eten in de voorafgaande dagen iets te veel waren geworden….

      Maar de rugtas zit weer vol etenven vol goede moed gaan we naar het noorden 😃

  • Bas 23 augustus 2015 at 00:51

    Mooie blog, leuke foto!

    • Claire 24 augustus 2015 at 00:51

      Dank je wel Bas!

  • michèle 23 augustus 2015 at 20:42

    Erg leuk om jou te kunnen volgen tijdens je stoere tocht! Blijven genieten!

  • Emma leenen 24 augustus 2015 at 16:29

    Wat naar en vervelend dat het te veel werd voor je werd je lichaam geeft aan stop en je motor moet weer
    Opgeladen worden.
    Suikers helpen ook goed zoals een sinaasappel maar ja dat heb je niet bij de hand en bouillon.
    Maar goed van je Clara dat je bent gaan eten gelukkig kon je verder gaan.
    Wat en leuke foto van je op de brug.
    Liefs van Emma

    • Claire 25 augustus 2015 at 01:52

      Dank je wel Em, ik voel mij weer veel beter hoor! x