Rila: ijshol of spookhut?

23 september 2018

Zoals ik eerder al schreef heb ik een paar jaar geleden ook al gewandeld in dit gebied. Toen was het een huttentocht: die zijn hier namelijk in overvloed. De meeste hutten zijn souvenirs uit vervlogen tijden, een soort spookhutten.

Eén daarvan ligt in de buurt van mijn eindpunt van vandaag Ribni ezero. De eerdere spookhutervaring nodigt niet uit tot nog een verblijf in deze illustere hut (Frans lees je mee?).

Maar goed: eerst moet ik nog bij de Ribni meren zien te geraken. Omdat ik gisteren de tocht heb ingekort is de lange tocht van vandaag extra lang. Daarom ruil ik een deel van de hoge route, over een winderige kam, in voor een snellere, lagere route waarbij het pad op ongeveer gelijke hoogte blijft.

De snellere route blijkt een prima pad met mooie uitzichten en een paar uur later pak ik de oorspronkelijke route weer op.

Hier volgt een wandeling over een kam en daarna door rollende heuvels met hier-en-daar grazende paarden en een bron met ijskoud water vers uit de grond – mmmm.

Na twee ijskoude nachten is het aantrekkelijk om vannacht in de illustere hut bij de Rila meren te slapen. Ik wil er alleen logeren als er ook andere gasten zijn en niet als enige gast bij een illustere huttenwaard – jeweetmaarnooit.

In de buurt van de hut passeer ik een groepje wandelaars. ‘You hike fast’, hmm eigenlijk vind ik dat ik best langzaam ga – perspectief. Ze gaan ook naar de hut en klinken heel blij dat ze er bijna zijn. Het zijn net als ik buitenlanders, dus ik gok dat ze niet zoveel over de staat van de hut weten – of misschien maakt het hen minder uit en gedraaggik mik als een prinses? Later passeer ik twee Bulgaren ook zij zijn op weg naar de hut. Ik begin mil zowaar te verheugen op een minder koude nacht in de spookhutten.

Eerst is er een blokkenveld (leuk!), dan volgt de laatste pas (met *****uitzicht) en is de hut al te zien.

Zelfs van een afstand ziet de boel er groezelig uit

Na de laatste afdaling van de dag, op z’n Bulgaars: dus redelijk steil en een pad dat geen ‘rode loper’ is, bereik ik het komplex.

Direct besluit ik dat ik liever nog een nacht in het ijshol slaap (zo noem ik Tarptent, want ’s ochtends zit er zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant een laagje ijs op), dan in het Spookhuis. De voordeur van het Spookhuis staat open ik zie de lang-vergane badkamer, ruiten zijn stuk, overal ligt afval en ik hoor de geluiden van een televisie.

Iets verderop, aan de andere kant van het groezelige stuwmeer, vind ik een mooie bivakplek: rustig, schoon en koel.

De route: naar Ribni ezero

De route op de kaart is de geplande route.

List   

Information
Click following button or element on the map to see information about it.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

Rila dag 3: van Musala naar    

Profile

50 100 150 200 5 10 15 Distance (km) Elevation (m)
No data elevation
Name: No data
Distance: No data
Minimum elevation: No data
Maximum elevation: No data
Elevation gain: No data
Elevation loss: No data
Duration: No data

Description

Rila van Musala naar

Heb je iets aan deze informatie? Lees je mijn blog met plezier?
Wandelen en bloggen maakt dorstig!

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon tijdens een bergtocht: er kunnen fouten in staan. De internetverbinding is op goed geluk. De route op de kaart is bij nadering. 

Gerelateerde berichten

  • Erna van Garderen 23 september 2018 at 22:33

    In de hut zal het met open deur en kapotte vensters toch ook.niet warm geweest zijn. Dan liever een schone droge ijskoude plek.😂😂

    • Claire 26 september 2018 at 07:34

      Pcies, dat dacht ik ook!

  • Cor Speelman 24 september 2018 at 05:58

    Volgens mij mag jij je zelf na deze tocht best de titel “Kapitein Iglo” geven.

    • Claire 26 september 2018 at 07:34

      ☺️☺️☺️

  • Frans 24 september 2018 at 21:45

    Hoi Claire,
    Mooi om daar weer te zijn in het berige land! Dat de hutten nog steeds horror zijn valt me wel een beetje tegen. Is er echt niks verbeterd? Zelfde type hutten-mannen? Dan is zo’n tarp een beter optie 🙂 Ben benieuwd of je nog een gezellige hond meekrijgt. Veel plezier daar. Zal een kleine bijdrage doen voor een koffie of een Melnik wijntje;-)

    • Erna van Garderen 25 september 2018 at 12:24

      Ha die Frans , de hond is er inmiddels (geweest) . Hahahaha

      • Claire 26 september 2018 at 07:30

        Ja, want wat zou een tocht zijn zonder hond in het verhaal?!

    • Claire 26 september 2018 at 07:33

      Oh wat lief! Daar kan ik zelfs een shopska en diner bij bestellen! 🙂 ‘Ja, de hutten het is me wat’ – intussen is het hier namelijk best toeristisch.