Ruta de los Jesuitas / Paso de Vuriloche (GPT21)

16 februari 2018
Paso Vuriloche

De luxe nachtbus heeft mij vanuit Santiago zo’n 1000 kilometer naar het zuiden gebracht. Ondanks de luxe van een stoel/bed met gordijnen rondom sta ik om 6.30 uur niet helemaal fris en fruitig op het busstation van Puerto Montt. 

Vanaf hier brengt een bus mij naar Ralún, dat ligt in de buurt van klimparadijs La Junta/Cochamó. Bij de halte wachten dan ook veel mensen. Gelukkig blijkt de bus niet één, maar twee bussen te zijn en kan ik nog een paar uur zittend dutten (met dank aan de anti-wagenziekte pil).

Ik ben terug in het zuiden om een eerder overgeslagen deel van de trail alsnog te lopen. Yeah!

Andes-doorsteek

Het eerste deel is Ruta de Paso de Vuriloche een doorsteek door de Andes van Chili naar Argentinië.

Vuriloche is Mapuche voor ‘de mensen van achter de bergen’, verwijzend naar een nederzetting aan het Nahuel Huapi-meer.

Vanaf 1700, zijn hier expedities geweest vanaf het eiland Chiloé, waar de Spanjaarden aanmeerden en op later zoek gingen naar land om zich te vestigen. Ergens in 1700 was er een Jesuita die samen met een prinses op expeditie richting het Nahuel Huapi-meer ging. Een El Dorado, doel van de onderneming, hebben ze nooit gevonden, maar dankzij de Jesuita heeft de ruta een pelgrimstatus gekregen.

Langs de route wonen pobladores, allemaal op leeftijd, omdat jongeren geen interesse hebben in een leven op deze barre en afgelegen plek zonder voorzieningen.

De baai waaraan ik uitstap is een enorm fjord. Naast dat mijn hoofd wazig van de slechte nacht en lange busrit is, loop ik in een wolk.

De eerste tien kilometer zijn gemakkelijk; over een ripio omhoog en weg van de bewoonde wereld. Dan volgen er een paar kilometers naar Lago Cuyahué. Hier geen bloedhete woestijn, maar een weelderig, vochtig en dichtbegroeid regenwoud.

De wolk is weggetrokken en voor Patagonse begrippen is het geweldig mooi weer. Bij het meer zet ik Tarptent op en de rest van de middag relax ik wat, om bij te komen van de busreis.

Doolhof XXL

Hoewel de route twee geweldig mooie namen heeft en er best wat wandelaars zijn, is dit eigenlijk het terrein van de Pobladores en Arrieros. Dat blijkt de volgende ochtend; het pad is niet één pad, maar bestaat uit meerdere koeienpaden. Oriënteren in het donkere, dichtbegroeide bos zonder uitzicht is best een uitdaging. Gelukkig weet ik met behulp van vriend GPS (ongeveer) de juiste weg te vinden.

Omdat het prachtig weer is, is de normaal modderige trail nu kurkdroog en zijn de langzaam stromende rivieren gemakkelijk door te steken.

Staat ze tóch weer tot haar heupen in een rivier!

Later, als ik in Pampa Linda ben, vertelt iemand mij dat als het heftig heeft geregend, het water in de rivier zomaar een meter hoger kan staan en dat er niet lang geleden nog iemand in is meegesleurd – gelukkig met goede afloop. Deze route is daarom maar een paar maanden per jaar te lopen.

Erosie: regelmatig loop ik door een soort loopgraaf

De hele dag loop ik afwisselend door een donker bos, weilanden rondom kunstig gebouwde huizen en langs/door rivieren. De hele dag vergezeld door Tábano’s. En muggen.

Dan is daar ineens een andere wandelaar. ‘Of ik een kaart heb?’, vraagt hij. Samen met twee vrienden wandelt hij hier. Ze zijn hun wandelkaart op de heenreis verloren. Ik geef ze mijn mobiele telefoon, zodat ze foto’s van de route kunnen maken, want een wandelkaart heb ik niet. Ik bied ze aan om samen met mij te lopen, als ze dat prettiger vinden – het is hier namelijk écht een doolhof. Na overleg nemen ze het aanbod aan. Ze zeggen dat ik gewoon in mij tempo moet lopen, maar dat blijkt veel te snel. We besluiten samen te kamperen zodat ik ze morgenochtend een stuk op weg kan helpen.

Als we een Arriero tegenkomen geeft hij een tip voor een mogelijke bivakplek. De plek kunnen we niet vinden en het begint al donker in het dichtbegroeide bos te worden. De Chico’s hebben naast de verloren kaart-uitdaging met twee defecte rugtassen en best wat gewicht in de tassen óók een materiaal-uitdaging.

Het is tijd om te stoppen met wandelen.

Naast het pad is precies genoeg plek voor onze tenten en op het keienstrand aan de rivier moet er natúúrlijk een kampvuur gemaakt worden.

Eigenlijk wil ik morgenochtend vroeg beginnen met wandelen, maar dát is een te grote uitdaging voor de Chilenos. In de hoop dat dit laat genoeg voor hen is om een stuk met mij mee te lopen, stel ik de jongens voor om 8.30 uur te vertrekken…

De route: Paso de Vuriloche/Ruta de los Jesuitas

List   

Information
Click following button or element on the map to see information about it.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

Ruta Paso de Vuriloche Andes Crossing   

Profile

50 100 150 200 5 10 15 Distance (km) Elevation (m)
No data elevation
Name: No data
Distance: No data
Minimum elevation: No data
Maximum elevation: No data
Elevation gain: No data
Elevation loss: No data
Duration: No data

Description

Ruta de los Jesuitas / Paso de Vuriloche / Greater Patagonian Trail 21

Op Wikiexplora lees je meer over de GPT. Hier een uitgebreide omschrijving van de Ruta de los Jesuitas.

Heb je iets aan deze informatie? Lees je mijn blog met plezier?
Wandelen en bloggen maakt dorstig!

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon in Patagonië: er kunnen fouten in staan. De internetverbinding is ‘op goed geluk’.

Gerelateerde berichten

  • Erna van Garderen 16 februari 2018 at 08:17

    Wat een machtig mooi toetje. Prachtig. Maar mooie foto’s, mooie natuur.
    Knuf

    • Claire 18 februari 2018 at 12:29

      Yup. Blij met de keuze om terug te gaan. Supermooi! Het zonnige weer helpt natuurlijk

  • Herman Keeler 16 februari 2018 at 09:03

    prachtig!!!!

  • Liesbeth 16 februari 2018 at 10:45

    Ha zo zie je maar weer wie wie kan helpen 😉 het meisje waar als maar aan gevraagd word of het wel verstandig is! Blijkt het toch echt wel goed voor elkaar te hebben!

    • Claire 16 februari 2018 at 11:40

      😬

  • Hein Leenen 16 februari 2018 at 11:01

    Mooie plaatjes en een lachende klara..

  • Menno Leenen 16 februari 2018 at 13:05

    Ik had al een tijdje niets meer van je gehoord zus. Leuk dat je het nog steeds naar je zin hebt. Ik mag eindelijk weg uit Duqm – Oman. Vlieg over 3 dagen naar Sri Lanka toe voor 2 weken rust, na 9 weken werk ben ik daar wel aan toe. De volgende werk bestemming is…… jawel het wonderschone Bangladesh.

    • Claire 16 februari 2018 at 15:44

      Werken is goed voor je! 😬