Temuco en Los Ángeles: waar is mijn stal?

5 januari 2018

Onder het genot van panfluit-variaties op kerstklassiekers doe ik inkopen in de Mall. Er zijn hier 8! outdoorwinkels, wat een feest!

Na de afgelopen dagen flink kilometers gemaakt te hebben was er ineens een pas, een flink besneeuwde pas. Ik had er weinig vertrouwen in. Omdat het kerstweekend naderde moest ik snel beslissen: op onderzoek uitgaan, met het risico dat als het niet lukt de pas te overmeesteren ik etens- en bustechnisch in een ‘uitdagende’ situatie zou komen óf direct omreizen en kans maken op een lift/rijdende bussen.

Ik ben voor de meest veilige en vertrouwde versie gegaan: omreizen.

Na 15 kilometer over een uitgestorven weg te hebben gelopen, heeft een familie mij een lift naar de kruising met de volgende weg gegeven. Mijn tas mocht in de achterbak bij twee geitjes, die hadden ze zojuist gekocht voor de kerst-asado. Ze weten ook te vertellen dat ik op de volgende weg geen bus hoef te verwachten; die rijdt alleen in de ochtend.

Shadow-fie

Shadow-fie!

Een kilometer later geeft een andere familie mij een lift helemaal naar Lonquimay. Als ik ze een foto van de vogelspin laat zien, reageren ze ongeveer zo: ‘o, da’s niet bijzonder hoor, die zien we hier heel vaak’. Nou, ‘para mi is het especial. Nee, in Holanda hebben wij geen vogelspinnen’. De twee puberjongens leren Engels op school, maar durven geen woord te zeggen. Het is ook moeilijk om hier Engels te leren, zowat het hele continent spreekt Spaans; televisie, radio, alles is hier in het Spaans – tsja wanneer heb je Engels nodig?

Roadwalk GPT

Kerstshoppen in Temuco

In Lonquimay heb ik de komende vier dagen de keuze uit een bus naar kleine stad Victoria of de iets grotere stad Temuco. Ik ga voor Temuco, volgens Internet is er geen reden voor toeristen om er naar toe te gaan, er is dan ook geen gezellig hostel waar ik kan gezellig chillen en de gezellig de kerstdagen kan doorbrengen. Er is wel een soort-van-hostel, uiteraard alléén met een handvol Chileense gasten.

In de stad is het een pré-kerst chaos. Een gezellige chaos met een kerstmarkt Chileense stijl (jugo de frutas, papa’s fritas, completo’s en gegrild vlees in plaats van glühwein en worst. Er zijn fruitverkopers (kersen, frambozen, bessen en aardbeien, yumyum), overal zijn er dames die tegen betaling kado’s inpakken en bomberos die kerstloten verkopen. Dit alles terwijl het 25+ graden is.

TemucoEn er is de Mall, hier komt trouwens een ander publiek dan in de gezellige chaos in het centrum.

Ik ben er omdat de gemene bomen van een paar dagen geleden een barefoot/water-schoen hebben verschwunden. In de Mall zit een vestiging van het merk, maar helaas: ze verkopen geen bare-voetjes.

En ik ben hier omdat ik een oplossing zoek voor de gemene graspollen. ’s Ochtends, als het gras vochtig van de dauw is heb ik er geen last van, maar ’s middags, als het droog is, snijdt het gras gemeen in mijn benen met rode, brandende striemen als gevolg.

‘Zal ik een lichtgewicht lange broek kopen?’ Nee, dat is veel te warm en kans op chaving.

‘Tights?’
Nope, véél te warm.

‘Kniekousen?’
Oempfff. Dat is ook véél te warm én ze zijn alleen in donkere kleuren verkrijgbaar (Tabano’s!).

Dan zie ik van die Compressie-dingen (geen idee hoe ze heten). Ze zijn lichtgewicht, afgrijselijk fel gekleurd (daar schijnen Tabano’s minder snel op af te komen), stevig, ze zullen niet snel afzakken en zijn vást goed voor andere zaken. Ik verlaat de winkel met model XXL (Hollandse kuiten), uiteraard in de meest subtiele kleur.

In het niet-toeristische Temuco en Los Ángeles, waar ik de volgende dag naar toe reis, zijn de kleinere hostals en hotels met kerst gesloten, blijkt later. Buiten een exclusief hotel, lukt het mij niet om onderdak te vinden. Wel rijden er bussen. Snel besluit ik dan maar de bus richting de trail te nemen; ik heb in ieder geval genoeg eten bij mij om de komende dagen door te komen en voor bivakkeren ben ik niet afhankelijk van anderen.

Op verschillende busstations informeer ik naar de bus naar TrapaTrapa, maar niemand kan mij een duidelijk antwoord geven. De maatschappij heeft een duidelijke website waarop de vertrektijd staat. Ik besluit te wachten en alle bussen op het station in de gaten te houden.

De vertrektijd verstrijkt en ik heb de bus niet gespot. Het is tijd voor plan nummer zoveel: snel besluit ik de bus naar het iets noordelijkere Abanico te nemen, dan loop ik in een paar dagen naar het zuidelijkere TrapaTrapa en reis over een paar dagen via Los Angeles weer terug. Dit heeft als bijkomend voordeel dat ik dan in de stad inkopen kan doen, dat is een stuk gemakkelijker dan in een dorp. Vanuit Abanico is het een paar kilometer lopen naar NP Laguna de Laja en een camping in de buurt van de ingang.

Een paar uur later stap ik op de kruising in de buurt van Abanico uit de bus. Als bij een winkeltje cola koop, biedt een familie mij een lift aan richting het park. Oh, wat is dat lief! Ze zijn een dagje uit: watervallen en de vulkaan vanuit de auto bekijken.

Er blijken hier meer mensen een dagje uit te staan. Hier lopen, terwijl er auto’s langsrijden is niet bepaald leuk, dus ik ben hartstikke blij met de lift.

Antuco riverDe camping blijkt abierto te zijn, yeah! Het is een particuliere camping en er zijn vandaag, kerstavond, meer gasten. Mijn stal, inclusief warme douche, heb ik tóch nog gevonden. Morgen een kerstwandeling!

Heb je iets aan deze informatie? Lees je mijn blog met plezier?
Wandelen en bloggen maakt dorstig!

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon in Patagonië: er kunnen fouten in staan. De internetverbinding is ‘op goed geluk’.

Gerelateerde berichten

  • Erna van Garderen 5 januari 2018 at 15:42

    Wat een acties weer. Moeilijk om een goed beeld te krijgen zonder een globaal overzicht. Maar als altijd boeiend. 😀😀 alsnog fijne dagen toegewenst hoewel Ketst al bijna 2 weken achter ons ligt. 🤣.
    Knuf

    • Claire 5 januari 2018 at 16:30

      Ja blog niet helemaal real-time, voor de veiligheid en omdat het veel tijd kost 😉

  • sjaak okkerman 5 januari 2018 at 17:52

    hallo Claire ,ik weet niet of “nevada de Chillan” ook op je lijstje voorkomt ,maar ik ben momenteel in Chillan ,als je weer eens Nederlands wil praten zou ik de bus kunnen nemen om je te ontmoeten.Ik hoor het wel .

    • Claire 5 januari 2018 at 18:55

      Oh, wat jammer daar ben ik nét langsgekomen. Ik heb er zelfs een nacht ge-glampingd. Nu terug de bergen in via San Fabian.

      Ps. Ik ben fan van de Valle de Aquas Calientes, bijzonder en mooi!

  • Emma 5 januari 2018 at 20:56

    Wat een bijzonder Kerstverhaal en daar kwam Clara naar de Kerststal☺zo van ver gelopen naar het stro om zich te nestelen.
    Jammer geen neue wasser schoenen wat dacht je Yup die heb ik zo nodig.Knuffel Emma

    • Claire 5 januari 2018 at 21:02

      Ach, runners doen het ook prima in de rivier, worden ze gelijk schoon 🙃