Traversia Paso el León: naar refugio el Arco (GPT21)

26 februari 2018
Paso El Leon Huella

Het is topdrukte in Bariloche. Wat ooit een bestemming voor avontuurlijke reizigers was, is nu een feestelijke bestemming voor jong en een luxe bestemming voor iets minder jong. 

Ik ben er voor de vierde keer, en mijn vorige bezoek was geen succes. Vooral het laatste hostel/de vieze kelder waar ik heb overnacht is niet voor herhaling vatbaar. Ik ben, denk ik, te oud voor te brakke stapelbedden, te ranzige badkamers en te luidruchtige en te dronken kamergenoten.

Mijn ‘laatste’ tocht, de Ruta de 5 Lagunas, was zo mooi dat ik heb besloten dat ik genoeg heb gewandeld in Patagonië. Ik had nog een andere, korte tocht terug naar Chili gepland, maar wat voegt dat toe? Voor een paar tientjes kan ik de bus nemen en relaxed uit het raam naar de omgeving staren, dat klinkt best aantrekkelijk toch?

Die vlieger gaat natúúrlijk niet op!

In de bus vanuit Colonia Suiza naar Bariloche ontmoet ik de Engelse wandelaars die ik in gisteren in el refugio heb ontmoet. Ze logeren in een fijn hostel, maar ze weten ook te vertellen dat het hostel vol zit.

Nadat ik moe, koud en vies in een druk Bariloche ben aangekomen. Mag ik eerst op zoek naar een hostel. Todo el mundo heeft, in tegenstelling tot mij, natuurlijk wél een onderkomen gereserveerd, dus er volgt een tocht langs hostels tot ik een ‘si’ als antwoord krijg + een hoogseizoen prijs mag betalen voor een mwah onderkomen met mwah faciliteiten.

Als ik, na een koude douche en een calorierijke lunch, bij het buskantoor in het centrum informeer naar de bus naar Puerto Montt, blijkt de eerstvolgende bus mét plek over drie dagen te vertrekken. Zolang wil ik hier niet blijven!

Dus… neem ik de bus naar het busstation buiten de stad, waar loketten van andere maatschappijen zijn. Ook hier blijk ik pas over drie dagen te kunnen vertrekken, er zijn nog enkele plekken vrij: ‘snel beslissen s.v.p’. De kantoren sluiten over enkele minuten, ik ben moe en keer terug naar het hostel. Zonder kaartje.

Tja.

Dan bedenk ik dat lopen naar Chili bijna even snel is.

Dus van plan A. naar plan B., ga ik weer naar plan A.

Vlak voor sluitingstijd koop ik eten voor de wandeltocht in de overvolle en chaotische supermarkt. Een half uur bij de kassa in de rij staan om af te kunnen rekenen; mijn liefde voor Bariloche groeit er niet van.

Om de route te lopen moet ik wel nog een stuk bussen. De volgende ochtend zorg ik dat ik voor openingstijd bij het buskantoor ben. Ik mag blij zijn: in de bus van 14.00 uur is nog wel een plekje vrij.

Vanaf de bushalte in de buurt van Rio Villegas, is er eerst nog dik 35 kilometer, oninteressant ripio.

Alles is beter dan nog drie dagen in Bariloche doorbrengen.

Aan de ripio bij Río Villegas zijn wat houten schuurtjes waar eten wordt verkocht. Uit tactische redenen eet ik er een fruitsalade. Ik klets wat met de dagjesmensen, wie weet peuter ik een lift los?

De fruitsalade is lekker, het kletsen is gezellig, maar een lift zit er niet in.

Ik besluit te lopen en niet veel later stopt er een auto. ‘Je kunt maar zes kilometer meerijden’, verontschuldigt de bestuurder zich. Ik ben blij met iedere kilometer. Zes kilometer is trouwens een dik uur lopen.

Daarna is het even over met mijn geluk. Er rijden best wat auto’s op de weg naar het einde van Argentinië langs, maar helaas zitten de meeste auto’s allemaal vol (de inzittenden zwaaien wel vriendelijk naar mij) of ze scheuren hard voorbij (die bestuurders zwaaien niet en laten alleen een stofwolk achter).

Dan stopt er een auto. Het zijn mensen waar ik eerder mee heb gekletst. Ze zijn op weg naar een brug één kilometer verderop, maar rijden nog wat extra kilometers speciaal voor mij. Lief hè?!

Niet veel later, stopt er eindelijk een auto die helemaal naar de camping aan het einde van de weg gaat. De bestuurster vertelt dat er in Bariloche veel is veranderd en dat het nu bekend staat als feestbestemming voor rijke jongeren uit Buenos Aires. De camping blijkt een verrassing te zijn; er zijn veel, vooral sportieve, mensen met een mountainbike of kayak, het is er écht gezellig druk, er is een mooi strand aan de helder groene rivier en bij het restaurant geef ik mijn laatste Argentijnse pesos aan een maaltijd uit.

De volgende ochtend loop ik tien kilometer naar de grens. ‘Dit jaar zijn er veel minder toeristen dan vorig jaar’, vertelt de Argentijnse grenswacht. ‘Dat komt er voor het populaire La Junta nu met reserveringen en een maximum aantal kampeerders wordt gewerkt’.

Via een hek laat ik mijzelf Argentinië uit en Chili in.

Er volgt een korte overtocht met de boot; de brug is een paar jaar geleden verwoest.

Vracht voor de boot.

Hierna volgt de procedure bij de Carabineros de Chile: na het vlekkeloos beantwoorden van de vragen zet de beambte stempel nummer zoveel in mijn paspoort.

Paso El León

Lang werd deze route alleen door Arrieros gebruikt om hun vee naar het slachthuis in Cochamó, aan de kust, te brengen. De route is nog steeds druk in gebruik door mannen te paard en ik kom er vandaag flink wat tegen. Bijna allemaal zijn ze beschonken/dronken. Ik blijf er maar uit de buurt.

Omdat het de afgelopen tijd redelijk droog en warm is geweest is het pad goed te lopen. Ook zijn er allerlei constructies van hout op extra modderige of steile delen aangebracht, niet voor wandelaars maar voor het vee.

Deze Andes-doorsteek is meer georganiseerd dan de noordelijkere Paso de Vuriloche; er zijn meer ‘campings’ en de Pobladores verkopen brood, eieren en meer aan voorbijgangers.

Als blijkt dat mijn doel de ‘camping’ aan Lago Vidal, bij het huis van één van de dronken mannen te paard blijkt te zijn, sneak ik langs het huis en bivakkeer ik ergens uit het zicht – voor de zekerheid. En voor een betere nachtrust.

De volgende ochtend loop ik eerst de vele kilometers langs het meer. Het is een wandeling door een donker en vochtig regenwoud, over een modderig pad en grotendeels zonder uitzicht. Er is ook een mogelijkheid om de boot over het meer te nemen, maar dat is, omdat ik alleen ben, best prijzig… en ik had de dronken man op paard moeten vragen om radiocontact met zijn buurman aan de noordkant van het meer te zoeken en daar had ik geen zin in.

Een paar uur later, bij een volgend meer met een klein zandstrand pauzeer ik. Er kampeert een Argentijn en hij spreekt Engels, gezellig!

Na de pauze worstel ik mij door de modder, boomwortels, bouwwerken, rivieren en loopgraven (de door erosie diep uitgesleten paden) naar refugio El Arco, een schuilhut en de vlakbij gelegen ‘camping’ – met sterren-uitzicht.

Traversia Paso el León – Cochamó

List   

Information
Click following button or element on the map to see information about it.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

Traversia Paso el León   

Profile

50 100 150 200 5 10 15 Distance (km) Elevation (m)
No data elevation
Name: No data
Distance: No data
Minimum elevation: No data
Maximum elevation: No data
Elevation gain: No data
Elevation loss: No data
Duration: No data

Description

Traversia Paso el León

30,5km, 920m. stijgen en 750m. dalen, 18,9km, 715m. dalen en 645m. stijgen en 22km.

Heb je iets aan deze informatie? Lees je mijn blog met plezier?
Wandelen en bloggen maakt dorstig!

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon in Patagonië: er kunnen fouten in staan. De internetverbinding is ‘op goed geluk’.

Gerelateerde berichten

  • Erna van Garderen 27 februari 2018 at 16:24

    Wat een pracht weer. Maar… Wat zijn die “balen” ??? De eerste foto onder je hek naar Chili. Katoen???
    Nog veel plezier , gezellige mensen en mooi weer. Lijkt me een mooie afsluiting.
    Knuf

    • Claire 27 februari 2018 at 16:40

      Da’s wol, ik ben tenslotte in het land van de Corderos! 🐏🐑

  • Erna van Garderen 1 maart 2018 at 15:57

    Ok. Dus hij is langs geweest.
    😃

    • Claire 2 maart 2018 at 16:55

      Uiteraard. Uiteindelijk komt alles goed. 😀