Van de woeste bergen van Paklenica naar ehm…

27 juni 2016
Paklenica Via Dinarca

Dag 23: Struge-Tulove Grede-Starigrad

Aantal kilometer: 35,5 + 1500 meter dalen en 1100 meter stijgen.

Met oordopjes in heb ik heerlijk geslapen. Ik heb niet eens gehoord dat er ergens in de nacht nog drie wandelaars de hut binnen zijn gekomen. Om 5.30 uur vertrek ik, het weer is onstuimig met harde wind en donkere wolken. Eerst is er een klim naar Vaganski Vrh, met 1757 meter is dit de hoogste top van dit gebied.
Top Vaganski vrh Paklenica

Vanochtend is het stil en mistig. Het enige wat ik hoor is de wind.

Harde wind…

Zachte wind…

Aanhoudende wind….

De wind in de capuchon van mijn jas…
image

Ik hartje Paklenica

Na de top trekt het af en toe een beetje open en zie ik wat een geweldig mooie omgeving dit is; ruige bergen met diepe afgronden en af en toe uitzicht op de kust, wow! Als een gebied kan aanraden voor een wandeltocht dan is het Paklenica, zeker omdat het technisch niet moeilijk wandelen is, maar je er wel het gevoel hebt ver weg van de bewoonde wereld te zijn. Volgens de jongens van gisteren sla ik zelfs een geweldig mooie en niet te missen canyon over.
Trail Paklenica
Vandaag staat er een bere-tocht op het programma, want ik wil Tulove Grede bereiken. Dit moet planning-technisch omdat dit gebied ‘erg geleden heeft onder de oorlog’, dat is een vriendelijke manier om te zeggen er nog mijnen liggen. In een groot deel is het alleen op de weg of op de trail veilig. Ik hoop bij Tulove Grede op óf een lift naar de bewoonde wereld óf een plek waar ik veilig en het liefst enigszins relaxed dus uit de wind, zon en het zicht kan bivakkeren. Dan kan ik morgen de meer dan 30 kilometer lange tocht over de weg naar het stadje Graçac lopen.
Vlaŝki GradVia Dinarica
Vlaŝki Grad, de hut, blijkt inderdaad niet meer te bestaan (er zijn plannen ‘m te herbouwen). In de buurt is wel nog een waterput en even verderop op de trail druppelt er water rechtstreeks uit de berg.

Langzaam verlaat ik de bergen van Paklenica en verandert het landschap in een hoogvlakte. Het is hier warm en droog, maar met geweldige uitzichten. Ik word getrakteerd op een extra bron met ijskoud water vers uit de berg. Yeah!
Paklenica Via Dinarica
Daarna volgt het mindere deel van deze dag; een lange wandeling over een bergweg zonder schaduw. Hoewel ik vanochtend vroeg ben vertrokken en niet heb getreuzeld ben ik hier toch op het heetste moment van de dag. Gelukkig staat er een koele wind en voelt het nog lang niet zo heet als in de Mojave-woestijn vorig jaar.

Vlak voor Tulove Grede zou ik kunnen doorsteken over een wandelpad. Helaas staat is er een nieuw gebouwd huis op de GPS-lijn. Ik vind wat oude markering en wat platgedrukt gras. Maar al snel ben ik beiden weer kwijt. Het is zó verleidelijk om mijzelf verder te navigeren, maar ook hier is het, geloof ik, potentieel mijnengebied. Ik keer om, terug omhoog naar de weg en maak nog wat extra meters…
Via Dinarica Tulove Grede
Als ik aan de voet van Tulove Grede sta, zie ik het al: deze top hoef ik niet persé op… ik heb 35 kilometer in mijn benen heb zitten en het is al laat in de middag. Had ik al verteld dat het warm is? Ik zoek de veilige schaduw op het parkeerterrein op.

Dit is niet de allerleukste plek om te overnachten, zeker omdat er af en toe toeristen langs komen gereden en uitstappen om foto’s te maken. Niet alleen de oude weg is mooi om over te rijden, de bergen zijn zo ook voor de luie toerist vanuit de auto te zien én in de jaren ’60 zijn hier Westerns opgenomen (de muur waardoor ik in de schaduw kan zitten heb ik te danken aan Winnetou).

Tot slot is hier in de oorlog heftig gevochten en zijn daar overal de restanten van te zien; monumenten voor gevallen strijders, ruïnes en verderop borden met doodshoofden erop die waarschuwen voor mijnen.

Van de auto-toeristen word ik niet zo blij, vaak zijn het luidruchtige groepjes, die niet zo veel van het wandelen begrijpen. Dit zijn de mensen waarvan ik niet wil dat ze weten dat ik hier alleen ben.
Tulove Grede parking

Eén vieze hiker. Drie geparkeerde auto’s. Eén missie.

Er staan drie auto’s geparkeerd. Ik mij zo ‘liftklaar’ als mogelijk; tas en wandelstokken ingepakt en ik trek mijn niet stinkende slaap-t-shirt aan want na vier dagen ruikt het wandelshirt lekker flodderig.

Dan begint het wachten…

Ondertussen eet ik al mijn snacks op.

En schrijf ik het begin van dit blog.

De bestuurders moeten trouwens wel bij hun auto terug komen, want hier op de berg bivakkeren is geen serieuze optie, alléén thru-hikers zoals ik overwegen dat.

Ik bekijk de foto’s op mijn camera.

Ik probeer zittend een dutje te doen.

Dan: stemmen in de verte.

Drie verhitte en blije wandelaars. Drie is goed, dan blijft er één plek in de auto over!

Ik begin een praatje. Het zijn Slovenen en ‘topwandelaars’, ze zijn met vakantie en maken dagtrips naar de toppen hier in de omgeving en vandaag waren ze op Tulove Grede. Eén van hen spreekt wat Duits, ik probeer uit te leggen dat ik een lift nodig heb, maar mijn Duits is zo slecht dat het maar matig lukt (als ik ooit tijd over heb weet ik wel wat ik zou willen leren)… Dan biedt ze zelf een lift aan! Ze gaan naar de kust. Naar Starigrad.

Starigrad klinkt geweldig!

Het ligt ook precies niet de kant op, die ik op wil, maar hé ik geloof niet dat ik in de positie ben om eisen te stellen?

Er volgt een lange, bochtige en warme rit over de oude, brakke weg met geweldige uitzichten op de bergen van Paklenica en iets somberdere uitzichten op de vele borden die waarschuwen voor mijnen.
Tulove Grede

Over etappe #18 (deel), #19 en verder

Misschien had ik het deze etappes anders kunnen plannen, maar op een LAW is dat bijna niet te doen. Dat is wat een LAW anders maakt dan een tocht van één of twee weken. Mocht je deze etappes willen lopen, bedenk dan een betere strategie dan de mijne.

Vanwege het gevaar voor de mijnen loopt de trail over wegen met bijna geen schaduw. De weg en het parkeerterrein zijn officieel de enige veilige plekken. De aanloop naar de weg, NP Paklenica uit, is over een hoogvlakte. Eveneens vol in de zon.

Ik denk dat etappe #19 eigenlijk niet geschikt is voor een LAW in de zomer.Er is geen doorgaand verkeer, hier komen alleen dagwandelaars (Tulove Grede) of toeristen. De toeristen zijn doorgaans in een 4×4 op excursie/fotosafari. Verwacht daar geen lift van.
Trail Tulove Grede Via Dinarica
Dit in combinatie met de volgende etappe, die een top op gaat en dan terugkeert naar de (snel)weg en de etappe daarna (#21), die door bewoond gebied en over verharde wegen gaat (binnenland, vol in de zon, waar te bivakkeren?). Eigenlijk zijn er in dit gebied op dit moment iets teveel obstakels, zoals Amerikaanse lange afstand-wandelaars zeggen ‘the trail decides’.

Alternatief

Ik heb de wandelkaart niet bij de hand, maar wie weet is er een mogelijkheid om Paklenica aan de noord/oostkant te verlaten? Of anders via de mooie canyon (mountainhut Paklenica), Starigrad in en dan een stuk met het OV reizen?
In het volgende blog meer over de reis van Starigrad naar Knin.

Stage 17 en 18 Via Dinarica

Check deze link voor meer informatie en GPS-tracks.

Bekijk meer foto’s op Instagram. Lees je mijn blog met plezier? Heb je iets aan deze informatie?Trakteer mij op ijskoude cola.

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon, tijdens het hiken van de Dinarica; er kunnen daarom fouten in staan.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 27 juni 2016 at 16:22

    En? Waar ben je terecht gekomen? Ver uit de route? Lijkt mij niet echt je van het al die mijnen om je heen. Idd op de weg slapen is geen optie.
    Maar steeds nog prachtige beelden.
    Knuf

    • Claire 27 juni 2016 at 18:25

      Op de weg en trail is het prima hoor, dat is veilig. Het klinkt allemaal heel eng, maar het is vooral iets om rekening mee te houden…enne offtrail heb ik toch niet zoveel te zoeken. Starigrad was uit de route maar een gezellig dorpje aan de kust.

  • Emma leenen 27 juni 2016 at 18:51

    Wat een verhaal van vandaag een zware tocht met een warme temperatuur erbij.
    Ja het klinkt nogal bizar de mijnen velden.
    Weer een Gelukkie dat je mee kon daar slapen zoals je schrijft was de optie niet.
    Knuffel van Emma

    • Claire 28 juni 2016 at 05:39

      De mijnen zijn vooral een ‘ obstakel’ om rekening mee te houden. Op de trail en de weg is er niets aan de hand.