Vliegende start van de Via Dinarica

3 juni 2016
Nanos Plateau Via Dinarica Slovenia

Dag 1: Sempas-G.K. Selovec

Een oude man roept iets naar mij vanuit zijn tuin. Ik gebaar dat ik omhoog wil lopen, naar de Maria-kapel, een ruïne die hoog boven het dorp op een rots is gebouwd. We zwaaien en ik loop door.

Na een paar minuten wandelen staat er ineens een huis op mijn pad. Een nieuwbouwproject. Ik sla rechtsaf en hoewel ik iets uit de richting loop, probeer ik het via deze weg. Misschien is er een omleiding – het zou zomaar kunnen. Na een stukje gelopen te hebben stuit ik op een gesloten hek, met daarachter een blaffende hond. Op het hek hangt een oranje bord met de mededeling Pozor Zivina*. Tsja wat zou dat nu betekenen? Vanwege de blaffende hond draai ik om.

Ik loop terug naar beneden, naar het dorp en spreek twee mannen aan. Kan ik hier omhoog lopen vraag ik, terwijl ik wijs naar de kapel daarboven. Ze spreken geen buitenlands en gebaren iets van dat het wel goed zit (ofzo). Na tien minuten lopen, struinen en zoeken kom ik uit op een landje met daarop borden waarop met grote rode letters Ne Kradi** staat geschilderd. Tsja, wat zou dat betekenen? Ook hier hoor ik blaffende honden. Ik draai om. Poging 3, de laatste. De weg eindigt in een tuin bij een huis. Dit wordt niets. Er zit niets anders op dan een omweg van een paar kilometer te maken over een geasfalteerde weg.

Ik heb in ieder geval een wijze les geleerd: als een pad op de wandelkaart niet een gemarkeerde wandelroute is, dan is het beter deze over te slaan…

Mopperdemopper loop ik in de regen over een stomme weg omhoog. Grr Grr.  Hier is iedere boerderij voorzien van een agressief blaffende hond. Het geluid galmt door de vallei. Mijn komst blijft in ieder geval niet opgemerkt deze avond…

Maria-route

Met de Maria-route zit ik overduidelijk goed. Iedere paar honderd meter staat er een groot kruis met beeld, windlichten, bloemen, etc. Eenmaal boven aangekomen trekt de lucht even open en bij pauzeer ik bij de kapel om foto’s te maken en wat te drinken.

SV Marija Nanos plateau Slovenia

Hoewel dit een aantrekkelijk en prachtige plek is om te overnachten wil ik nog een stuk verder lopen, omhoog naar de kam, zodat ik morgenochtend niet met een klim hoef te beginnen. Daarbij; het is nog geen 19.00 uur en het blijft nog een paar uur licht.

Avondwandeling

De klim van 300 meter gaat over een goed gemarkeerd, maar slecht onderhouden pad. Tussendoor komen er twee crossmotoren naar beneden gesjeesd die het pad nog eens extra omploegen. Een klein uur later sta ik bovenop de kam bij een deltavlieg-plek. Hier wordt getrakteerd op prachtige uitzichten over de vallei, in de verte is zelfs de Adriatische zee te zien!Nanos

De zon begint onder te gaan en omdat ik tussen de bomen wandel, wordt het nu snel donker. Het is tijd om een bivakplek te zoeken, maar dat gaat nog niet zo gemakkelijk. Na een flinke wandeling vind ik een plek bij een boerderij, waar niemand thuis lijkt te zijn. Voordat het donker is, zet ik mijn tarp op in een grasveld naast een groentetuin die met een hek is afgezet, snel eet ik nog een mueslireep en dan val ik -best wel moe- in slaap.

Google geeft deze antwoorden:

*Pas op voor vee
**Gij zult niet stelen

Bekijk meer foto’s op Instagram.

Lees je mijn blog met plezier? Trakteer mij op een stevige kop koffie, ijskoude soda pop of een calorierijke maaltijd. Dit blog is geschreven op een Sloveens toetsenbord, er kunnen daarom wat fouten in staan of leestekens ontbreken.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 3 juni 2016 at 18:07

    Meteen de eerste dag al vele omwegen. Maar je hebt het gehaald. Waar kun je beter overnachten dan naast een moestuin. Misschien morgen iets lekkers??😊😊
    Er schijnt met mijn reacties op je vorige 2 verhalen iets mis gegaan te zijn. Zie ze niet meer. Maar ik heb geschreven en gelezen hoor. Incl de
    Knuf😙

    • Claire 3 juni 2016 at 19:01

      Ha Erna, je vorige berichten zijn in het Engelstalige deel terecht gekomen. Hugs & kisses from sLOVEnia

  • Maaike 4 juni 2016 at 06:02

    En ‘ los’ ben je! Stoer mens!

  • Guido Deneyer 4 juni 2016 at 12:07

    Knap gedaan, je niet laten afschrikken.
    De beloning ligt steeds op het einde 😉