Vuelta de Humuel/GPT40 Glaciar Viedma (2)

16 november 2017

Refugio Paso de Viento-El Chaltén

38km, 1770m.dalen en 1250m. stijgen

Het is 6 uur als de wekker gaat en vandaag is het géén straf om op te staan: het Patagonse weer van gisteren is verdwenen en een blauwe lucht lacht ons toe.

Team Philipp vertrekt vandaag vroeg: áls alles meezit willen we in één dag in plaats van twee dagen terug naar El Chaltén lopen.

Onze Braziliaanse kampeergenoot hebben wij van harte en met nadruk uitgenodigd om met ons mee te lopen.

Gisteren, tijdens het theedrinken, vroeg team Philipp zag af hoe de Braziliaan het gebied uitkomt: bij de volgende Tirolesa is geen rivierdoorsteek-alternatief, zoals gisteren. Hij heeft ons verteld dat de Tirolesa te zwaar voor hem en zijn tas was en dat hij uiteindelijk de rivier is doorgestoken.

Wij zijn vandaag en waarschijnlijk ook morgen de enige andere wandelaars met wie hij de volgende Tirolesa samen kan doen.

Dus: om 7.04 uur vertrekt team Philipp met in de achterhoede uitbreiding van één Braziliaan aan een wandeltocht met uitdagingen.

Naast een blauwe lucht, een aangename temperatuur en alweer-geen-regen worden we getrakteerd op vergezichten op de enorme Viedma-gletsjer en de aansluitende zuidelijke ijsvelden.

De foto’s spreken voor zich (en zijn mede mogelijk gemaakt door de andere helft van team Philipp).

Dan…

…over een steen-van-niets struikel ik.

‘Are you OK?, vraagt mijn teamgenoot.

‘No!’, is het enige antwoord dat ik kan geven als ik mijn hand zie.

Mijn pink wijst bijna 90 graden de verkeerde kant op. Na wat koeling en interne en externe pijnstillers loop ik verder. Blij dat het alleen maar mijn pink is, blij dat het mooi weer is en blij dat we vandaag vroeg met wandelen zijn begonnen.

In de loop van de ochtend bereiken we de tweede en laatste pas van de tocht: paso de Huemel. Nog een laatste blik en dan laten we de zuidelijke ijsvelden achter ons.

Mijn pink is inmiddels van kleur aan het veranderen en aan het opzwellen, maar hij trekt ook langzaam terug in de juiste houding.

Ook doet mijn hand minder pijn. Zoveel minder dat ik ‘m weer voorzichtig durf te gebruiken.

Het niet-steile deel van de afdaling vanaf el paso.

En dat is nodig: de afdaling vanaf Huemul is steil. In het gruis glij ik voorzichtig naar beneden. Met mijn zielige hand steun ik voorzichtig op een wandelstok. Voorzichtig grijp ik een touw, om het meest steile stuk te overbruggen, beet. En met een paar vingers zoek ik grip bij het klauteren. Optimaal is het allemaal niet, laten we zeggen dat ik weer een ervaring rijker ben.

Het team spreekt af dat ik, zover als goed voor mij voelt, ik met rugtas op afdaal en dat als ik niet verder durf ik mijn tas achterlaat. Philipp haalt ‘m dan later op. Maar het afdalen gaat mij redelijk gemakkelijk af en het is niet nodig.

Na de intensieve, steile afdaling is er een ***-lunch, met uitzicht op de gletsjer en drijvende ijsblokken.

Tien kilometer en een paar uur lopen verderop wacht Tunél Bahia, de brede rivier die met behulp van een Tirolesa overgestoken MOET worden. We komen er aan het eind van de middag aan, samen met de Braziliaan.

De andere helft van het team krijgt de leiding; ik vind zo’n oversteek hélemaal niets, heb geen verstand van klimgordels en stalen en aluminium carabiners én mijn zielige hand werkt op halve kracht.

Eerst gaat de Braziliaan, zonder rugtas, naar de overkant. Als het lukt om aan beide kanten van de rivier genoeg touw te hebben kunnen we de rugtassen gemakkelijk naar de overkant slepen.

Dan mag ik over: Philipp geeft rustig uitleg en ik doe braaf wat hij zegt. Hangend aan de kabel kom ik bíjna naar de overkant; voor de laatste meters heb ik niet genoeg kracht. Ik krijg mijzelf niet omhoog getrokken met mijn half werkende hand. Uiteindelijk weet de Braziliaan mij aan mijn arm naar de overkant te trekken.

Na wat gedoe met aan elkaar geknoopt touw, blijkt het overhevelen van de tassen niet te lukken; we hebben onvoldoende touw bij ons. Philipp mag de Tirolesa verschillende keren doen, wat een feest! Eerst brengt hij mijn tas over, die is licht van gewicht dus dat gaat redelijk gemakkelijk.

Dan terug naar de overkant om de zware tas van de Braziliaan op te halen. Door het gewicht lukt het Philipp niet de overkant te halen en blijft een paar meter voor het eindpunt hangen.

De rivier is aan de oever de eerste paar meter ondiep, ik loop erin, om hem de laatste meters de kant op te trekken/duwen. Onze Braziliaanse vriend kijkt toe, dus ik vraag ‘m in de rivier te komen en te helpen.

Dan volgt de laatste tas. Ook nu lukt het niet om de overkant te halen. Ook nu is er een in-de-rivier-spring-duw-en-trek-actie nodig.

Een dik uur later is iedereen + tas aan de overkant. ‘Thank you, Philipp!’ en ik geef ‘m een high five.

Tussen ons en El Chaltén rest er twaalf kilometer, met een bijzonder kleine kans op een lift. Een paar kilometer voor Chaltén, even na 21 uur, rijdt er een taxi langs. Als de chauffeur ons bij het hostel afzet hoeven we niet te betalen; hij was toch terug op weg naar het dorp.

De volgende ochtend laat ik mijn pink voor de zekerheid nakijken bij het medisch centrum. Mijn vinger heeft wat rust en koeling nodig, dan komt het weer helemaal goed. Yeah!

Greater Patagonian Trail 40 (GPT40): Glaciar Viedma

De kaart is ter illustratie: dit is de geplande route.

List   

Information
Click following button or element on the map to see information about it.
Lf Hiker | E.Pointal contributor

Vuelta-al-huemul   

Profile

50 100 150 200 5 10 15 Distance (km) Elevation (m)
No data elevation
Name: No data
Distance: No data
Elevation gain: No data
Elevation loss: No data
Duration: No data

Description

Add here your formated description

Op Wikiexplora lees je meer over de GPT en kun je de meest recente informatie/GPS-tracks vinden.

Heb je iets aan deze informatie? Lees je mijn blog met plezier?
Wandelen en bloggen maakt dorstig!

Dit blog is geschreven op een slimme telefoon in Patagonië: er kunnen fouten in staan. De internetverbinding is ‘op goed geluk’.

Gerelateerde berichten

6 Reacties

  • Reply Erna 16 november 2017 at 12:08

    Wat een prachtige uizichten. Wat jammer van je zielige hand. Gelukkig niet gebroken, maar wel heel pijnlijk en vervelend. Je bent echt “onthand”. Wel koud om die rivier toch in te gaan . Brrrr. Maar Ja, rugzakken en Philipp heb je wel nodig
    Ook aardige taxi chauffeurs zijn er dus helemaal in het zuiden. 😃.
    Knuf

    • Reply Claire 19 november 2017 at 18:25

      Ja, gelukkig is pink niet gebroken. Anders was het waarschijnlijk een paar weken ‘cursus Spaans’ ipv wandelen geworden De mensen zijn hier idd supervriendelijk 🙂

  • Reply Biking Banker 17 november 2017 at 16:54

    Wow, we zitten allemaal weer lekker te griezelen en te genieten..! Wat een ongelofelijk mooie omgeving,
    Was het een idee geweest om de tas ook aan carabiner te hangen en met touw achter je aan te trekken tijden het “apekooien”? Op het moment dat je weer omhoog moest, touw laten vieren en tenslotte vanaf de kant verder trekken? Afijn, vanuit de luie stoel is het makkelijk praten…
    Hoop dat je de high five met je goede hand deed…. Beterschap, die pink zag er gebroken uit, maar gelukkig heb je het laten checken. Voor de rust misschien spalken aan je ringvinger? (maar ook dat valt onder de noemer: “beste stuurlui…”).
    Mooie tocht! Top foto’s! (y)

    • Reply Claire 20 november 2017 at 14:04

      De tassen wilden we ‘los’ overhevelen, maar de rivier was breder dan het touw. Mijn pink heb ik idd een tijdje ‘gespalkt’ aan de andere vinger, gaat goed met de patiënt. 😊

  • Reply Emma 17 november 2017 at 21:19

    Ongelooflijke byzondere natuur wat je allemaal voor het eerst ziet. Hard werken hoor met de groep het geeft wel eenl team gevoel.
    Je hebt elkaar hard nodig zo te lezen aan je verhaal en foto,s top hoor.En ook belangrijk ze zijn
    wel lief voor je auw Clara je linker pink dat moet weer voorzichtig wat meer de rechter kant op.😧
    Van uit Holland kus op je pink.💋

    • Reply Claire 20 november 2017 at 14:02

      Het gaat alweer een stuk beter met de patiënt 😀

    Reageer