Wat kost dat?

12 oktober 2015
Liften in Lone Pine

Voor vertrek zijn er kosten voor het aanvragen van een visum, een vliegticket, een reisverzekering met dekking voor (dure) Amerikaanse ziektekosten en aanschaf/aanvulling van de buitensportuitrusting. Grote kostenposten onderweg zijn vooral het kopen van eten, uitgaven in trailtowns (overnachting in hotels en uit eten gaan) en vervanging en aanvulling van buitensportspullen.

Resupply

Wat betreft bevoorrading zijn er twee strategieën: het versturen van postpakketten of buy-on-the-go. Aan beiden zitten voor – en nadelen daarover zal ik later een blog schrijven. Hoewel er kosten aan het versturen van pakketten zitten, is het inkopen in bulk en in een stad veel goedkoper en betaalt dit zich gemakkelijk terug. Ik heb aan het begin van de reis veel on-the-go gekocht en daarnaast goed en gratis eten uit de hikerboxes gehaald. Het scheelt dat ik niet moeilijk met eten ben en in ben voor verrassingsmenu’s. In Oregon en Washington had ik via Brendon de beschikking over een auto en heb ik pakketten verstuurd. Boodschappen en vooral zuivelproducten zijn in Amerika duurder dan in Nederland. Californië is vanwege belastingen flink duurder dan Oregon, waar geen sales taxes zijn.

In Idyllwild kreeg ik een lift van iemand die PCT een paar jaar eerder had gewandeld. Ik vroeg hem om een tip. Hij antwoordde: “geef hier in Californië en aan het begin van de reis zo min mogelijk geld uit aan hotels en uit eten gaan, zodat je later in het noorden of als het weer omslaat voldoende geld hebt om in hotels te logeren. Kamperen op de camping, middenin het dorp kost $5, de douches zijn warm en er is een laundry om de hoek”.

Delen van kosten

Onder hikers is het heel gewoon om een hotelkamer te delen en veel hotels doen niet moeilijk over meer dan twee mensen per kamer. Ze doen wel moeilijk als de huurder onder de achttien jaar is en de kamer met twee oudere mannen wil delen (zo kwam Liability aan z’n trailname). Als ik in een hotel verbleef kocht ik vaak boodschappen voor ontbijt en diner in de supermarkt; dit is veel goedkoper en gezonder en vaak was ik te moe om uit eten te gaan. Het enige waartoe ik -na te hebben gedouched- in staat was, was liggen en eten en liggen en eten en liggen en eten…

Een paar keer heb ik bij een trailangel overnacht. Hoewel dit vrijwilligers zijn, is het belangrijk een donatie te geven! Zij maken extra kosten met het geven van liften, door het verbruik van water en elektriciteit, het ophalen van postpakketen, het doen van aanpassingen aan hun huis en sommigen huren zelfs dixitoiletten! Zo’n $20 per nacht is een redelijk bedrag.

Ik heb ervoor gekozen geen Amerikaans telefoonabonnement te nemen. Het was allemaal wat ingewikkeld en kort dag om uit te zoeken en te regelen. Daarnaast is er op veel plekken helemaal geen telefoonbereik, wat het af-en-toe-gebruik kostbaar maakt. In de stadjes was er meestal wel bereik, maar tegenwoordig is op veel plekken gratis Wi-Fi beschikbaar. Ik heb een goedkoop Nederlands abonnement waarmee ik een paar keer en voor een paar euro vakantie-MB’s heb gekocht. Daarnaast heb ik een ouderwetse telefoonkaart waarmee ik vanaf een vaste telefoon voordelig naar Nederland en in de US kon bellen. Ook vond ik het prima om minder dan de anderen online en bereikbaar te zijn. Het nadeel is dat ik sociale dingen (uit eten gaan, samen liften of een hotelkamer delen, weten wie waar uithangt) miste of pas veel later van op de hoogte was.

Aanschaf van materiaal

Wat betreft de aanschaf van nieuwe schoenen, kleding en materiaal; ook dit is veel goedkoper om vooraf te regelen, maar ingewikkeld als buitenlandse toerist. Waar laat je al die spullen? Ik heb onderweg met veel geluk nieuwe schoenen in de juiste maat kunnen vinden en ook het enige verkrijgbare paar wandelstokken voldeed aan mijn wensen. Nu heb ik geen moeilijke voeten, wat vast heeft geholpen. Het is heel gewoon en veel goedkoper om via internet spullen te bestellen en op het postkantoor of een hiker-vriendelijke plek te laten bezorgen. Ik had vooral geen zin om op pakketten te moeten wachten en in het retourneren van spullen. Daarnaast vond ik het sympathiek om bij de kleine, lokale ondernemers, die veel voor PCT’ers doen, te winkelen.

Bij elkaar schat ik dat ik voor vertrek zo’n €1500,- heb uitgegeven en gedurende de PCT zo’n €3000,- aan eten, overnachtingen en uitrusting.

De grootste kostenpost is vooral het niet hebben van een inkomen en daarom is het tijd om, zodra ik thuis ben, op zoek te gaan naar een nieuwe baan.

Gerelateerde berichten

  • Reijhold Vink 12 oktober 2015 at 09:39

    Dank je voor de vele info.
    Hoe heb je het met de vliegtickets gedaan?
    Een enkeltje naar San Diego en dan een enkeltje vanuit Canada?

    • Claire 16 oktober 2015 at 18:34

      Ik ben inderdaad naar San Diego gevlogen. Verder heb ik van te voren een retourticket vanuit Seattle gekocht. De Amerikaanse douane wil graag weten of toeristen het land weer verlaten,vandaar. Met een enkele reis in de US arriveren kan gedoe opleveren. Voor een paar tientjes meer kun je een flexibel ticket kopen en de terugreisdatum op een later moment wijzigen.

      De grensovergang naar Canada (Manning Park) is geen officiële grensovergang. Vooraf kun je bij de Canadese ambassade in Nederland een verklaring krijgen, waarmee je later in Vancouver een stempel (die je normaal bij een officiële grensovergang krijgt) in je paspoort kunt laten zetten. Hiermee kun je met de (Bolt)bus terug naar de US (Seattle of Portland) reizen. Er zit geloof ik een tijdslimiet aan het aantal dagen dat je in Canada mag blijven, check daarom de websites van beiden landen.

      Zelf had ik de Canadese toestemming niet van te voren geregeld. Ik was van plan niet bij Manning Park de grens over te steken maar terug te hiken naar Highway 20, in de US te blijven, en vanuit daar de bewoonde wereld in te liften.

      Let goed op dat je e.e.a. volgense de regels doet, want als je het land niet op tijd en op een offiële manier verlaat ben je een ‘overstay’. De volgende keer dat je het land weer in wilt reizen kan dit voor problemen zorgen of in het ergste geval kom je de US niet eens in!

  • sjaak okkerman 12 oktober 2015 at 10:53

    Hallo Claire,,ik wil de PCT in 2016 gaan lopen en ik zou graag in contact met je komen om van gedachten te wisselen over de veste strategie.
    groetjes

    • Claire 21 oktober 2015 at 12:28

      Hoi Sjaak,
      Je bericht was in de Spambox terecht gekomen, vandaar pas nu een reactie.
      Wat een mooie plannen heb je!
      Je kunt mij bereiken via claire@ reiske.nl
      Groetjes, Claire

  • erna van garderen 12 oktober 2015 at 22:05

    Het is nu dus echt afgelopen. Wanneer kom je thuis? Of ben je al onderweg?
    Nieuwe tijd breekt weer aan. Al enig idee hoe en wat?
    Hoe dan ook, deze ervaring kunnen ze je nooit meer afnemen. Wat een geweldig half jaar heb je beleefd. Nog heeel lang kun je hiervan nagenieten.
    een laatste blog knuf

    • Claire 14 oktober 2015 at 18:56

      Ik ben nu op het vliegveld en morgen weer terug in de cheese-eating-bike-riding-countries 😉
      En je vat het mooi samen!

      • erna van garderen 15 oktober 2015 at 08:19

        Welkom thuis lief

  • Bea 14 oktober 2015 at 18:59

    Welkom thuis! Xxx

  • Rita Berkhout 20 oktober 2015 at 13:54

    Dag lieverd, daar ben je weer. Wat een belevenis daar in dat beren land.
    Nu weer terug in het natte Holland. Je hebt een prachtige reis gemaakt Clair .
    Dit doe je maar een keer. Ik heb genoten van je verhalen en ze bewaard. Het
    is net een boek, zo leuk om te lezen. Dank je wel voor je mooie en duidelijke
    verhalen. Ben blij dat je er weer bent. Veel succes net het zoeken naar geld !!
    Welkom thuis xxx.

    • Claire 20 oktober 2015 at 15:07

      Dank je wel Rita. Tot snel, dan een echte-real-life-knuf?!