Winter in de Jura

14 februari 2017
TJS Jura winter

Op het station in Nyon wacht ik samen met de lokale tweede-jeugd op de boemel omhoog. Hier beneden schijnt de zon en is het aangenaam lenteweer, boven is er sneeuw. Dat hebben de wetter-apps, de webcams én de receptionist van het, gloednieuwe en nagenoeg lege, hostel mij beloofd. Ik volg al weken het weerbericht, want ook in Zwitserland is het ongewoon warm voor de tijd van het jaar. Eigenlijk was ik van plan gisteren al de bergen in te gaan en in een onbemande hut te overnachten, maar ik ben niet helemaal fit. Daarom heb ik mijn tocht last-minute aangepast. Overnachten in schuilhutten betekent óók de boel vanaf vriespunt warm(er) stoken, met moeite klamme kleding drogen en sneeuw smelten zodat ik drinkwater heb. Normaal beleef ik veel plezier aan dit soort klussen, maar nu ik niet-helemaal-fit ben, ga ik voor luxe overnachtingen.

Langzaam rijdt de trein omhoog en bij iedere halte stappen er meer tweede-jeugdigen in. Bijna iedereen heeft sneeuwschoenen of ski’s bij zich. Het is zondag en duidelijk een dag om boven een frisse neus te halen.

Hoe hoger de trein komt, hoe meer sneeuw er ligt. Yeah!

In de verte zijn de pieken van de Alpen te zien, maar mijn tocht gaat door de heuvels van Jura. In de zomer kun je hier de GR5, een langeafstandspad, lopen. In de winter verandert de GR5 in een sneeuwschoen- en langlaufroute. Er zijn twee varianten: de Franse, la Grande Traversée du Jura (GTJ) en de Zwitserse, la Traversée du Jura Suisse (TJS).

Ik heb een trip van hut naar hotel naar hut uitgezet, waarbij ik soms hoofdroute volg en soms cross-country doorsteek. Omdat het de dooi heeft ingezet heb ik ook een paar wandelschoenen meegenomen, want af en toe daal ik af naar een dorp en beneden ligt er geen sneeuw.
Cabane de Carroz

La Givrine: blij dat ik glij!

Op het station La Givrine stapt tout le monde uit en nadat ik mijn ski’s heb gewaxt mag ik eíndelijk glijden.

Ohhhh, ik was bijna vergeten hoe leuk dat is!

In al mijn enthousiasme glij ik met hoge snelheid de loipe af, whoewhoe. Ik mis een afslag en keer om. Via een sneeuwschoenpad bereik de eerste pauzeplek: cabane de Carroz. Buiten ontmoet ik twee wandelaars uit Genève, die ik op weg omhoog al was tegengekomen. Samen lunchen we buiten met soep. En met 4-sterren uitzicht (zie de foto hierboven).

Na de soep lauf ik verder via Mont Sala, langs onbemande hutten en door een geweldig mooi, wit en vooral leeg landschap.
Cabane des electriciens

De zon schijnt volop en de sneeuw smelt enthousiast. Cross-country door de dooisneeuw laufen kost veel energie en ik zoek de loipe weer op: hier is de sneeuw aangestampt. Nadat ik vellen op de ski’s heb geplakt glij ik weer als een dolle. Yeah!

23 kilometer later kom ik aan bij het hotel op de Col de Marchairuz. Ik deel de slaapzaal met een groep sportieve dames, die hier ook op de ski’s naartoe zijn gekomen. Het dagmenu bestaat met soep, käseschnitte en kuchen, uit zo’n 6000 best-wel-welkome calorieën. 🙂

Leuk nieuws!

Ik heb een artikel voor SNP magazine over de Via Dinarica geschreven. Hier de link naar het magazine (vanaf pagina 76).

Via Dinarica SNP magazine

 

Gerelateerde berichten

  • Erna van Garderen 14 februari 2017 at 20:56

    Je bent dus weer onderweg. Heerlijk weer. Lekker veel sneeuw. Ook in het Sauerland. Iets dichterbij 😊😃. Dacht eigenlijk dat je naar het noorden zou gaan met een groep.
    Veel plezier weer. Geniet ervan

    • Claire 15 februari 2017 at 10:29

      Een korte trip dit keer en alleen, oh sneeuw is zoooo leuk – maar dat weet jij vast ook 😉 x Claartje

  • Cor Speelman 15 februari 2017 at 15:06

    Hoi Claire, zodra je terug bent, kom dan gezellig bij ons eten en je verhaal doen.

    • Claire 19 februari 2017 at 17:58

      Oh wat een lieverd ben je toch weer 🙂