Dingen die mij zenuwachtiger maken dan beren op de weg

24 oktober 2015
1. Liften buiten de PCT-zone

De locals die vlakbij de PCT wonen weten wie die scruffy-looking lifters zijn; vieze hikers met honger, ze willen eten, douchen, de was doen en brengen business to town. Liften is geen probleem en zeker niet als er een ride-bride in het gezelschap is (dit is iemand van het vrouwelijke geslacht). Zelfs de sheriff brengt hikers met alle plezier van en naar de trail.

Buiten de PCT-zone is liften bijna onmogelijk. De Amerikanen en vooral dagjesmensen zijn bang voor die vieze wandelaars met versleten kleding. Wie bezit er nu geen auto? Dat kan alleen maar slecht nieuws zijn! Niets is de-motiverender dan urenlang langs een nietszeggende weg wachten op een lift.

2. De man die aan mij vraagt of het niet gevaarlijk is om alleen te kamperen en op mijn vraag waarvoor ik dan bang moet zijn als antwoord geeft “verkrachters, moordenaars, crazy people…”

PCT’ers zijn net mensen, en die zijn er in alle soorten en maten. Bij sommigen bleef ik uit de buurt en met niet zomaar iedereen deelde ik een hotelkamer, maar ALLE hikers zijn gekomen om de PCT te hiken. De meesten dromen hier al jarenlang van en hebben veel tijd, geld en energie in de voorbereiding gestoken. Ja, ze zijn ‘crazy’, net zo crazy als ik ben. Iedere dag uren lopen en dat maandenlang en niet om hikers-meisjes te vermoorden enzo. Daarbij: er zijn veel minder meiden dan jongens on trail, dus ze zijn zuinig op ons.

Waarom stel je mij zo’n vraag en waar komen die gedachten vandaan? Ja, van dit soort vragen en vooral de mannen die dit soort vragen aan mij stellen gaan alle alarmbellen rinkelen!

3. Yellow Jackets (en dan vooral in droge jaren met milde winters)

Ik heb al eerder over deze ‘rotjongens’ geschreven. Agressieve wespen die zonder reden steken. Als er één steekt. steken er meer. Wegrennen, voor zover dat kan met een rugtas, is het enige dat telt. De bulten jeuken en doen nog dagenlang gemeen pijn.

4. De eerste zijn die ontdekt dat een waterbron droog is

In het droge Californië bepalen waterbronnen het ritme, het leven en eigenlijk alles van de hiker. Met het waterreport in de hand of op niet-zo-domme-telefoon vinden we onze weg door de woestijn. Water, de toestand van de bronnen en hoeveel water de komende etappe mee te dragen zijn zo ongeveer de enige gespreksonderwerpen bij de waterbron. Dit is de plek waar wij, hydroholics, uithangen. Meestal in liggende houding en tijdens het ‘kamelen’ (zoveel mogelijk water als veilig is drinken).

Afstanden tussen waterbronnen zijn in Californië en in 2015 ook in Oregon meestal minstens 10 mile en vaak meer. Lees meer over het wandelen van een grote afstand zonder waterbron in 40 mile, geen water?!? Deel 1 en 40 mile, geen water?!? Deel 2

Hoe verschrikkelijk zou het zijn als IK de eerste ben die ontdekt dat de volgende bron helemaal droog is?

5. Het geluid van grazende herten in de nacht

Ook hier heb ik al eerder over geschreven; herten maken veel geluid ’s nachts en ze zijn absoluut niet bang voor kamperende hikers. Het geluid van een hert zou het geluid van een beer kunnen zijn, dus ja iedere keer dat ik wakker werd van een hert ’s nachts zorgde dat ervoor dat mijn hart sneller ging kloppen.

6. Poodle Dog Bush en Poison Oak

Zoals wij Hollanders proefondervindelijk hebben ondervonden weten we dat we bij brandnetels uit de buurt moeten blijven. Op de PCT zijn dit Poison Oak en Poodle Dog Bush en omdat dit Amerika is zijn de gevolgen van een close encouter natuurlijk een stuk serieuzer dan die van wat onschuldig Hollands onkruid.

De bladeren van Poison Oak bevatten een vettige stof die zich niet gemakkelijk laat afwassen of verwijderen. Omdat ik geen ingebakken oplettendheid voor Poison Oak heb, heb in de eerste een week al proefondervindelijk ondervonden dat een aanraking een allergische reactie veroorzaakt. Nog wekenlang heb ik met een jeukende hand vol bulten rondgelopen. Had ik even geluk dat dit een milde reactie is?! Het schijnt dat veel mensen na aanraking langs de huisarts mogen voor een speciale crème en ook dat hoe meer aanrakingen, hoe vervelender de reactie bij Poison Oak is. Heel gevoelige mensen kunnen zelfs door een indirecte besmetting een serieuze allergische reactie krijgen.

Poodle Dog Bush is een onkruid dat in warmere gebieden groeit. Het is een interessante plant; de zaden wachten jarenlang rustig in de grond af totdat er een brand is. Na de brand groeit the Poodle en neemt zo ongeveer het hele verbrandde gebied over. Aan the Poodle groeien korte, kleverige haartjes en deze veroorzaken bij aanraking een allergische reactie. Omdat de haartjes zo fijn zijn kunnen ze ook door de lucht zweven en zo voor irritaties zorgen.

Hoewel er veel door vrijwilligers geruimd wordt, is er vaak niet tegenop te werken. De trail is op sommige plaatsen een soort mijnenveld. Een paar jaar geleden is een heel Poodle-opruimteam onwel geworden, dit ondanks het dragen van beschermende kleding.

7. Lege batterijen

Muziek, podcasts en audioboeken luisteren, bloggen, appen en Facebook-en, het waterreport, wandelkaarten en Here bekijken: dit vraagt allemaal energie van de niet-zo-domme-telefoon en extra externe batterij. Zelfs bij zuinig gebruik raken de batterijen na een paar dagen leeg. En omdat ik dan toch een telefoon bij mij draag wil ‘m natuurlijk kunnen gebruiken. Ineens is het belangrijk om berichten naar huis te sturen of een blog plaatsen.

‘Waar is het stopcontact?’

Het inpluggen van de defices komt vóór de bestelling van eten in een restaurant. Oplettende lezers weten hoe belangrijk eten in het leven van de hiker is!

8. Schurende ledematen + tóch minder water bij je dragen dan je nodig hebt + woestijn

Dit wil ik noooooit meer meemaken.

9. Slangen

De kans om gebeten te worden is heel erg klein en buiten de Mojave Green zijn de beten niet héél erg gevaarlijk. Slangen maken mij gewoon ontzettend aan het schrikken. Loop ik daar, kruipt er ineens een slang over het pad. Dan ben ik gewoon niet zo stoer. En dan de gedachte dat ze in het gras waarin ik wil gaan zitten kunnen rondkruipen of onder een grote steen waarop ik wil gaan zitten. Nee, geef mij maar een grote, harige beer die laat zich niet zien of  heel hard wegrent.

10. Honger

Zonder eten geen brandstof om te lopen en met een gevulde maag gaat het lopen zoveel gemakkelijker. Iedereen overkomt het wel een keer onderweg; tóch niet genoeg eten mee hebben om het volgende resupply-point te bereiken. Gelukkig is het er gezegde the trail provides. En het klopt;  er zijn altijd andere hikers die wat extra eten bij zich hebben of vrijwilligers die Magic komen verzorgen.

Verder lezen?

Lees hier mijn blog over hiken tussen de Grizzly’s.

Gerelateerde berichten

  • Bas 24 oktober 2015 at 12:54

    Mooie samenvatting!

  • okkerman 24 oktober 2015 at 18:43

    Hallo claire,je kent mij niet maar ik ben een aandachtig lezer van jou avonturen en mijn naam is. Sjaak okkerman.
    Volgend jaar ga ik ook de pct bewandelen en zodoende zou ik graag met jou in contact komen.

    Bij voorbaat dank

    • Claire 25 oktober 2015 at 11:57

      Hoi Sjaak,
      Ik heb je een bericht gestuurd en gelijk een ‘contact-pagina’ op de website aangemaakt.