Zondag is een goede dag om te wandelen

20 mei 2015
Coolerbox met eten op de PCT

De ochtend na het sneeuwavontuur heb ik moeite om op te staan. Ik heb in een ‘wolk’ gekampeerd en alles is vochtig; de tent, slaapzak, schoenen… Daarnaast doen mijn voeten pijn van het glijden in de sneeuw. Vanuit de tent hoor ik de anderen vertrekken en ik besluit toch maar op te staan.

Ik doe een poging de spullen in de ochtendzon te drogen, maar deze is nog niet sterk genoeg. Ik pak mijn natte spullen in en trek mijn koude, vochtige schoenen aan en besluit om twee mile over de weg te lopen en hiermee vier mile van de trail af te snijden. De weg ligt in de zon en hopelijk warm ik zo een beetje op. We zijn hier dichtbij Los Angeles en is hierdoor behoorlijk toeristisch. De PCT kruist de weg vandaag zo’n zes keer en omdat het weekend is zijn er veel dagjesmensen met sportauto’s en motoren.

Bij de kruising met de PCT staat een auto met een Angel mij op te wachten. Hij heeft zelf de Appalachian Trail gelopen en weet wat wij hikers nodig hebben; in zijn kofferbak een winkel-van-sinkel met allerlei handige en eetbare producten: pijnstillers, tape, Zip Lock-zakjes, limonade in poedervorm, etc. etc. Omdat de zon inmiddels schijnt pak ik mijn natte spullen uit en hang ze langs de weg te drogen. Onder het genot van een glas cola en een Snickers klets ik met hem. Hij geeft mij een eenpersoonsportie Smac -onbeperkt houdbare ham vol calorieën- en ik beloof het proeven samen met z’n zelfgekweekte en extra pittige peper. Hij heeft gereedschap bij zich en maakt een loszittend onderdeel van mijn brander weer stevig vast. Na een uur is het tijd om te gaan wandelen en pak ik mijn inmiddels droge spullen in.

Een paar mile later is de Boy Scout’s camp. Bij de waterkraan vul ik mijn fles bij. Als ik wil vertrekken komt er een auto aanrijden. De bestuurder heeft gehoord van de hikers en de sneeuw en gaat een BBQ met bier voor ze maken. Als ik blijf wachten? ‘Nee, ik moet ik echt verder, ik ben pas een uur aan het wandelen en het is al 11.00 uur’. Ik krijg een banaan en een homemade-triple-chocolate-brownie mee voor onderweg.

Het kan niet op!

Bij de volgende kruising staan koelboxen gevuld met bananen, sinaasappels, wortels en appels. ‘Bear’ is de gulle gever, staat in het schrift dat in de koelbox ligt. Hij woont op een half uur rijden van de trail en droomt ervan deze zelf ooit te wandelen. Hij herinnert ons eraan om vooral te genieten.

Dank je wel Bear! Genieten doe ik zeker met al dat lekkers!

Op de laatste kruising wachten er weer Angels, zij delen fruit en snoep uit. Hierna is het uit met de pret; de komende anderhalve dag kom ik niet meer in de buurt van de bewoonde wereld en zal ik het ‘gewoon’ moeten doen met Knorrinstantmaaltijden, mueslirepen en vis uit zakjes.

Gerelateerde berichten

  • erna van garderen 20 mei 2015 at 21:34

    Wat knap je daar op af hè? Als alles zo vochtig is. En dan ook zo naar wakker worden.
    en maar jezelf opporren. Ik heb hier zelf voor gekozen. 🙂
    Maar wat geweldig al die angels. Daar wordt je echt wel weer warm van.
    geniet van je triple choco brownie en al dat lekkere fruit.
    Hoop dat de volgende dagen lekker gaan.
    lnug

    • Claire 21 mei 2015 at 06:41

      En zoals je weet, Erna, ben ik al zo’n ochtendmens, haha

  • Rita Berkhout 20 mei 2015 at 21:48

    Hai Clairtje, net wat Erna schrijft. Wat geweldig al die hulp onderweg.
    Nooit geweten dat dat er allemaal was. Je maakt echt een
    geweldige reis Clair. Denk aan je.

    • Claire 21 mei 2015 at 06:44

      Ja, het hele angel verhaal is echt een belevenis en ongekend in Europa/Nederland. Het lijkt mij trouwens ook heel leuk om te doen, wandelaars voederen, vervoeren en allerlei mensen ontmoeten 🙂

  • Anneke Bouman 21 mei 2015 at 00:23

    Hallo Claire, tereijl jij door de sneeuw loopt zitten eij heerlijk aan de rand van het zwembad in Orange county. Dat is niet echt ver uit de buurt.
    Geweldig die Angels onderweg. Op de camino naar Santiago hebben wij die niet hoor. Wel wordt er onder de pelgrims alles gedeeld.
    Geniet ervan. Groetjes, Antje.

    • Claire 21 mei 2015 at 06:48

      Dag Anneke, over de Camino -hier enige, bekende LAW- zeggen ze ‘op de PCT wandelen van stad naar stad, op de Camino van bakkerij naar bakkerij’.
      Orange County is inderdaad bijna om de hoek in het Amerikaanse. Geniet ervan!